Het rollenspel

BlogSlangenkuil

Wanneer is het begonnen, dit zogenaamde spel.
Om de rol te gaan vervullen waarvan ik hoopte dat het de juiste invulling was, van wat er van me werd verwacht?
Van de ogen sluiten voor hun werkelijke karakter, voor hun verachting, hun aanvallen, hun intimidaties, dreiging, straf op straf!
Wanneer is het begonnen, dat ik mezelf niet meer was.
NOOIT meer zou kunnen zijn.

Oh, wat doet het pijn.
Als je de waarheid moet gaan inzien.
en nu, eindelijk,
na zovele jaren
de tijd alles echt inhaalt.
Je leven, een overzicht
van proberen om die rol te spelen
van je te laten (moeten laten) omvormen
“van de wieg tot het graf”?!

Nee. nee!
De ptss, stak er een stokje voor.
Haalde alles geleidelijk aan naar boven
aan wat er werkelijk werd gespeeld.
Onverdeeld
ongenoegen
verstopt in mij.

Alles komt naar boven.

Om mij te gaan maken vrij?

Van alle leugens
waar ik in moest trappen
Leugens die stinken als de hel.

Die mij geen leven gunden.
Dus, dan MOET je wel.

En nu het besef, na al 11 jaren van herbelevingen
aan een verleden
waaraan je alle narigheid zogenaamd was vergeten,
en allemaal mooie plaatjes
op daders had geplakt.

Moest plakken!!!
en steeds weer steviger op hen drukken
zodat het niet te zien zou zijn
hoe het werkelijk ‘zat’.

Ineens dat inzicht
bij het kijken naar een film.
Waarin je ziet hoe iemand omschakelt, van de ene persoonlijkheid naar de andere.
En hoe die dubbele persoonlijkheid gekomen-ontstaan is.

Vreselijk.
Uit hoeveel persoonlijkheden heeft mijn leven bestaan.
Uit hoeveel verschillende, dienende personen besta ik?

Ik, die nu niemand meer dienen kan.
Niemand meer van mij kan laten profiteren,
niemand meer dienen
en voor opofferen kan!

Wanneer komt alles in ‘kannen en kruiken’????

Wanneer is alle pijn, al het verdriet
eruit!
Weggewerkt?
Nee, wegwerken kan ik het juist niet meer.
Dat heb ik immers altijd gedaan.

Nu ben ik gesloopt, dus heb geen energie meer
om ook maar iets weg te werken.
Er is alleen de pijn
waaruit ik besta.

Het heden is : PIJN!
Slapeloosheid, angst,
een lichaam dat over de rooie is
zien om te verdragen
en me niet uit laten dagen
om er ‘niet meer te willen zijn’.

Hoop houden, dat
als heel de waarheid is ingezien
geaccepteerd
en verwerkt.

Dat er dan eindelijk
een grote ommekeer plaats zal vinden,

vinden……
wanneer???!!!

Toch het inzicht.
Het is waar.
Dichter bij de waarheid
dan ooit te voren.

Dus ooit,
word ik
helemaal opnieuw
geboren!!!

*

Tekening gemaakt met FractalExplorer (verkleind voor blog)
Titel: De Slangenkuil.

De Wanhoop en de Meester

   Zadel9

Wanhoop
maakt zich meester
is meester over haar
die niet weet
hoe te handelen
met het leven
komt niet
klaar

Vroeger leek het
'zo klaar als een klontje'
moeder, broer, zus was de baas
waren haar 'heer en meester'

Maar nu,
de Wanhoop, Opper
machtig is
'baas boven baas'

!!!

(bovenstaande tekening heb ik gemaakt met Fractal Explorer)

Two lovers

Klein geaderde witjes.
(Pieris napi.)

Van deze twee parende vlinders heb ik diverse opname's kunnen maken.
Ze fladderden maar in het rond,
zo met zijn tweexc3xabn aan elkaar vast.

Ik zei zacht:
"ga nu toch eens even zitten".
En ja hoor,
Ze gaven 'gehoor'
😀
Nou, die gaan ervoor!

ParendeWitjes

Op het blad van de Eendagslelie
in onze achtertuin.

Een heel fijn weekend allemaal.

p.s. met de muisklik kan je de foto groter bekijken.

