Gebruiksvoorwerp

Gebruiksvw2

*
In het gareel van hun galop
krijg ik genadeloos op mijn kop
staan hun schreeuwende monden
wijd
in de strijd
bijlen die niet worden begraven
bedolven onder hun slagen
van slagvaardig
klaar staan met
wrekend genoegen
doen in de ban
voor hen in kannen
en kruiken
moet ik mij door
en door
hen laten gebruiken.

het gebruiksvoorwerp

*

Uit m’n dagboek

Ik lijk het niet te redden. (na weer een nacht als vandaag, de 22e Febr. 2009)

Die gigantische chaos in mijn lijf, die dan als de gloeiende waarheid aan pijn, in die storm omhoog stompt; klotst en beukt tegen de binnenkant van mijn neus, schedel, hele gezicht. Het dendert tegen m’n neusschot aan, verkrampt mijn ogen en hoofd.

Waar sleurt die knijpende, mij afknijpende bende me heen? Naar de vuilnisbelt van mijn bestaan, daar waar ik heen / op ben gesmeten. Is het hun vuiligheid, die storm? Hun gedachten, die negatieve machten die ze in mij hebben gepompt, om henzelf te kunnen verschonen, maar henzelf te verrijken met mijn hele wezen, mijn bestaan?

Wat heet bestaan?
Dit zeker niet.
Dit, niet te ontwijken gegeven,
van vergeven zijn van verdriet, chaos aan smart.

Hadden zij geen hart?
Niet op de juiste plek,
was ik daar (toevallig) niet?

Niet dxc3¡xc3¡r, waar hun woede wilde heersen; niet daar, aub!
Waar ik mij dus wel, of ik wil of niet, in moet begeven.

Weer in bevind,
ben dat kind,
van angst en beven.
Dat toch lachte, weglachte hun gevaar!

Was ik daar?
Waar, zij mij met huid en haar, verslonden?

Ik stond erbij, maar keek er niet na…
Naar zou ik ervan zijn geworden.

Ik, dat kind, die gevoelige snaar
die meetrilde met haar wonden
waarmee ze mij om hun vinger wonden
verwonde geest, om wat is geweest
met supersnelheid, onvoorbereid
door hen toebereid
om al hun zonden bij voorbaat te
vergeven.

Ik zag geen kwaad, wilde niet voelen
noch ervaren, gevaartes van gevaren
God, U heeft mij toch willen bewaren…..
waarom voel ik U nu dan niet,
bent U al zo lang uit mijn/het zicht
zie ik geen enkel licht?
ben ik het wicht
in dit gedicht?
van/door hun kwaad beticht
en blijf ik hun woede in mij
als woedende in mij ervaren

Moet ik daar aan onderhevig, aardbevig zijn
heel de aarde mijn lichaam, het schudt, het schokt,
het trilt, uitbarsting zo hevig, aan een stuk.

Mijn lichaam, is dat het aardse wat daaraan
onderhevig moest zijn, als in Uw Plan, om dit te ervaren
om door mij heen te laten gaan, te laten overheersen
in beslag genomen door de aardse machten en krachten?

Onderhevig aan een besef
van tijdloze storm
die raast en tiert
triomfiert
over mij,
in mij, op het,
door het aardse?

Bestaan!
Wat is bestaan?
Wat is :”Uw Rijk kome”?

Ik arme ziel, zo op mijn donder te krijgen, aan een stuk.
Geen stuk meer van mij, constant hen onderdanig.
Zodanig, dat ik vlucht uit mijn lijf, maar toch blijf
steken in
die stormvloed aan pijn
gevoelens van venijn
van gekkenwerk.
Als een gekkenhuis dat lichaam heet.

Heer, neem mijn lichaam, mijn ziel
opdat het U beviel, mag bevallen
neem mijn geest in Uw handen.

Neem mij weg van hier
Ik word zo beet, gebeten, genomen.
Aan de lopende band
wat is er aan de hand?:”Oh, helemaal niets is er aan de hand”,
zou mijn moeder beweren;
bezweren zouden ze dit,
een daarin toestemmende, zwijgende,
slapjanus van een vader, horror broer, gemene zus.
Zo gemeend gemeen; ik ….ik zie het niet
Zij zijn, die ik draag op handen.

Op handen zijnde gevaar
waarop ik mij staar
blind van verlangen naar hun liefde.
Liefde die ik hen toedicht, maar eerst aan hen zelf moet afgeven,
om een spoortje daarvan menen terug te zullen ontvangen.

Ik, het ontvankelijke, van hun duivels afhankelijke
gemaakte kind.
Zich hier in die diepte bevind.
Kan het nog dieper?
Vallen!

“Het valt wel mee”, zegt mijn moeder
“wees tevree”!
je kan het niet beter treffen
dan hier bij mij, bij ons
Je bent niet goed wijs
hier in ons paradijs
op aarde.

Het ligt aan jou, ontevreden kind
jij wilt gewoon niet aarden.
Zij, de kwaadaarden aardige
oh, wat aardig voor….
dxc3 t zag ik hen aan
in hun hele bestaan daarin
daarvan, oh ik maakte zo’n mooi plaatje
van hen, die ik had zo lief
Ik zag hen aan
voor het goede hier op aarde.

En toch, nu al zo lang, ik ben bang
heb mij zo vergist, geheugen wat gewist
uit angst voor waarheid van herinnering
van uiterst forceren in leven
hun slecht, bedorven leven
dat achter een masker werd bewaard.

Nu niet meer bedaard
Die beerput open.
Waarop kan ik nog hopen?
Op die vuilnishopen, die belt van geweld.

Van zo gemeend gemeen
heid aan intenties
van hen, die mij dierbaar waren
ontmaskerd als barbaren
die knagen aan mijn verstand
het kind, dat ging van hand tot hand
volgens hen had geen verstand
van zaken.
Die mij nu raken
nu treffen, hun doel
Dat is wat ik bedoel
die inhaalslag
vanuit het verleden
nu, in het heden
10 jaren al
klem in hun val
van hun stompen en slagen
hoe lang kan ik dit nog verdragen?

Hoe-Lang ——– > is een Chinees!
ik, de wees
ik, het kind
maak grappen
omdat ik er niets van kon snappen
moet lachen
maak gekkigheid
is gewoon——–: ik moet die spanning kwijt
moet over-leven
zoals dat heet, over het leven dat het leed
xc3¡xc3¡n het leed.

Leed, was het maar ledig
een ontleed leed trekt door mij heen
helaas, niet aan mij voorbij
maar in mij
het overheerst mij in vliegende vaart
suist, trilt, bonkt door mij heen
geen heenkomen meer aan, ontkomen, ontknoping
ontwarring nee, alleen verwarring en verstarring

Geen poot om op te staan
maar moet wel opstaan
kan niet liggen
gebukt onder hun geweld
geveld
als ontveld
zo’n gevoel
van zeer, heb geen woorden meer
hoewel, ik spreek van een hel
zonder woorden
die er aan te geven zijn.

“Ik geef ’t je op ’n briefje”, mijn moeder
met haar dreigen
bedreigen, bedrogen, belogen, bekaaid
kom ik er (van) af?
voor straf
door hen mij toebedacht
gestopt in mijn verwachtingspatroon
heel gewoon
:dat straf volgt op mijn gelukkig zijn
op mijn lief zijn
——-: dan moet ik nxc3xb3g liever zijn,
om de straf vxc3xb3xc3xb3r te kunnen zijn.

Nooit genoeg lief
aub, moet, mag het, een onsje minder zijn?

Rupsje nooit genoeg
: mijn familie
vreten je kaal
gaan met me aan de haal
en ik haal ze aan
als waren ze zo lief
zo zacht, zo zonder hun gemene macht
als in een spel van vrede
ik genoot van hun vredig wredig
spel, hun camouflagespel
waarin ik niet mee tel
tel tot 10, wie niet weg is wordt  n i e t  g e z i e n ! ! !

Dat was ik, daar werd overheen gelopen
op de koop toe
het snoepje van de week
dat niet goed keek
uit haar doppen
en die nu echt moet stoppen
Ja, ik zou willen kappen
met dit leven
en me  h e e l  ergens anders willen begeven
daar waar ik kom van af

: Ik ben van betere komaf
van een beter weten
dat moet ik niet  v e r g e t e n !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
p.s.: M’n moeder: “achterlijk, stom, stuk vrete”!
(En die zit in de kerk, is voorzitter van een liefdadigheidsinstelling)
n i e t  n o r m a a l ? !
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Rampnacht ‘nummer zoveel’!
3 Maart, en 4 Maart,

Hoeveel komen er nog?
Waar kan ik terecht,
wie kan ik het vertellen?
Is het xc3xbcberhaupt op te schrijven?
of ben ik alleen af te schrijven?

ik wil hier niet meer blijven
dit aardse, zonder huis of haardse
dit, waar ik geen woorden voor hebben mag
aan mag geven
dit is geen leven
hierof daar
heg
of steg….

Er is maar 1 ding dat ik wil
en dat is : hier weg!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
15-5 2009

Hoofd tussen de bankschroef
drukpers er bovenop
en krxc3¡ken maar!
persen maar!

komt u maar!
kijken
meedoen
met z’n allen
helemaal uit
leven
gaan.

wie mag er bestaan?
welk spelletje spelen wij?
zo heerlijk met zijn allen.
dit gezelschapsspel
het zal jullie zeker bevallen
hier op de kermis:
De kop van Jut

Tja, eentje mag niet meedoen
eentje “is er geweest”
was te bedeesd
van aard
buiten de boot
gevallen….

dus, mept u maar
leef je maar uit
kost geen duit
geef ‘r van katoen
je leeft ten slotte

maar eens……?
hier mag je het overdoen
hier je wraak halen
wie zal dat betalen?

: zoete, lieve Miesje.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Vannacht was de hel in ’t kwadraat!!!!
trekken, scheuren, rijten
helemaal splijten
persende gruwel in heel
mijn gezicht, ogen, lijf

2 Diazepam
3/4 Temazepam
weinig geholpen
heel onbeholpen
slachtoffer spelen
nooit te helen
hel
helaas overleef ik
hem
wel

Wil niet meer
kan niet mer
over en uit
een besluit
beslist
onbetwist
stekker
eruit

Zware nacht
ga bezwaar
aantekenen
bij wie moet ik zijn
word ik gehoord
gezien
bekeken?

alvorens ik ben
bezweken
onder
pijn
bedolven
op de golven
neem mij mee
liefst met z’n twee

Wie wil er mee
Engelen zijn?
————————————————————————————————–
31 Mei 2009

Vannacht na een nacht, zo brak, zo verscheurend veel razende pijn in mijn hoofd
verdraaid
verkrampt
mijn gelaat
waarom?

Hadden zij mij maar
dxc3¡xc3¡r gelaten
waar ik eens was

Als was
was ik
in hun handen
met hand en tand
verslonden
zonder mij te kunnen verweren
al die keren
dat ik
in hun midden
hun middelpunt
mikpunt
was
van de haat
hun haat
tegen alles
wat in mij
aan leven
was

Is en was
en voel NU
als fijngeknepen te worden
te zijn
helemaal FIJN
tot moes
moest het zo
zijn???!!!
Oh wat fijn……
voor jullie
ADDERENGEBROED!!!

Wie doet dat nou!
met een kind???,
e
en Kind van God!
———————————————————————————————

Maar echt!
Heel mijn hoofd, mijn torso zit in een kramp.
Echte krampen in heel mijn gezicht
totaal verkracht en verdraaid,
wordt mijn hele schedel, mijn hele hoofd!
Onverdoofd lijden
Het is niet te mijden
wijkt niet van mijn zijden
al jaren laaaaaaang

Hellup, het maakt me zxc3xb3oo baaaaang!!!!
Mijn gezicht, het gloeit zo,
iedere morgen, iedere nacht
brandt dat gezicht
ben ik vuurrood
er gloeiend bij,
verdraaid en al

Niemandal
geeft ook maar ietsje, pietsje om mij
anders zou iemand dit nooit doen
of hebben laten gebeuren
kan er niet eens om treuren
want ik weet van niets
helemaal niets

Ben ik meer
alleen : ZEER…….
kan ik niet meer
van die gruwelijke,
duivelse pijn

Die klem op mijn kop
in hun val
de strik die ze voor mij hebben gespannen
in hun bos verstopt
om mij stiekem te kunnen vangen

Getrapt ben ik
in hun val
vastgezet, klemgezet
gevangen in hun web
van leugens en bedrog
och kijk nu toch
daar hebben we Miesje

Een wond, meer niet.

Oh!!!..wxc3¡t een rijtende pijn, onder mijn wangen
waar….kan ik nog naar verlangen?
als je geen mens meer bent?
nul, komma, NUL

En mijn moeder, ze zegt: “allemaal, alleen maar
FLAUWEKUL”!
Aanstelleretitis
aanstellerij

Jij bent van mij!
Punt uit!

Denk maar niet,
dat JIJ xc3xb3ooooit
een betere moeder VINDT!!!!!!!
—————————————————————————————————-

2 Juni 2009
Waarom kom ik nu nooit eens van die gruwelijke pijn af?
Dag en nacht, van minuut tot minuut. Al jaren lang, door en door; ben ik ervan vergeven, kan ik helemaal NIETS vanwege deze wegen van ellende, die niet door te komen zijn, niet aan te ontworstelen zijn.
Wat ik ook verzin, doe of begin, ontken of ‘vervloek’; probeer te negeren, het haalt me IN. Het zit in me, overal, constant in die overval van door en door, intens niet te verwoorden pijn.

Van de week stootte ik knoertehard mijn hoofd aan een ijzeren punt. Tjee best pijnlijk, maar het is NIET te vergelijken met de pijn die er van binnen ALTIJD!!!! IS!!!!!!.
Ik mis

mijn leven
alleen lijden
ALLEEN!!!!

Het maakt alleen.

Niemand weet, dat ik slachtoffertje heet.
Niemand kan ik het vertellen of uitleggen, helemaal niemand. (Ja, Karel, maar die heeft zelf ook al genoeg te lijden) Wie zal mij xc3xbcberhaupt kunnen of willen geloven, begrijpen , or what ever????

Belachelijk gemaakt, uitgedaagd, ontkend, misbruikt, uitgelachen; weer alles moeten bewijzen of verklaren, ja dxc3 xc3 xc3 g!

Pinksteren was DE HEL!
Wat een dag – dagen.
Maar ja, het gaat gewoon verder, gewoon door, met ‘door en door’.

Wat ik in de nacht van zaterdag heb opgeschreven, wat ik in bed weer voelde gebeuren in mijn hoofd, enzo.:
Ik word helemaal uit elkaar gereten, in mijn neus, voorhoofd; t/m mijn tenen. In gebonk en trekken, ERG.
Dat is geen leven meer, alsof alle zenuwen en botten worden doorgesneden, geperst, gedrukt, verscheurd.

En dan vannacht, weer hetzelfde liedje. Alsof er met een klauwhamer onder mijn oogkassen wordt gewrikt, en dan maar trekken, jongens. Ga je gang maar, ik lig klaar, om me te laten vermeubelen.
Klaar is Kees?
Nog nooit geweest.
Nooit zijn ze eens klaar met mij.
Zijn het nu echt (hun) boze geesten die mij vermorzelen, zoals ze het vroeger in de geest altijd al hebben gewild en gedaan.

Mocht ik niet bestaan?
Omdat ik een Kind van God ben, en omdat de duivel mij hier niet hebben wil?

Omdat zij mij persxc3xa9 willen kunnen beheersen, mij willen verslinden.
Omdat ze vinden
dat ik zoals hen moet zijn?
Zoals mijn vader en moeder, mijn zus en mijn broer.
Zoals al die botte boeren, zonder enig gevoel voor de ware Liefde.

Ik snap er helemaal NIETS meer van, helemaal niets.
Ik ben helemaal niets.

De vloek van mijn moeder?
Ben ik dat?
Besta ik daaruit?
Uit h
un mij vervloeken, omdat ik besta?

En dan dat Burning Mouth Syndroom, niet te omschrijven wat ik voel gebeuren in mijn mond.
sws allemaal wond daar.
Maar, als ik dan stil zit of lig, dan voel ik ook nog dat mijn tanden en kiezen er zonder verdoving uit worden gerukt, zo voelt dat echt.
Ook alsof mijn verhemelte kapot wordt gebroken.
De totaal gebroken, verstoken van een echt leven, geen levende,

ik.
—————————————————————————————————

3 Juni 2009
Als ik ’s nachts omdraai in bed begint de pijn door die beweging heel erg in mijn hoofd te klotsen. Dat is zoiets afschuwelijks. Dan beweegt die als vloedgolven tegen mijn schedel aan.
Niet te geloven, toch?
En dan ben ik alweer helemaal wakker in die hel.
Wanneer herstel?
uitstel van executie
is gewoon niet leuk
van mij mag het:
over en uit.

Moet het zover gaan, dat ik mijn eigen leven haat?
Daar staat wel iets over geschreven in de bijbel.
Jak, ik lijk wel helemaal doorgedraaid met alles.
Maar dat is NIET zo.

Ik ben bij mijn volle verstand.
Een gezond, pienter, ‘bij de tijd’ mens.

Van een nieuwe tijd misschien?
Ze hebben het toch over dat er mensen van een nieuwe tijd geboren worden. Mensen die gevoeliger zijn, anders zijn. Maar juist beschaafder, intens gevoeliger, fijn van aard, nu ja…..
wat schiet ik er mee op?
met zo’n kop,
kan je niet leven,
toch…
——————————————————————————————————

6 Juni 2009
Wat een wrede nacht, wie had dat verwacht.
Ja, ikke, helaas; want na de middag ging het weer ‘los’!
Even optimistisch geweest, weer nieuwe moed, zo fris,
als ik mij niet vergis,
“vergewis u”, oh mensen, wat zou ik liever wensen, dan om vrij, blij, vol krachtig, optimistisch te zijn, en te geloven dat het BETER ging en gaat.

Maar laat maar zitten, kon alweer door die gruwelpijn niet pitten.
Een middag, ja dag, dag…., om niet door te komen; wel door en door te voelen, dat voelen van…..die prut.
Weer in de put!
Nee, ik wil er NIET in.
Maar, wat ik ook doe of verzin.
Zij hebben hun zinnen op mij gezet
en het belet mij, om normaal te leven.
Dit is al jaren HUN gegeven
straf, in vuur en vlam
dat mij het leven benam, beneemt, beentje licht.
Ik het te licht bevonden wicht, die alles zou kunnen verdragen, en lacht om hun plagen, hun kommer, hun kwel, die voor hen oplost, steeds onderhevig aan hun hel.

Vannacht dus weer helemaal in elkaar gebeukt, in mijn voorhoofd, gezicht en schedel. Ogen vernield.
Gek word ik ervan.
NIKS helpt, geen enkel tablet, ik word geplet, geperst, afgeknepen van levend bestaan, laat mij maar vergaan.

Vergeven leven
vergeven van pijn, hulpeloos van zijn
opgelost
uitgekotst!

Waarom doet iedereen alsof ik niet besta?
Niet in de gaten loop, maar wel in hun valkuilen trap
als zij mij weer eens willen betrappen op, wat

ik NIET heb gedaan.
Niet voor 1 gat te vangen
ze geen gat zien in mij
in de zwarte gaten, diep van pijn
verlaten om nooit te mogen zijn.

Zij, die bij begroeven
mag dit mij bedroeven?
Daar in die gaten, zo diep
van verlaten bevinden in pijn
van nooit te mogen zijn!

Verorberd.

Sorbet,
als toetje na hun gewelddadige maaltijd
tijd van hun aan mij vretende klauwen
zij, die nooit van mij konden houwen
gauw en stiekem deden alsof
zij verdienden al mijn lof
al mijn hen vereren…
wat ik ook deed vele keren
en voor je het weet
is “het dan met je gedaan”!

Waarom moet ik hier aarden
waar
ik toch niet mag
zijn?
Alleen als wond
van onrust
en pijn!?

Hoeveel keren
moet ik hen nog bezweren
zij die mij bezeren
klopt als een zwerende vinger
met geen vinger aangeraakt
om mij te strelen
of lief tegen mij te zijn
echt lief!
Nee, gestraft
duizenden keren
Door hun laf
mij bezeren
opnieuw en opnieuw
hun inhaal
inhalige slagen
van venijn
nijdig zijn
op dat kind
dat alleen de gruwelen vindt
dus niet beter weet
en alles snel vergeet
omdat het ‘niet waar’ kan zijn
Een leven….
dat is toch  f ij n ?!?
Zou toch zo moeten zijn?
ja toch?

Wat is er fijner dan voor rot gescholden te worden
te worden genegeerd
te worden misbruikt
dat waar je zo goed in bent
om je te laten straffen
je af te laten blaffen
te kwispelen en je kunstjes voor hen te vertonen
hun toonbeeld zijn?!

Zo  f ij n? !

Kom maar, magere Hein!

Oeps, nu schrik ik me rot.

Want mijn achternaam/meisjesnaam begint met Hein, en dan nog 3 letters als van meervoud van Hein.
3 Magere Heinen.
3 x sterven
aan 3 x Hein te zijn.
De naam van mijn aardse vader……..
Gruwelijk, toch?!
—————————————————————————————————-

9 Juni 2009
Met geen pen kan ik beschrijven hoeveel pijn ik VOEL!
rijten, trekken, scheuren, explosies van gewelddadigheden, breekwerk, gehamer, dichttimmeren van mijn gevoel(s-zenuwen). Het giert door mijn hele strot, ruggenmerg, brandt, hakt, snijdt me aan spaanders, geen lucht meer te krijgen, kan er niet over en uit!!!!
Ontsnappen aan die hel, wanneer?
Twijfels gezaaid, kom er bekaaid vanaf.
Ooit, kom ik er wel ooooooit vanaf?

Ik weet niet meer wat het is, om zonder pijn te zijn, te mogen leven; zonder: nxc3xb3g meer van het kwade, nxc3xb3g meer hels gebeuren door mijn gezicht, hoofd, nek, mond, hals, tanden, kiezen.
Heb niets te kiezen.
Niet meer, niet minder.
Alles voor de eerlijke vinder van zielenpijn.