 

Stuk voor stuk

Stukje bij beetje
door
stuk voor stuk
werd ik vermoord
nog net niet stuk.
Van mijn stuk te brengen
met goed geluk.
Het er goed af te brengen
is dat geluk?

Als je blijft leven
om iedere keer
weer een beetje meer
vermoord te worden
telkens weer.

Doe het dan goed
en maak me af.
Niet is te harden
de succes-volle straf.
Van steeds een stukje,
door een ieder zo laf.
Die werkelijk niets
om mijn leven gaf.

Display_2129728
 Stukje voor stukje
"in de aanval op"

 

Terug naar de angst

Ik ben gevormd door ANGST!
Opgevoed door angst, met angst
met consequenties
voor als, als, als……

Ja, als wát?
Als ik iets verkeerds zou zeggen,
verkeerd uit mijn ogen zou kijken
geen goed antwoord wist
niet de juiste oplossing
voor hun problemen.

Ik, die volgens hen
“van toeten nog blazen wist”.

Angst voor ieder eventueel onuitgesproken bevel
dat ik het niet goed genoeg
af had gelezen van hun houding, hun ogen?
een angst die mijn hele bestaan had in een duivelse greep
me de keel dichtkneep
mijn mond verstomde
omdat ik het niet begreep.

Angst om te bestaan
hen niet goed te verstaan.

Ik voel en zie
wat zij niet zien
“maak dat je wegkomt
ik tel tot tien”.

Angst om te worden opgemerkt
te worden gezien.

De gevangenis van angst
omringde het kind
dat niet weet
waar het zich bevind
dat gehoorzaamd
heel gedwee……
en telkens moet voelen,
de angst van:

“Afgedankt kind,
weg ermee” !

Jungle6

A jungle of danger.
gemaakt met fractal exploror.

In het bos van de geesten
is het een oerwoud van gevaar.
Ziet u daar
de wrattenkoning
de slang: Totempaal
de grote gestreepte tong?
Het ruwe gesteente
hoe het allemaal begon.
Hoort u het gescheld
hun kijvende monden
zo opgewonden.
Hoort u de echo
van hun woede
hun venijn in de staart?
het staart u aan.
Ga hier
maar heel vlug vandaan!
xc2xa9 Mies.

Mijn angsten: het kind

Mijn angsten: het kind.

Het is de, die verschrikkelijk, gruwelijke eenzaamheid waar je je in bevind.
Waarin je niemand iets, maar dan ook helemaal niets kunt – mag vertellen
over wat je voelt, over wat je onbewust weet.

Wat je aanvoelt dat er gebeurt, wat er op je staat te wachten.
Alle angsten voor de consequenties.
Ja, voor wat?
Gewoon, voor-om dat je er bent
en zo heel erg gevoelig bent,
en daar alleen maar misbruik van wordt gemaakt.
Maar je kan daar niets van zeggen
raakt in een doolhof,
verdwaalt.

Verdwaalt zijn mijn gevoelens
mijn gedachtes, en angsten.
Diep in dat hof
dolen ze rond,
tien maal in de rondte
is dat nog
gezond?

Ik heb zoveel verdrongen
zoveel gezongen
vrolijkheid en plezier
gevaren verdringen
maar ben helaas nog hier.

Er was een moeder
er was een vader, een grote zus
en een kleinere broer.

Ze deden alsof het een gezin was
een gezindte
hun verplicht spelletje.

Er werd gekookt
kinderen werden gekleed
als opgesierd voor de buitenwereld.
Huis, alles netjes aan kant.

Maar "het raakt kant nog wal"
hoe ik als een ding moest zijn
een gebruiksvoorwerp
een manusje-van-alles
zonder gevoel
zonder echte vader of moeder.

Niemand waar ik wat tegen kon zeggen
niemand die naar me keek
"geen tijd"
"zonde van mijn tijd"
"laat Miesje maar schuiven"
"zoek het zelf maar
UIT"!

Waar was de moeder
de hoeder
de behoeder
iemand met een luisterend oor
iemand met gevoel
begrip?

Het zat er niet in.

Maar Miesje
je hebt het goed gedaan
je hebt alles aanvaard
bent nooit in opstand gekomen
maar bent je eigen goede weg gegaan
ver van die zogenaamde familie vandaan.