Nee, fysiek is die pijn
waar geen woorden voor zijn
niet vanuit een woordenboek
niet om de hoek
in de winkel.

Hoekje omgaan
dat wil ik gaan
zwaai me uit
zeg me gedag
niet: ‘tot ziens’
a.u.b. tot in betere tijden
laat het tij keren
van onmenselijk zijn.

Geef mij een douw
voor dag en dauw
over de rand van de richel
naar hierna
maals
zijn
—————————————————————————————————-

18 Juni 2009
Potverdorie wat heb ik toch een pijn. Jakkes, en gisteravond durfde ik (op aandringen van K.) een Oxazepam te nemen; doch het hielp geen fluit.
over en uit
wil ik gaan
uitgaan
hier vandaan
naar het land
van melk en honing
daar, waar
ik kan bestaan.

Heb wel geslapen, maar dan ’s ochtend vroeg,…..die pijn in mijn hoofd, gezicht en vooral die ogen….., het is NIET te doen!!!!
Verdorie, wanneer wordt ik nu eens ‘normaal’ mens?

Jank, jank!

Al die stomme mensen van vroeger ook, dat
ze oprotten uit mijn hoofd!
Heb wel weer veel ingezien, maar wat schiet ik er mee op?

Ik ben om af te schieten, alsof ik al jaren beschoten BEN!

Zo, nu ga ik mijzelf weer oppeppen.

Tjxc3xa9, heb een heel verkeerd hennakleurtje gekocht.
Zal ik het toch uitproberen?
Heb ik toch “oranje boven”.
En word ik eens een keer niet over het hoofd gezien.

Maar ja, krijg wel toevallig het 1e bezoek sinds 9 jaar.
Dan schrikken die zich rot.
Toch maar niet doen.

Hoewel, bezoek maar afzeggen, ben toch ik toch te ziek voor.

Ik dacht dat als ik die oxa’tjes in zou nemen, ik het wel aan zou kunnen, maar als die ook al niet helpen.

Nu ja, we zien wel, meestal heb ik wel weer een spontane aktie paraat, en ben ik oranje voordat ik het zelf weet.
Nu er nog ‘bovenop komen’…….#$%&@.

Helpmij.nl.
w.w.w.http//wegkwijtzoekhem.nu
—————————————————————————————————

28 juni 2009

Vannacht, oh vannacht….
wanhoop puur
doch ik verstop het, as usual
neem mijn toevlucht tot mijn vertrouwen; stel als automatisch mijn hoop op God!
Heb aanvankelijk zelfs de moed, de durf om zonder Tenazepam te gaan ‘slapen’ (ja tussen aanhalingstekens, want wat is slapen????)

Nu ja, ik doorsta die gruwel, welke begint zodra ik mijn hoofd neerleg; negeer het gebonk, het gereit in mijn hoofd en gezicht.
Wonderwel, na een poosje ben ik toch in slaap gevallen.
Maar dxc3 n! om 2.30 uur: hoe extreeem die hel, waarin ik ontwaak. Probeer om te masseren, om te geloven dat ik weer slapen zal. Nada : niets, dan ‘erg, erg, erg’!!!

Neem 2 Diazepam. Sta op, ga naar het toilet, spoel mijn pijnlijke mond (vol ‘rauwe’ plekjes, omdat ik blijkbaar iets van fruit heb gegeten). Ga naar het toilet, ga weer liggen….en de hel begint weer. Die pijn bonkt in heel mijn gebit, mijn verhemelte, mijn neusschot, oogkassen, wangen (die onder de huid, messcherp, uit elkaar worden gereten, gescheurd, enz.).
Maar dan val ik in slaap, de Dia. helpt.

Helaas maar voor een paar uurtjes.
Dan word ik alweer teruggebracht in dat vreselijke helse gebeuren. Iets dat al zoveel jaren speelt met mij, maar steeds meer zijn (of haar) best doet om mij tot ‘gekte’ te brengen. Steeds meer verwoestend zich uitleeft op mij.
Ik neem 1/2 Temazepam. Wham!
Helpt niet, houd het wachten vol tot een half uur (ofzo) later. Heb inmiddels weer mijn mond moeten spoelen om de pijn daar te verzachten; weer naar het toilet.
meid, opgelet, blijf hoop houden, je valt vast in slaap!

Nee, dus. (4.30 uur)
Weer vanuit wanhoop en toch ook de moed en durf makend om dit te ‘ondernemen’, neem ik weer 2 Diazepam. Help, help. Weer die mond spoelen, weer naar het toilet. Ga naar beneden om de keukenramen open te zetten. Stinkend benauwd hier in huis vanwege de hitte.
Hoor dat Karel ook wakker is (van die duif die ’s ochtendsvroeg altijd zit te koeren, zo hard in die boom naast zijn slaapkamer).
Karel jaagt hem weg met een vishengel, die hij daarvoor al klaar heeft liggen op het balkon (hi, hi).

Mies gaat weer ‘slapen’. Maar schrijft even het verdriet, de wanhoop van haar af. Voelt zich verloren, ergens ook in de steek gelaten, maar laat dat niet tot haar doordringen. Niet piekeren, niet huilen, anders werken de pillen niet.
Doorzetten Miesje!!
Doe maar zoals altijd alsof er niets aan de hand is (daar ben je immers op getraind, in dit onophoud’bare’ dag-en nachtelijke lijden, al zovele jarenlang!).

Nu moet ik denken aan vroeger: TOEN ben ik hierop getraind, om niets tot mij door te laten dringen van wat ik in (de) werkelijkheid moest ondergaan, en voelde gebeuren; constant in mij en op mij afgevuurd.

Enfin, ik schrijf in mijn nachtboekje, zittend (eenzaam) op de rand van mijn bed: “messcherp verscheurt en trekt die pijn, beukend tegen mijn neusschot, m’n voorhoofdsholten rijtend. Mijn trommelvliezen kraken. Scheurend, bonkend, snijdend, trekkend beweegt en trekt die gruwel m’n inwendige gezicht aan flarden. Pompt, perst, beukt, verscheurd alles waaruit mijn hoofd bestaat”.

Huil,
wanhoop verdringend,
M.
—————————————————————————————————–

Dan had je nog de week hiervoor, vanuit mijn nachtboekje:

Mijn familie: alles vanuit berekening en puur eigenbelang.

Het is niet te harden, ik word helemaal uit elkaar gereten in mijn gezicht, voorhoofdsholten. En die tenen gaan in krampen. Hellup!
In mijn mond, zo’n pijn!
Mijn wangen en kaken, help!
——————————————————————————————————

En zo gaan mijn dagen, nachten jaren (aan mij/in mij) voorbij.

Voorbij
in trekkende
woeste, noeste ijver
van bewegingen zoveel bedrijvigheid
aan getierelier
in mijn hele lijf
: kermis
verdoemenis
vervloeking
bezoeking
bezoedeling
van het
Kind in mij
Kind van God
waar zijt Gij?

in verdriet, dat niet ziet, doch wel voelt;
maar dit niet tonen mag
op gezag van
de duivel
in eigen persoon

gedaante
die over haar heen ligt als een deken
van woestheid en kwaad
en het HAAT

dan Miesje
leeft
hier op aarde
haar Bondgenoot meedraagt
in haar binnenste
puur
doch zuur
krijgt toegedient
dit in de ogen
des duivels
verdient

Laat mij gaan
weer naar boven
mij ‘er boven staan”

want….juist dit lieve wichie
heeft totaal nooit en te nimmer
enig kwaad gedaan.

Doch juist daarom
komt de duivel wederom
in allerlei vormen, en gedaantes
aanhoudend op haar af
geven zijn kwaad


Zijn duivels wreed genoegen
neemt mensengedaantes aan
weet alles
ook alles dus, te verzieken

hij strooit zijn haat
in alle mensen
die uit zijn op macht
met kracht
omdat die mensen
God haten zonder het te weten
hebben zij geen geweten meer.

Dat doet zo’n zeer!

in mij.
———————————————————————————————

Vannacht droomde ik alweer dat ik aan mensen probeerde uit te leggen/duidelijk probeerde te maken, dat ik ECHT hulp nodig had.
Dit droom ik zo vaak:
dat ik een arts opzoek, ik uitleg wat ik allemaal voel, en hoe wanhopig ik lijd.
Ik zoek hulp in die dromen, terwijl ik in mijn droom ook werkelijk aan die afschuwelijke pijnen onderhevig ben op dat moment. Zo zwaar. Ik zoek begrip bij medici.

(Ik ben de wanhoop nabij : “help me toch”!)

Ook overtuig ik mensen (of vertel hen, leg hen uit) dat ik op God vertrouw, dat dat in mijn hele wezen mijn overtuiging is.
Misschien probeer ik mijzelf daar wel van te overtuigen, omdat ik het aan het ‘verliezen’ ben. Niet ben, maar door die toestand mij zo onzeker voel, of het echt wel klopt (mijn hoop en vertrouwen op God)
————————————————————-
—————————————–
7 Juli 2009
Buiten is de hittegolf over
Maar niet in mij
In mij borrelt en bruist het
doch niet van leven
Nee, van onrust en pijn!

Ik voel me hopeloos eenzaam
uitzichtloos lijken
de dagen
te gaan
nemen ze een loopje met mij?

Ja, dat deden ze vroeger
aan de lopende band
hun haat was
wat ik moest voelen
haat in liefde verpakt
zo werd mijn voelen
door hen
in mootjes gehakt!
—————————————————————————————————

23 Juli 2009
Vannacht was erger dan ooit te voren.Aan 1 stuk door vernield, vermorzeld, liggen denderen in die, niet te verwoorden gruwel.

1 halve temazepam, 2 diazepam, om 4 uur 2 oxazepam.
kan niet meer.
stop.

Moet vandaag naar de neuroloog.
En nu?…..
Door de gehaktmolen gedraaid, en het gaat maar door.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

4-12-2009

Het gruwelstuk

Vannacht zo’n gruwelpijn, helemaal uitgebeend, doorstoken gruwel niet te bevatten. Mijn rechter knie, waar ik op een gruwelijke manier door wakker werd ‘gemaakt’; zo pijnlijk dat gewricht, helemaal gekraakt.
Maar zo werd ik altijd afgekraakt, dit moet ik inzien; met name ook door de kinderen. Het was nooit goed genoeg.
Al mijn intenties om hen lief te hebben, daarin ving ik bot.
Met de botte bijl werd die liefde stuk geslagen.
De dolle slagen nu in mijn hart, dat voortdurend raast in mij. Het is nog de reactie (uitgesteld) aan waar ze mij vroeger vals van hebben beschuldigd om niets dan…..als in gebreke te zullen zijn , en blijven t.o.v. hen.

Niets kan je zgn. goed doen, alles ligt aan mij. Zo lieten ze mij intens door en door voelen. Zij hielden gewoon niet van mij. Zij eisten, vereisten en domineerden heel mijn gevoel, mijn leven. Alles werd uit me gepleurd en moest ik afgeven. Terwijl zij bleven afgeven op mij, alles verhalen wat niet perfect genoeg was naar hun zin, en aan hun machtswellust niet genoeg werd toegegeven. Het werd mij onder de neus gewreven. Hun last werd de mijne, en nooit droeg ik genoeg, nooit voorkwam ik voldoende; kreeg ik een voldoende voor mijn opoffering, mijn bereidheid tot mij zo in te leven in hun zgn. pijn.