Ook al zitten ze nog in je hoofd.
Met al hun bedreigingen en de angsten.
Geloof in je vrijheid,
zie hoe je bent opgevangen
door je man.

Aanvaard dat je bent bedrogen
dat ze allemaal logen
dat zelfs je eigen kinderen je hebben gebruikt
geen eerlijk spel hebben gespeeld.

Aanvaard het verdwalen in deze wereld
Want er is meer,
veel meer, en vele malen BETER
dan dat jij je voorstellen kan.

Ga:
toekomstgericht,
mijn wicht.

ApoM-BolStraal3bb

Een van mijn laatst gemaakt Apophysis-tekeningen.
p.s. met een muisklik kan je deze op ware grootte zien 😉

Op

Ik ben gebruikt als kanonnenvoer
en nu ben ik helemaal
OP!

Opgesoupeerd.

Gedresseerd
als een mak peerd.
Aangeleerd
om me nooit te
verweren.

Ongegeneerd
mochten ze mij
bezeren
 beheren.

De heersers van ellende.
Ik ga door
tot het bittere
Ende.

BeestOpFe

The Escape.

Fled from the cage
out of the cell
the terrible hell

What next?
oh, just be relaí
take to one's heels
wow,
how freedom feels!

Light, I see light?
a purpose in my flight
my compass, port of refuge
make it snappy
feeling so very happy!

Okay,
Do run, run run run runaway!

This poem is to apply on myself.
Mentally I'm still escaping from my past, from the indoctrination, from a prison of lies.
I'm not free yet.
I'm still being punished, with pain and opposition.
As their attacks on me.
But the fight, I don't give up.
There is light at the horizon!
*

 

Ik ben er nog….

Hallo Vrienden,

Daar ben ik nog. (helaas)
Waar ik niet uit kom, is dat de symptomen steeds maar erger worden,
met/in dat stomme lichaam.
Alles uit zich via idiote dingen (en natuurlijk pijn) in dat lijf.
Geen millimeter van dat lijf is rustig, of niet in beweging.
Alles wipt en raast door elkaar.
Ik begrijp echt niet dat zoiets kan, of xc3xbcberhaupt zou kunnen bestaan.

Nu zit ik ermee, wat vertel ik die nieuwe psychiater?
Het is zoveel, en het beslaat een proces van 11 jaar, waarin al die gekke dingen
'op mijn hoop zijn gegooid'.

1 Februari kan ik voor de eerste afspraak.
Ik heb al wat mailcontact gehad met de psychiater-in, een dame ;-).
Zal ik haar via mail alvast een beknopt verslag
(over het verloop van die 11 jaar) sturen???
Maar, wat zet ik daarin??
Ik kan het allemaal niet goed beschrijven, zeker dat van de laatste jaren niet.
Het is te complex, te veel, en niet in normale termen neer te zetten.
Ik weet het niet meer. Pffffff. 

MeAndMyBike
Vorige week tijdens stormachtig weer, ben ik door een rukwind tegen een auto 'beland' (midden in de stad).
Jakkes, moet ik weer hebben.
Ga ik eindelijk weer eens fietsen, en waai ik 'weg';-)

Gelukkig niets gebroken, maar die man en vrouw van die auto waren zich maar op aan het winden (winden, hahaha!)
Ik zou hun auto hebben beschadigd.
Geen krasje te zien.
Ik moest mijn naam, tel.nr. adres opgeven, de man maakte een foto van mij (smile), en hij dreigde met de politie, voor als ik mijn adres niet wilde geven.
Hallo!

Gelukkig ik heb niets meer gehoord.

Maar ik fiets weer gewoon, hoor. Door weer en wind.
Houd mijn stuurtje goed vast,
en ga 'op hoop van zegen'
door de regen.
Vanmiddag nog.
Vond het wel zonde van mijn mooie laarzen.
Maar ik MOET er gewoon uit!
Anders word ik 'gek'.

Oh, oh, slapen is zo'n crime.
En van de huisarts moet ik zonder slaapmeds proberen.
Ik heb tegen haar gezegd, "nu, dan weet jij niet, hoeveel pijn ik heb"!

Nu maar hopen dat die psychiater er iets van bakken kan.

Sterkte allemaal.
Dat was het dan weer.
Liefs van Mies.