Pijn was het die ze mij deden; toe gebrachten, aan de lopende band.
Mijn reactie daarop was automatisch dezelfde als welke ik vroeger hanteerde, en ‘mee uit de voeten kwam’.

NL.: ‘er is toch niets aan de hand’!

En nu:
Heel mijn lichaam wordt doorboort van een eindeloos lijden aan pijn, verdriet, ongeloof over zoveel aan wat mij stiekem via de geest steeds meer werd toebedeeld, bezorgd, en aangedaan; op mij werd verhaald, en op mij werd overgedragen.
Ik heb het geslikt al die dagen
Ik bleef vrolijk en blij
monterde hen op
doch in de werkelijkheid
sloeg de vrees in mijn kop
hoopte zich op
vocht ik mij rot
Om alles te verbergen.
Over de top van mij kunnen,
sloeg ik alles op.
Verborgen achter mijn gein
hechte zich vast hun venijn
Is dit nu alle opgeslagen pijn
van het te goed willen zijn?

Ik wil vluchten, ik wil weg
Ik wil niet in de herhaling
neem mij niet meer in de maling
Ik wil herkansing, zonder achterom te moeten kijken
wil ik DochterSions blijken te
zijn.

Zonder vrees, zonder die gruwel
van dag en nacht
over iets, wat ik nooit had verwacht
dat het echt waar gebeurd zou kunnen zijn.

Ik zeg stop
doch voel: heel mijn lichaam nemen
ze op de schop
Schoppen hier, steken daar
en waar
moet ik de waarheid vinden
tijdens een door en door verslinden
dat al zo lang dendert
en zijn gang vindt om
mij te verslaan?

Nooit gaf ik hen een “nee” te verstaan
altijd kon ik alles
wat er van mij werd verwacht
doch wat ik niet doorhad
was dat ik tegelijkertijd werd veracht
verworpen al mijn inzet
niet gezien mijn werken uit de naad
in de voetsporen van de woorden van
mijn moeder, die mij bedreigt
dat ze me zal wreken, net zolang
tot horen en zien mij vergaat

Nu verga ik aan wat
menselijkerwijs niet kan
of mogelijk is
Een leed mij toegebracht
door en via kinderen die ik zo hoog
heb geacht.
Zo blij heb willen maken met hun eigen zijn.

Ik verbreek de illusie, dat alles was fijn
Het venijn van mijn leven
het is meer en meer opgeslagen gebleven

slag na slag
steeds bedreiging over wat niet mag
nl. om een Kind te zijn van Hem
Die ik als mijn Vader ken
Die ik heb willen dienen
zonder meer

Het is mij misgund
het wekte hun jaloezie
en zie, er is niet veel meer van me over
de lef voorbij
Mijn overmoed ontmoedigd
geef ik mijn leven over
en voorbij
bij nacht en ontij
wacht ik op
Wie, Die mij maakt VRIJ!

——————————————————————————————

6-11-2009

Triggerwoorden van het einde, dat niet komen wil.

Vannacht was hels als nooit te voren
vorens trekkend in mijn hoofd
ogen die zijn als verbrande kolen

Niemand is op mij gesteld
alleen een duivel
die zich uitkuurt op mij
waar is mijn hoop
om te komen VRIJ?

Gebleven leven
einde kom
vandaag was ik zo stom
dat ik zo de behoefte had
om zelfmoord te plegen
iig, die gedachten heel bewust had

Dacht ik ga een mes nemen
steek dat midden door mijn hart
heel hard moet ik dan uithalen
anders hebben we het nxc3xb3g niet gehad

Maar mijn gezonde verstand
weet wel beter,
wat heb ik aan zelfmoord
Dan moet ik toch weer hier terug
in die hel verschijnen
ben ik nog steeds niet verlost
van die gruwelpijnen

Moet ik opnieuw geboren worden
in deze vervloekte HEL!

Dus, wat moet ik:
doorgaan op bevel
met leven
tegen alle verdrukking in
wachten op het allerlaatste einde
lijk,
om hier weg te mogen
naar boven
waar ik het zo had naar mijn Zin
volle leven
het is mij ongevraagd weer gegeven
een leven in enkel overleven.

Helaas, nedergedaald ter helle
is er nu niets meer
wat ik kan vertellen
daar mijn bestaan ter helle ging.

Ik pak geen mes
hier geen daadwerkelijke slachtpartij
hoeveel staan er nog in de rij
die mij wel in hun daden van wrake slachten?
die slachting,
hij is nog niet voorbij!

Voorbij de wolken
hemels zweven
daar werd mij ooit
het echte leven gegund
en gegeven.

Hopelijk duurt het nog maar
heel even
en dan is het leven over
leven wat geen leven is
doch alleen een vreselijk stadium
van onderhevig moeten zijn.

Doorstaan
doorgaan.

Geef mij handvatten
om door te strijden
daar doorgaan
onvermijdelijk is.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

8-1-2010

Dat die opdondert die stomme broer van mij
aan hem uitgeleverd, dat hebben zij
MIJ, het lieve zachte
ze pikten het in, en
kreeg hun aller haat te verduren
ik zie het nu in!

Vannacht was rampnachtje nr. zxc3xb3veel!
en hoe komt dat?
al al die jaren
dat het steeds erger, en erger blijft ZIJN?
Omdat ze me hebben uitgeleverd, niet alleen tussen en onder elkaar,
MAAR!
Hoofdzakelijk aan die broer van MIJN!
Ik zou haast zeggen : “dat ZWIJN!
Stuk VENIJN”!

Iedereen zei tegen mij dat hij de duivel was
Een duivelsjong waar niet mee te leven was.
En wat doen ze met mij
Ze schuiven al zijn duivelsgedoe als mijn verantwoordelijkheid in mijn schoenen.
‘K moet hun aller straatje schoon boenen.
Zo zijn zij lekker vrij.
Gevrijwaard, is hun huis
hun haard
lekker ingedekt, opgepoetst en schitterend ‘gemaakt’.

Ja, aan de buitenkant!
En wie poetste en poetste al die vuiligheid weg
Was daar voor ‘in de wieg gelegd’?
Dat was Miesje, die lieve kleine zachte
Die ze NOOIT achtte
Hun Assepoester, hun meisje voor alles
voor hun heil geboren.
Die zich nu pas voelt zxc3xb3 intens verloren.
Miesje was toch altijd blij, en nooit bang
Dus gingen zij vrij
uit, hun geniepige, duivelse gang.

Maakten me bang
Maar mocht geen angsten laten merken
Ze gingen zich buiten de perken
Sloegen er in mijn hoofd op los.
En ik voel nu pas, hoe ik was ‘hun’ klos.
Zij zondags als heilig in de kerk
aanzien vergaren
voor hun duivelswerk!

En dan weer deze nacht.
Meer wacht dan slapen
.
Neem ik na een dag van de pijn inventief weer te hebben misleid.
Geheid dat trekkende zeurende knagen als kiespijn door mijn gezicht en ogen te hebben verdragen
zonder te klagen
dan eindelijk mijn slaaptabletje en diazepammetje in
slaap ik dan uiteindelijk ff in
(na intens onderhevig te zijn geweest aan de nachtelijke
al jaren durende horror in mijn kop)
:
Word ik wakker, van die helse pijn in mijn knie.

Weer iets anders dat mij plaagt.
voel mij echt
als “de stuipen op het lijf gejaagd”.
Was helaas daarvoor ook al een keer wakker geworden ,
weer met die pijnlijke kop en kaken,
probeer daar met helaas nog een Temazepam iets van te maken.
Echter aanval op aanval is dat mij judast, pest en plaagt.
Dit omdat het mij steeds meer daagt,
wat ze met mij hebben gedaan
wat mij mijn hele leven al
is aangedaan.

Wat ik gisteravond in mijn dagboek schreef:
Iedereen heeft altijd alles op mij verhaald. En dat H. (broer) dat zo stiekem ook heeft gedaan, had ik nog niet gezien.
Me leeggeplunderd, dat heeft ie!
Ik werd gewoon UITGESCHAKELD, door hun boze geestkracht. (in mijn denken).

Als zij zeggen dat H. de duivel is, dan hebben ze mij aan de duivel overgeleverd!
me uit laten wonen door hem
gestimuleerd door hen.
Als zij maar geen blaam
geen schaam
geen schade troffen
Oh en wat moest ik ‘boffen’
: zo moest ik denken
blijven schenken, zuur maken zoet
dan was alles weer goed
‘in kannen en kruiken’
en Miesje daarvoor maar blijven GEBRUIKEN.

 

Ptss-items Triggers!! (2)

Vervolg van item: Ptss door geestelijke mishandeling en verbaal geweld.

Helaas, de schaduw van iedere keer weer:

Ik stap in bed.
Gisteravond, vannacht.

Het leek wel alsof
mijn hoofd,
mijn schedeldak
een tuin was,
die ze om aan
het spitten waren,
aan het schoffelen,
aan het steken
met een riek.

Aan 1 stuk door.

Dan de aarde aanstampen
flink trappen op die aarde
vreselijk gehamer ook
in mijn oren
mijn ogen
hele gezicht.

Een dakterras aanleggen
boven op mijn hoofd.
Een afschuwelijk drama
om te moeten ervaren
ondergaan
hun onderdaan.

Ik word overal
voor gestraft.
wat ik ook doe,
of laat.
zo is,
en zo was
het mijn
leven lang.

Nog steeds bang
in de macht van
……

——————————————————————————————————

Lieve Forl.,

Wat een geweldig fijne reaktie.
Dank je wel.

En ik weet dat ze geen gelijk hadden.
Ja, met m’n verstand
weet ik het wel.

Maar mijn gevoel zegt anders
omdat de pijn er nog steeds
zo inhakt.
De pijn van vroeger.

Je hebt gelijk.
Dank je, dat ik
het hier mag schrijven.
Dat jij je er niet aan stoort.

Dat je met me mee doet
om mijn recht te
durven halen.
Ik weet nog steeds niet
of dat wel “hoort”.

Je hebt gelijk
Zij hebben geen gelijk.

Zij hadden geen gelijk.
Nijd en jaloezie
dat was hun drijfveer,
en ze hadden het mis,
inderdaad.

Nxc3xb2g houd dat mij gevangen.
Maar hun boeien
gaan we verbreken.

Dank je nogmaals voor
je, zxc3xb3 lieve woorden.
Voor je knuffel.

Lieve Forl.
Dank voor het harde roepen,
het is gehoord.

Een lieve knuffel terug
van Mies.
————————————————————————–

Schuld en Boete?

Kan schuld zo’n pijn doen
dat je mondhoeken scheuren
open,
in een constante schreeuw
om nooit meer te genezen.
Je tong barst,
met diepe wonden
je verhemelte is verbrand?

Kan schuld zo’n pijn doen
dat je bloedt
op velerlei wijze
overal komt die schuld
dat bloed vandaan.

Kan schuld zo’n pijn doen
dat het zich vastzet
in al je porixc3xabn,
uit, en
overal vandaan?

Kan schuld je verscheuren
tot in heel je wezen
schuldig zijn verklaard,
schuldig moeten voelen
aan je bestaan?

Kan schuld zo’n pijn doen
dat je voor altijd
bent verloren,
verloren lijkt
gegaan aan je bestaan?

Mies.
—————————————————————————————————–
@
Lieve Forl.,

Hoe bijzonder ben ook jij!
het bijzondere
dat ik bewonder
in je reaktie op mij

Blij met jouw inzet van woorden
blij met zoveel bevestiging daarin gelegd
blij met onze bestemming
blij met onze saamhorigheid daarin.

Blij met Forl..
What’s in her name?
: So beautiful, so wonderful in site!

@
lieve Forl., en ook nogmaals Forl. :-))

Tig keer overgelezen
tig keer wederkerig
tig keer
gemeenschappelijkheid
ervaren,

tig maal voelen
wat we bedoelen
tig maal hetzelfde
doel beschouwen.

Tig maal zoektocht
begrepen,
samen op weg.

Erkenning
“Anerkennung”
over en weer.

Jullie moeten
ook al zoveel strijd
hebben ervaren,
zo,n lange weg
af hebben gelegd.

Forl., mag er zijn.
Forl., mag er zijn.
Ben blij dat jullie er zijn,
allen met elkaar.

Mies.
——————————————————————————————————

Ik ben heel blij met mezelf, hoe God mij heeft gemaakt.
Een wonder, besef ik van Zijn Liefde.
Een wonder, dat ik zoveel heb kunnen doorstaan, xc3xa8n weerstaan.

Zxc3xb3 in haat opgevoed!
Zo bewerkt, constant uitgedaagd met kwaadsprekerij.
Constant opgestookt, gepest, doodgezwegen.
Zoveel geleden, maar dus NIET VOOR NIETS!!!!
——————————————————————————————————
Dat stukje had ik aan mijn dochter geschreven,
ook om haar blij te maken.
door haar deelgenoot te maken van mijn
op dat moment gegeven vreugde.

Vreugde is zo fijn
als je het met iemand kan delen
die dan ineens toch
weer dichter bij je is
komen te staan.

Onze dochter had mij een groot
compliment gegeven.
Ze had beseft,
dat ik de haat juist niet heb doorgegeven.
Dat ik tegen die haat
zo enorm had gestreden.
Altijd tegen heb weten te
houden,
zodat  kinderen er nooit ooit maar
iets van mee hebben hoeven krijgen.

Ze beseft dat daardoor dxc3 t is gestopt,
hetgeen al generaties lang
was doorgegeven;
en dat ik juist het tegenovergestelde
altijd heb gedaan.

Hun onbewust heb willen
besparen,
hetgeen mij was
aangedaan.
Zonder dat ik dat
toen zelf nog wist.

Nu ze zelf kinderen heeft,
beseft ze des te meer
hoe moeilijk het is
om je niet af te reageren
op een lief en kwetsbaar wezen.
op een hulpeloos kind
dat zich nog niet weet of kan verweren.

Juist als je het zelf moeilijk hebt
is er toch die verleiding
die verzoeking
om slachtoffers te maken
om je frustratie
ergens op af te kunnen
reageren
ook al wil je dat zelf met je verstand
juist niet.

Tja, en ook zij blijft niet verschoond
van moeilijkheden,
maar nu kunnen we er
tenminste weer over
praten.
Elkaar bemoedigen
en steunen daarin.

Ja, ik was en ben blij
weer met dit gebeuren.
Blij en ook vol
blijde verwachting
Opnieuw : in blijde verwachting
van een kind
zonder moeder te hoeven spelen,
maar als
een geestverwante
samen in elkaars groeiproces
te mogen delen.
——————————————————————————————————
In tegenstelling tot bovenstand bericht,
voel ik mij erg slecht momenteel.
Ik schrijf het even van me af:

Slecht,
slecht gemaakt.
Hun aanwezigheid
heeft me overdonderd
Ik voel me helemaal NIET goed.

Totaal te veel
op deze wereld!
Overbodig,
door hun ingepikt,
als “overbodige luxe”,
voor hen.

Ze spelen met me
vertrappen mijn gevoel
genieten van hun macht,
om mij een schuldgevoel
door de neus te boren.

Altijd schuldig
door mijn
onschuldige aanwezigheid.
Altijd alles omdraaien
mij bezitten
met huid en haar
kunnen verslinden,
dxc3 t willen zij.

Ik voel me als het slechtste,
als een terecht vertrapte
wurm.
Hier op aarde
toevallig
verkeerd terecht gekomen,
te veel
voor hun aanwezigheid.

Kon ik maar van deze
aarde verdwijnen
voor eeuwig
en altijd!

Dit omdat
ik weet,
dat er iets
vele malen
mooiers op me wacht!
—————————————————————————————————-
Ik ging nooit mee in wat hen zo dreef. (ik snapte eerlijk gezegd hun drijfveren niet eens)
Dat durf ik rustig te zeggen.
Ik zie dat ook niet als mijn verdienste.
Het is wat ik meekreeg bij mijn geboorte;
om de goede strijd te kunnen strijden.

Maar juist daarom
bleven zij mij steeds hardnekkiger bestoken,
vals beschuldigen,
bedreigen en uitdagen daarin.
En wraak was eigenlijk aan de orde van de dag.

Maar we zijn aan het overwinnen,
als bewijs zie ik dit nieuw, herboren groeiproces
naar onze dochter t
oe.
—————————————————————————————————-
Het kost me zoveel pijnstress
om nu te kunnen leven
om adem te halen
om ook maar iets te doen.

Daarom kan ik zelfs niet
pijnloos eten
noch pijnloos praten
rusten of slapen
kan ik niets
zonder extreme pijn doen.

Het is allemaal
de pijn van vroeger
waar ik nu zo enorm
gebukt onder moet gaan.

Om in te zien
hoe erg het toen was
waar ik toen
voor op de vlucht sloeg
letterlijk, maar meer nog
figuurlijk,
ik kom het
opnieuw allemaal tegen.

Voel alles nu
door me heen gaan,
ben er niet
tegen bestand
niet tegen mijn
bestaan bestand.

Een wonder dat
ik stand houd
maar ik weet
dankzij Wie
ik toch
moet overleven
overleven kan
en zal overwinnen!
————————————————————————————————-
Ik zet mijn pijn hier nooit neer om te klagen.
Ik moet het op durven schrijven
om mezelf te durven geloven.
Om die pijn te durven claimen,
wxc3 xc3 r te durven hebben.

Om zo de inzichten helder te krijgen,
zicht te krijgen op de ware daders.
En om hen aan te kunnen klagen
(in mijn geval bij God, mijn echte Vader in de hemel,
en om dan toch steeds te kunnen zeggen:
Vader vergeef het hen,
want ze weten niet wat ze doen)

Het is mijn weg naar bevrijding
van hun boze gedachten,
hun snode plannen
die in feite toch al bij voorbaat
waren mislukt.

Dus lieve mensen,

Als ik hier soms dingen post
vanuit mijn “nachtboek”.
Trek het je niet aan.
Het is goed zo voor mij.
Ik ben op weg naar
vrede en bevrijding,
zo voel ik dat heel sterk.

Het gaat om de geest,
die bevrijding.
We lijden het meest in de geest.
Ons doel hier op aarde
is om die geest te bevrijden
van iedere bezoedeling
ons door anderen opgedrongen
of bezorgd.

Een geestelijk lijden overwinnen
door te aanvaarden.

Voor mij nu
door te aanvaarden
alles wat er vroeger (in de geest)
is gebeurd.

En idd Forl.,
die geestelijke pijn
wordt allemaal vertaald
in lichamelijke pijn.
————————————————————————————————–Hier schrijft een tevreden mens
een mens in berusting
een mens die vol hoop en
verwachting, geduldig,
aanvaarding leert
in haar groeiproces.

Hier schrijft een zachtmoedig mens
een mens die niet wil klagen
het lijden niet verheerlijkt
maar wel door pijn heengaat.

Hier schrijft een mens
op zoek naar de stilte
alles accepterende,
gelaten, aanpassende aan
haar geestelijk groeiproces,
wachtende op
de overwinning in de Liefde
—————————————————————————————————
Ik voel me door en door wond.
1 grote ontstoken, aan me trekkende,
scheurende,
me uit elkaar rijtende, bonkende wond

Door en door slecht!
Beroerd!

Zo, zoals mijn moeder schreeuwde en dreigde:

“je bent geen knip voor de neus waard!!
“je bent het niet waard om te mogen leven!!
Stik de moord met jou!!

Zo slecht voel ik me nou (al jaren).

En mijn vader stemt
zonder stem,
zich verkneuterend ,
in stillzwijgen,
zich kunnen
verschuilen,
zich indekkende
met stil
genoegen(?)
toe.

Hij hapt toe.
Ik voel het nu pas bijten,
aan me trekken,
me totaal uit
mijn evenwicht brengend,
mij doodzwijgend.

Hij was toch die
lieve, wijze,
betrouwbare,
evenwichtige,
mij steunende man,
mijn vader??

Rot op vader.
Je was geen vader.
Je was een vrouwenhater.
En reageerde
in de geest
alles
op mij af,
wat jijzelf
aan macht
in moest boeten.

Daar liet jij mij
voor boeten.

Zweepslagen van
boetedoening
door en voor
jouw gemak!

Je bent een moordenaar
Een geestelijke moordenaar
Lustmoordenaar,
op je gemak.

Met gemak
wond jij mij
om jouw vingers!!
En stuurde
mijn broer
op me af.

Mijn broer, mijn moeder
jouw eigen moeder,
jouw eigen familie,
netzo als al je
dikke vrienden.

Rot op,
met je
vriendjespolitiek!

Dag lieve ouders,
dag lieve familie.
Zeg maar “dag” met je handje,
lief kind,
lief Miesje
————————————————————————————————-
Lieve gewel(da)dig, “barmhartig”- loze, erbarmelijke vader,

Je hebt me voor de leeuwen gegooid.
De kooltjes uit JOUW vuur laten halen.
Om zelf “mooi, wxc3xa9xc3xa9r” te kunnen spelen,
mxc3xa8t MIJN gevoel, mijn gevoel van
eigenwaarde trok jij naar jou toe,
was jouw bezit,
bezeten ben ik door jou.

Wolven die aan me vreten,
op me kauwen,
krijg ik te verstouwen,
want ik vertrouwde op JOU!

Jij hebt mijn verstand op nul gezet,
gemagnetiseerd, jouw wil was wet.
Met jouw verzinsels,
jouw mooie sprookjes,
jouw tovenarij.

Zodat jij
en je hoge heren
konden teren
op mij.

Je was gewoon bang,
bang voor je eigen hachie
bang voor je eigen moeder,
je eigen vrouw,
bang voor je eigen slang
die je listig losliet op mij.

Zonder mij was je
heel gewoon een zwak wezen,
een wrak.
Zonder mij was je nergens,
en ergens
ben je ook maar gevlucht.

Want toen ik ging trouwen,
en je me niet meer kon houwen,
kreeg je een hartaanval van de schrik.

Miesje weg, wat nu?
Dan maar weg wezen
jij zwak, listig wezen,
wegvluchten,

dacht je onbewust:
“nu sta ik er alleen voor,
nu komen al mijn angsten terug”.

Zo is ’t met jou geweest
en als je dit leest
dan weet ik,
waar je NU bent
heb je berouw.

Maar berouw komt
na de zonden
Het zijn de zonden van JOU!

En ook
al heb je het misschien niet geweten,
ik zit nu wel met de pijn van JOU!

Geestelijk verkracht,
totaal in jouw macht,
overgeleverd
aan die boze geest van JOU!

Afzender:
Ik, die eens je dochter was,
maar ook in de geest
je vrouw moest zijn!
—————————————————————————————————
Lieve ouders, broertje en zus,

Bedankt voor al jullie onmetelijke pijn
die jullie mij hebben toegebeten,
toebedeeld,
toegeschreven.

Afzender:
De schreeuw, om te mogen leven
om te kunnen, mogen bestaan
door me genoeg te laten slaan,
genoeg “voor jullie bijl te gaan”.

p.s.:
Bedankt voor jullie schuld.

Exc3xa9n ding heb ik bijgedragen,
en dat is : “txc3xa8 veel geduld”,
txc3xa8 veel willen dragen
van jullie schuld,
broertje en ouders,
op mijn schouders.

Naschrift:
Toch heb ik geen woede,
alleen onmetelijk verdriet,
omdat jullie je zo door
het kwade hebben
laten gebruiken,
: jullie je er zo
voor hebben geleend,
en voor het verkeerde
hebben gekozen.

Veel sterkte en kracht,
jullie gebracht,
waar jullie ook
moge zijn.

Mijn verdriet
zal ooit
door jullie ook
te voelen zijn.
Vind ik nog erg ook
voor jullie.
Maar het is goed,
ik heb er vrede mee.

Het ga jullie goed.
En het is goed
dat ik jullie heb ontmoet.
Alles heeft een goede rede.

Zoals ook:
Alles komt “ten Goede”.
————————————————————————————
—————–
Familie

Mijn vader verraad me aan mijn moeder, aan mijn broer, mijn zus, en aan zijn familie.
Mijn moeder verraad me aan mijn vader, aan mijn broer, mijn zus, en aan haar familie.

Iedereen, verraad me aan iedereen.
Iedereen laat me vallen,
stikken.

Iedereen
stamt me in de grond
stamt over mijn hoofd,
trap na,
keer op keer
dat doet zo’n zeer!
om aan te moeten gewennen, geloven.

Het is zxc3xb3veel goeds geweest
wat ze beloven
dat zij vxc3xb3xc3xb3rhadden met mij.
Alles voor mijn bestwil.

Maar ik gil,
schreeuw!
van binnen,
altijd verstopt,
zo niet: steeds vertrapt, geschopt,
en anders: geslagen.
In Uw familie een welbehagen!

Het warme nest
weggepest.

Dank U wel,
lieve, opofferende
familie.

——————————————————————–

Vandaag eindelijk gerouwd,
eindelijk gevoeld
de scheur van verdriet om Mimi,
van tig, tig, tig, tig, tig jaar geleden.

Mimiiiiiiiiiiiiii….!!!!!!!!!

Wat was je lief
Ik miste je zo
lieve poes
Een katertje, zxc3xb3 lief,
dat ik hem geen kat wil noemen.

Mimi………….., waar ben je nou!!!!!!!!

Ik hou zxc3xb3xc3xb3 veel van jou
[traan]

———————————————————————-

Vandaag en gisteren,
en van zoveel jaren:
de pijn spat uit mijn oren
m’n ogen, en mijn haren
overal dendert het doorheen
misselijk makend
verwoestend, veel, intens.

Het maait me weg
helemaal van de wereld
val op de grond
vang mezelf op
met mijn hand
en ga bij de pakken neer,
heen en weer,
zitten,
en zie mezelf,
wat is er nog van me over?

Ja, ik weet het, alles gaat over  [wink]
—————————————————————————————————
Ik voel me net een AFBRAAKPAND!!!![

Ik had toch geschreven : wat is er nog van me over?

Een antwoord hierop:
Van het oude moet ook niets overblijven,
ik leef nu in een afbraakpand
en dat is hxc3xa9xc3xa9l goed te voelen.

Hun woede woedt in mij.
Het is hun woede en hun haat,
die ze bij mij erin hebben gehamerd,
en erin hebben gepompt
en dxc3 t is waaraan ik lijd,
wat ik aan pijn voel bonken
in mijn hele hoofd en lijf.

Wat me verscheurd
van binnen en van buiten:
hun haat hun woede
die ze op mij wreken
met hun boze geest.

Ik voel me er onder bedolven,
ondergespit door
hun woede + wraak.

Dat ben ik dus allemaal aan het
herbeleven + inzien.

Dat zal mij vrij maken,
zodat er een mooie
nieuwe Mies zal ontstaan,
vanuit die puinhopen
van mijn huidige
“herbelevingsbestaan”.

Ik zal later ook nog reageren op alle andere reakties,
en nadere info geven vwb mijn vader
en dat gebeuren met mijn lieve Mimi.

Het is me tot nu toe allemaal nog te heftig.
Ik trigger me “een rotje”.
————————————————————————————————-
Hoi lieve lezers,

Ik ga hier nu iets schrijven uit mijn “nachtboek”.
Is heftig.
Het ligt niet in mijn bedoeling om hiermee te klagen
of te provoceren.
Het is wat ik echt voel (gebeuren) en door mij heen gaat.

En ik wil dit toch graag kwijt.
Dus bij voorbaat: sorry!

Er kunnen ook dingen (3?)dubbel instaan, omdat het een nachtboekverslag is.
Het is wat ik voel als ik (in bed) ga liggen, maar ook overdag heb ik dit,
alleen kan ik dan proberen om afleiding te vinden;
sowieso is het, als ik in aktie ben een stuk minder aanwezig.
Echter, het haalt de schade altijd weer in, zodra ik in rust ben.

Mijn hoofd en gezicht, ogen, worden
helemaal uit elkaar gereten,
oogleden afgerukt, schedel vernield.

Vreselijke pijn in mijn tanden, kaken,
alles beweegt, rukt,
en lijkt te barsten.

Word weer eens wakker, van die alles verwoestende pijn,
zo erg, diep van binnen, door en door,
in mijn hele kop, mond, nek.
Trekt me uit elkaar, brandt als de hel,
bonkt als het vagevuur, zo’n erg iets,
heb geen woorden van de wanhoop,
lijk xc3xa9xc3xa9n en al kankergezwel te zijn in mijn hoofd.

Zo erg, zo diep snijdend.
Help, ik ontplof van de pijn.
Het doorboort mijn nek, mijn ruggegraat, m’n slokdarm.
Help, help, ik stik van de pijn.
Ik ben er gloeiend bij!!!!

Mijn kiezen, ze staan in brand,
tandvlees, help, scheurt van die
klappen die ik voel, door en door,
steekt, afschuwelijk,
mijn ogen in de fik.

M’n neusgaten steken, scheuren, branden, bonken
t/m door mijn voorhoofd heen.
Alles ontploft / explodeert van die diepe enorme pijn.
Ben xc3xa9xc3xa9n en al ontstoken en verrotte wond,
krijg geen adem van de pijn.

Alles onder mijn huid scheurt aan flarden,
en in mijn strot, tanden, tandvlees, kiezen,
explosies van aanhoudend geweld, gerijt, gescheur in.

Het is pas 01.05 uur.
Help, God Help!!
Ik stik van de pijn!

De pijn klotst in mijn hoofd,
golft op het ritme van mijn hartslag, knijpt en brandt.
Het is net alsof die pijn uit mijn schedel wil ontsnappen,
een uitweg zoekt,
maar tegen mijn schedeldak aan botst,
hij kan er niet uit, maar blijft bonken om er toch
uit te willen, doorheen te willen breken.

Midden in de nacht,
opnieuw wakker,
wordt ik weer wakker van de,
of met die pijn.

Heel mijn hoofd krampt.
Het lukt niet om te blijven liggen,
die pijn te negeren.
Steeds erger, die krampen in mijn hoofd
Alsof je een worst uitknijpt,
een enorme spanning.
Mijn hoofd lijkt uit elkaar te barsten;
ook mijn voorhoofd, neus ogen, vreselijke pijn.

Vaak ook perst die pijn mijn hoofd totaal plat.
Dan hoor ik het kraken.
Is het dan het kussen, de matras?
Zo hard wordt ik ineengeperst boven op mijn kop.

Ook alsof mijn hoofd doorklieft en gespleten wordt
door een klauwhamer,
alsof die onder mijn wenkbrauwen wordt gezet,
om er dan aan te gaan trekken en rukken.

Ik word door midden gespleten met een beitel,
slaan ze met een hamer op,
dwars door m’n neus, schedel. t/m de nek,
en naar achter, dwars door de 1e ruggewervels.
Voel het getimmer, word ik dan wakker van/mee,
zowel midden in de nacht, als ’s ochtends heel vroeg.

Nu ff pauze inlassen.
Er staat nog meer ellende.

Durf ook niet meer.

Nogmaals “sorry”.

Kan het ook niet helpen,
maar alles is echt waar wat hier staat,
wat ik voel dat er met me gebeurt.

In mij.
————————————————————————————————-
Lieve Forl. (en ook Forl. pb),

Ik ben zo blij dat jullie mij niet veroordelen omdat ik dit heb geschreven
Schaam me eigenlijk dood daarvoor.
(haha, kon ik me maar doodschamen, hxc3xa8?)

Nee, ik slaap nooit een nacht echt.

Begin met 1 slaappil, die meestal niet werkt.
Dan na 2 uurtjes de 2e, die werkt dan een paar uur (meestal).

Had onderstaande aan Forl. in pb geantwoord, die mij Oxazepam adviseerde.
Als ik durf, schrijf ik morgen nog een stukje tekst vanuit mijn notities die ik soms maak als ik “het kwijt moet”, om niet gek te worden.

Heb mezelf ook al eens vanuit frustratie op m’n kop “getimmerd”, om die pijn eruit te kunnen slaan.
Noppes, hxc3xa8!
Alleen erger.

Kan ook niet huilen, ja kan wel, maar moet ik NIET doen; dat versterkt die pijn in mijn ogen en hoofd enorm.

Hieronder een gedeelte van die pb aan Forl.:

Dank je, voor je lieve bericht., waardeer ik zo!

Die pijn heb ik al meer dan 4 jaar.
En volgens de 2 huisartsen die ik er over heb verteld is daar ECHT N
IETS aan te doen;
eentje heeft me eens wat gegeven, maar werd strontziek, en de pijn bleef.

Hij ging me zelfs dreigen.
Zei dat ik aan zijn “energieapparaat” moest. (nieuw ding vanuit Amerika, hihi)
Dat het van mijn nek kwam, en dat anders niets zou helpen.

Andere huisarts.
Zegt ook : niets aan te doen, ze laat me niet uitpraten. Zegt dat ik binnen 1 maand 5 kilo moet bijkomen.
Dat dan alles over is. Geeft me op mijn kop!!!!(is net mijn moeder dan!!)

Heb ook nog het burning mouth syndroom, dus altijd vreselijke kiespijn, tong kapot, lippen gescheurd, alles alsof je mond totaal verbrand is.

Nu houd ik op met klagen.

Hxc3xa9 Forl, als jij die Oxa. niet zou nemen, zou jij dan ook zo’n pijn hebben?
Zou jij dan ook niet kunnen gaan liggen? of rustig zitten, of ook niet kunnen lezen e.d.?

Ik slik wel slaaptabletten, dan slaap ik meestal zo’n 4 uurtjes (soms ook niet, maar dan is tenminste de pijn ietsje draaglijker, werkt ook spierontspannend).

Maar ja, die kan ik overdag niet nemen.
Dus moet ik me overdag vreselijk forceren, altijd in beweging, ook dingen ondernemen, en lol maken om niet gek te worden.
Maar dat moest ik vroeger thuis ook doen vanuit bittere noodzaak, alleen had ik toen geen pijn.

Stop nu ff.

Maar zal het wel aankaarten bij de huisarts als ik weer moet gaan, of als ik toch gek ga worden!
nogmaals, dank je lieve Rita.
[sweet]
Mies.]

Nu, meiden,
Jullie ook  [sweet] ,
Ga echt stoppen, want schaam me echt ……..rot dan maar.

Mies.

ps mag ik dit hier allemaal wel schrijven????
ben vandaag ineens zo onzeker over alles, stom, stom.
Echt ptsssssssss.

Hijg, zucht : BEVESTIG!!!
————————————————————————————————–
Het is de hel in mijn ogen!
(in dubbele betekenis.)

Ben helemaal vemeubeld vannacht
heel de dag ook
kapot gebeukt
nxc3xb2g erger dan
achter elkaar,
al de andere
dagen en nachten.

vermorzeld mijn hele gezicht,
kapot gereten.

en mijn mond
gewroken
gebroken
uitgebeend.

uitgeweend.
—————————————————————————————————-
Het is de hel in mijn ogen!
(in dubbele betekenis.)

Ben helemaal vemeubeld vannacht
heel de dag ook
kapot gebeukt
nxc3xb2g erger dan
achter elkaar,
al de andere
dagen en nachten.

vermorzeld mijn hele gezicht,
kapot gereten.

en mijn mond
gewroken
gebroken
uitgebeend.

uitgeweend.
—————————————————————————————————–
Ik kan niet huilen:
doet te veel pijn aan mijn ogen!

Ik kan niet schreeuwen,
kan niet roepen:

heb geen kracht!
ben verkracht!

verkocht
aan de duivel!

Ik tril
ik krimp
ik gruwel
nog steeds,
al jaaaaaren!

en steeds
wordt het nxc3xb2g erger!

Het IS nog niet voorbij!!!!
——————————————————————————————————
Het is voor mij al jaren een kwelling, dat lezen [boos]

Het is idd goed voor de verwerking om het zelf terug te lezen.
(heb vandaag ook een stukkie gedaan; achteraan begonnen).

Op zolder heb ik stapels met grote schriften (van jaren verwerking volgeschreven) liggen.
Die zou ik Zxc3″ graag eens willen lezen.
Daar verlang ik zelfs erg naar om te kunnen doen.
Juist omdat ik in die jaren zo ontzettend veel veranderd ben,
zoveel inzichten “heb verworven”, heb gekregen.

Ik ben altijd maar aan het wachten totdat ik het kan gaan doen.
Maar het lukt me niet vanwege die koppijn, die vreslijke pijn in mijn ogen.

Als ik ooit zo ver kom, ben ik iig wel een hele tijd zoet, haha.
Ik zal ook wel schrikken denk ik 😉
of mezelf helemaal niet meer herkennen erin.

Veel sterkte!
en liefs van Mies.
————————————————————————————————-
over de herrie hier, ivm oa een grootse verbouwing van de buren:

Maar ik lijd aan te veel pijn om te kunnen vluchten hier
ik leef op de golven van pijn
die mij geen leven gunnen
en niet willen wijken
erger en erger me doorsteken en doorboren.

Daarom,
ik kan niet vluchten
moet het uit zien te houden
terwijl ik wxc3xa8l weg wil
maar er niet toe
in staat ben

Als ik in de auto zit
dan lijk ik in een “dolgedraaid” vliegtuig
op sleeptouw te worden genomen
alles flitst langs me heen
kan dat niet verwerken
heb alle energie die over is (er niet is, eigenlijk)
nodig voor de pijnbeheersing,
om dat getril en gebonk te kunnen verwerken
om niet gek te worden
waar mijn lichaam al lang ,
zo lang gek door geworden is.

Die gruwelpijn adem ik in door mijn neus
om dan bij iedere ademteug,
dwars door m’n hele lichaam
en wervelkolom te blijven denderen.
Ze splijt me voortdurend dwars doormidden,
gaat constant met een rotvaart door me heen,
en weer, opnieuw en opnieuw in een sneltrijnvaart,
op een wilde zee in barensnood van ellende
nog nooit vertoond
nooit beleefd
alleen te ervaren te voelen door mij

Hoe kan ik verwachten dat een ander
zich inleeft in mijn pijn?
zou dat niet eens willen!

Een pijn die niet te bevatten is
niet mee is te leven
alleen maar ondergaan moet worden
in beven, een storm die van binnen
zich roert, wentelt
als in een gierende kermis
met geluiden hier
die dit benadrukken
al die triggers
extra door me heen doen gieren
in benauwde angstaanvallen,
zweetuitbrekende intense horrorpijn
niet te zien
doch wel moeten ervaren
heel alleen

Het maakt me zo eenzaam
zoveel pijn
die niet te verwoorden is
praten doet zelfs pijn
eten is een kwelling op zich
kan zo vaak niet lopen
stik van de pijn
brand van de pijn

maar ook van verlangen
om iemand tegen te zullen komen
die me helpt
die me begrijpt
die weet wat het is
waar ik geen woorden voor heb.

overheerst , spat uit mijn ogen, scheurt mijn hoofd
laat mijn kniexc3xabn trillen
alles bewegen in onrust
kan geen stap meer verzetten
niet lezen
geen leven
kan het niet bevatten
hoe kan ik verwachten
dat een ander het snapt,
kan begrijpen hoeveel pijn
iedere seconde door me heen dendert
me overheerst
al zoveel jaren
steeds erger

Ik leef van voortdurend forceren
om me sterker voor te moete doen
dan ik ben
want “ik ben nergens”
De mies van toen, “is niet meer”.
of juist wel?

Het is de pijn, het niet kunnen slapen
niet rusten
niet zitten
zonder dat die
pijn al overheersend
me dwars door midden splijt,
gaat dubbel en dwars door me heen
mijn aangezicht vermeubeld
verfreubeld
mijn gezicht

Weer in
wxc3xa8l in, maar NIET uit.
ze blijft zitten
stoken
stookt, slokt me op
met eigen schuld

Zakt naar mijn tenen
blijft daar steken, stoken
stijgt naar mijn hoofd
blijft daar bonken
bonken dag en nacht
woedt in heel mijn gestel
als een levensgroot
helaas levensvatbaar
kankergezwel

Mijn wonden zxc3xb3 groot
van buiten NIET te zien
helaas
alleen door mij te ervaren
zonder bezwaren
te mogen uiten
maar te verdragen
zonder wat te zeggen
alleen af en toe een kreun
een kerm
een
niet meer te houden
zucht

Wanneer komt de zucht van verlichting

Wat zal die groot zijn
nooit meer herbeleven?

Ik herbeleef en trigger nu dag en nacht
al jxc3¡ren

Ook onder het wandelenals ik mij toch uit bittere noodzaak forceer
iedere dag forceren
om dan dat angstzweet, die angstaanvallen
steeds weer te moeten trotseren
bij ieder inspanning
bij iedere ontspanning
die geen ontspanning kan zijn.

helaas
het is niet te begrijpen
een kwelling voor jullie om te lezen

En als ik dit niet mag
om dit eruit te mogen gooien

dan ben ik nergens meer welkom
zoals ik dat vroeger ook al niet was
en in feite nooit ben geweest.

Alleen,
enkel alleen
door K…. ben ik gewenst
geliefd
ook al wordt hij
ook gekliefd
door mijn pijn
mijn ellende
om dat aan te moeten zien
dat te moeten laten gebeuren
niets te kunnen doen
me niet aan te kunnen raken
me niet te zoenen (ja, hxc3xa9xc3xa9l voorzichtig)
gewoon omdat ik het niet aankan
omdat ik geen mens meer ben
maar xc3xa9xc3xa9n en al wond.

Jullie hoeven hier geen reaktie op te geven
in al die 9 jaren dat ik ptss heb,
en ook daarvoor al
heb ik reeds zoveel adviezen opgevolgd
zoveel geprobeerd (werkelijk alles)
maar niets heeft geholpen
ik moet hier “gewoon” doorheen.

Mijn strategie is, om net te doen
alsof ik het niet heb
maar ook niet leef in een leugen
ik “duw” het weg
om adem te kunnen halen

omdat ik toch de dag door moet zien te komen
ik concentreer me op mijn verstand
om toch boven alles proberen te staan
(dat alles overheersende, in de greep van het onbegrijpelijke)
er zo te kunnen mogen en moeten zijn (helaas).

ik hoop dat jullie mij niet kwalijk nemen
omdat ik hiermee nu zoveel ruimte inneem.
Daar heb ik erg veel moeite mee;
ook met het feit dat ik evt. iets “verkeerds”
zou kunnen hebben geschreven,
waar jullie over “zouden kunnen vallen”.

Hap lucht en,……Bevestig!

p.s. Ondanks alles gaat ook ALLES de GOEDE kant op bij mij!
—————————————————————————————————

mijn uitlaadklep – triggers!

Lieve mensen:

Zo zwaar, zo moeilijk, zoveel schaamte ook. Om hier iets te durven schrijven, over de waarheid van wat ik voel.
De schaamte voorbij, moet ik toch een uitlaatklep hebben. Heel lang heb ik getwijfeld, ook in het bedenken van een naam. Ik wil nl niet klagen.
Doch mijzelf niet te kunnen uiten en alles te moeten onderdrukken, dat maakt het zoveel erger (aan de buitenkant is er immer niets van te zien).

Ook voel ik mij (onterecht) schuldig, omdat ik mijn pijnen hier neerschrijf. Dit vindt zijn oorsprong in het feit, dat ik vroeger nooit ergens last van mocht hebben, of zeggen dat ik ergens moeite mee had (geen pijn mocht voelen, geen commentaar uiten, enz.).

Dus laat het maar gaan,
voorlopig hier staan.
Ik ben niet gek
maar wil een plek,
een beetje geheim,
om even mezelf
te kunnen zijn.

Een plek met de triggers
van dag en nacht.
Hopelijk komt het
niet txc3xa8 onverwachts.
Valt het niet
te rauw op jullie dak,
al mijn zorgen
en ongemak.

Hieronder een lijstje dat ik voor de emdr-therapeute moest maken, doch niet aan haar heb gegeven; het was gewoon te veel, te dramatisch verwoord. Doch helaas wel echt, en nxc3xb2g steeds wordt het erger:

Kan niet tegen geluid, doet pijn, grote schrik, heftige reakties van mijn lichaam.
Giftige, bittere, walgelijke smaak in mijn mond, tong, verhemelte; pijnlijk stekend, misselijk makend. Ingescheurde mondhoeken, lippen, verhemelte en tandvlees stuk (snijdende pijn, overal in mijn mond, alsof mijn kiezen eruit worden gesneden).

Getril in heel mijn lichaam
Pijn walst door me heen
van top tot teen
komt uit mijn neus, mond, ogen
m’n tenen
als een stormvloed
een golfslagbad, pijn bonkt, raast, trekt mijn ogen eruit

Pijn knelt om mijn schedel
botst tegen mijn schedeldak
kromt en strekt mijn tenen (tegen wil en dank)
Pijn bij iedere ademteug; pijn, ik adem hem in.

Ik voel een kracht, een tegenkracht van binnenuit, doch die van buitenaf lijkt te komen; die mijn knien alle kanten op duwt, die ik juist NIET wil, of moet gaan.
Heel mijn lichaam tolt, danst, verkrampt
pijnlijk bewegend
zeer op zeer
keer op keer
dwars door de ruggewervels
van kruin tot en met teen.
Razend, verbazingwekkend aanhoudend; vooral in rust.

(vooral in de nacht, als ik moet gaan liggen, wil slapen): Zeer pijnlijk gezicht (aangezichtspijn).
Kiezen, wangen, jukbeenderen, kaken: alles trekt, alsof ik word gevild.
Het snijdt, perst, het duwt me in de matras, het wringt mijn schedel en gezicht uit, trekt me uit elkaar.
splijt me met een beitel
trekt mijn ogen eruit
verkrampt alles in mijn hoofd, zo’n pijn.
Het is alsof ik met mijn gezicht in een ijzeren grijper zit; en dan in elkaar wordt geperst, zoals ze met een autowrak doen. Oh, en dan doen die kaken zo’n enorme pijn; zo’n afschuwelijke kracht zit daar achter, die dat met me doet.
Niet te beschrijven.

Niet zonder extreme pijn kunnen lezen.
Mijn tong, niet te beheersen, perst, zit vol onbeheersbare spanning.
Onbewuste spanning, overal.
Jeuk op grote plekken op mijn huid.
Ijs-en ijskoud.

De ene keer (veel) bloed bij de ontlasting, dun ook; andere keer zo hard als steen.
Maagkrampen, buikkrampen,
alles ontregeld, het krioelt in heel mijn lichaam.
Constant forceren, benauwd, druk op de borst. Niet kunnen plassen (terwijl ik wel "moet").
Ik word vaak naar 1 kant toegetrokken terwijl ik loop, dan dreig ik te "kapseizen"; te vallen, ook van de duizelingen. Al die onrust in mijn lijf, ik moet dat altijd onder controle zien te houden.

Razende hartslag toujour, vooral in rust is dat gehamer, dat gevoel n i e t te verdragen.
Die pijn golft mee op die bewegende, heel snel denderende hartslag;
dan lig ik te ": walsen" op/in bed.

Woeste zee onder me,
zo is dat te ervaren.
Niets is te gek,
wel voor woorden.

Te gek voor woorden
om voor te schamen
zo’n schamel bestaan.

dit was het voor vandaag d.d. 17-12-2008.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Het gesprek van de dag" : mijn verjaardag, de "gedenkwaardige, zeer merkwaardige",
21e December.
please do not remember
so it was for me:
such a hurt
zo verscheurt
de hele dag
xc3xa9xc3xa9n en al wondgebeuren
dan maar niet treuren
moet die dag toch door
zien te komen.

De nacht(en), welke gruwel
als ik ga liggen
voel ik het inbreken, het vermorzeld worden in mijn hoofd.
Het gaat maar door.
Even een slaappil
na een paar uurtjes weer wakker
wat nu?
Wat zal ik kiezen?
Een Diazepammetje?
Een halfje?
Een Temazepam
een driekwart?
En dat
midden in de nacht?

Blijven liggen
nek masseren
en maar proberen
die pijn te verdragen
hopen om te vallen
in slaap.

Stomme aap
de pillen helpen niet
en maar geduld kweken
hopen op een wonder
maar krijg op mijn donder
pijn door en door.

Dan opstaan
naar beneden
de dag breekt aan
de pijn blijft slaan
heel de dag
heel mijn verjaar
DAG!!!!

Dag dag!
Eindelijk voorbij
voor mij
Een jaar ouder
maar oh die pijn
ik krijg hem er niet onder
voor mij
nxc3xb2g geen wonder.

Eens
gaat alles
voorbij.

dat was het, op 23 December 2008 dit verslag van een verjaardag-en nacht.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

29-12-2008:

Sinds een week worden de absurde klachten nxc3xb2g vele malen erger.

Mijn lichaam, vooral mijn benen, mijn gewrichten, ze worden met een enorme kracht ahw in elkaar geperst. Fijngeknepen. En een kou dat er doorheen triggert. Leven is gewoon niet meer te doen. Maar toch doe ik alsof er niets aan de hand is. Forceer ik me dermate dat ik zelfs "gewoon" ga wandelen. Maar oh, daarna, als ik ga zitten. Dan is het ook net alsof er van onder mijn voeten heel hard aan mij wordt getrokken.
Zoals alles verergert is, dat blijft allemaal maar gewoon doorgaan, al die rare pijndingen.
Ook die enorme pijn in mijn tanden verhemelte, tong oh, alles daar. Het snijdt, hakt beweegt aan pijn.
Ik snap niet hoe ik toch zo kan leven. Ik wordt gewoon fijngeperst, afgeperst, letterlijk in mijn lichaam. Is dat ook de vertaling van hetgeen er vroeger was (is gebeurd). Hoe ik afgeperst ben geworden, en gemanipuleerd plus mishandeld in de geest?
De pijn spat uit mijn ogen, tussen mijn ogen. Mijn slapen steken als de pest.
Wat een gruwel. Ik durf dit niet open en bloot op mijn blog te schrijven. Maar toch zou ik dit zo graag willen delen. Dat iemand tegen me zou zeggen, dat zoiets wel degelijk echt kan gebeuren. Dat iemand anders hetzelfde ook had meegemaakt.

Heel mijn tenen verkrampen voortdurend. Het "wipt" ook onder mijn voetzolen, en daarom kan ik mijn evenwicht niet bewaren. Ik doe dit wel, omdat ik mij extreem kan beheersen. Dit heb ik in de loop van de jaren wel geleerd.
Maar vandaag aan tafel klapte ik weer dubbel van de trillingen en van de kramp. Ik laat ook dikwijls dingen uit mijn handen vallen, dan kan ik niet goed "richten", of ben ik de beheersing kwijt over die triggerende spieren (of "wat" het zijn), dat zo te keer gaat in mijn hele lijf.

Ook krijg ik vaak een soort van electrische schokken, die door mijn ruggewervels heen s
chieten, van onderen naar boven tot en met in mijn hoofd. Dan is het net alsof ik een "slag van de molen krijg"; zo’n opdoffer. Niet te omschrijven. Dan siddert het als electrische stroom door me heen. Het gaat door merg en been.

Ja, en ga dat maar eens aan een arts vertellen, dat je zo’n idioot bent. Haha, die zal mij aan zien komen. Oh, wat wipt dat toch ook overal, vooral vanaf mijn middel. Als een orkaankracht, een Sunami, zo lijkt iets in mij te keer te gaan. Op en neer, plus heen en weer, en dan wel ONTZETTEND snel.

Het is de HEL!
——————————————————————————————————
30-12-2008.
Wat een nacht
nog in 2008.:

Toen ik al duizelend in bed ging liggen, oh de wereld begon te draaien, tolde in het rond. En ik, lag daar in het midden van die wervelende draaimolen om me heen, door me heen.
Karel geroepen, die was gelukkig ff boven. Hij deed de deur open, en toen kon ik me even orixc3xabnteren, zag ik weer iets, dat niet bewoog. "Moet ik naast je komen liggen?", zei Karel. Nee, antwoorde ik, dan gaat die slaaptablet misschien niet werken. Dus maar dapper blijven liggen. Gelukkig de duizeligheid werd minder, maar toen
niet te doen
niet te verwoorden
wat een vreselijke oorden!
weer een ander hels verstoren:

Heel mijn schedel vergeven van electrische stroom, zo pijnlijk, zo’n onbeschrijflijk iets weer in mijn hoofd en lijf.
Lag Miesje daar, alles deed zo raar, zo vreselijks hels, en rebels. Geen normaal lichaam meer ter beschikking; ter beschikking gesteld aan een duivels gebeuren.
Nu ja, ik ben al het een en ander gewend (iedere nacht is het "bingo", en raak).

Maar nu, niet te bevatten.
Weer dacht ik, ik moet naar het ziekenhuis.
Doch ik bleef "rustig". Liet het razen. Maar moest toch op mijn zij gaan liggen, omdat ik ook zo plat werd geperst van boven op mijn schedel.

Toen daar op die zij, maar "rustig" wachten
totdat het voorbij zou zijn
ook het walsen onder mij.

Geen stille getuigen.

alleen mij
en het duister
Oh, God LUISTER
ziet U mij?

Ja wis en waarachtig
God in mij is KRACHTIG
Ook al voel ik alleen hoe machtig
de duivel heerst over mij.

Ik was zo dapper, om het uit te houden tot 2 uur in de nacht
Ja, zolang hield ik de wacht.
Toen maar een Diazepam genomen (10 mg.)
Een uitzondering dat ik die dingen neem.
Doch geen slaap, nada, niets.
Toen om 4 uur, ik had het al die tijd al zxc3xb3 koud
Had al een andere pyama aangetrokken.

Doch koude, ijskoud de beste, dat bleef ik. Om 4 uur dus, een 2e driekwart Temazepam ingenomen, uit bittere noodzaak gezwicht,
dit wicht, dat juist zo haar best deed om te minderen
maar het bleef me verhinderen
geen slaap, geen gaap, helemaal niets.

En nu zit ik hier
zonder al te veel plezier
dan te typen
’s morgens vroeg
terwijl ik er niet om vroeg
ik vroeg om verlossing
van pijn en nood.

MIJN VERLANGEN IS GROOT!
““““““““““““““““““““““““““““““““““““““`

Wat ik om 4 uur vannacht nog opgeschreven heb, dat er naar boven kwam aan emotie aan verdriet, aan inzicht ook:
I. stomme rotgriet! Koud ijskoud.
Ik was een lieve, hele lieve moeder, die nooit goed genoeg was / werd bevonden.
Het was nooit genoeg, wxc3 t ik ook deed.
Ze wrongen me uit
Ze plunderden me leeg
plukten me kaal
schraapten de laatste restjes uit me
persten me af
Ze riepen hun hel over me af!
——————————————————————————————————

Wat ik helaas vanacht in heb moeten zien, is: dat ik niet alleen een narcistische familie had, maar ook narcistische kinderen.
Misschien vandaar zo’n afschuwelijk gebeuren vannacht, en zo’n gruwelijke hulpeloosheid die ik (weer) moest ondergaan.
Het waren de herbelevingen dxc3¡xc3¡raan!

Auw! en dxc3 t doet zeer. Dat gaat door merg en been, omdat het scheen
dat alles was mooi.
Mooi NIET dus!
—————————————————————————————————–
3-1-2009

Ik wil het NIET meer, dat doen alsof.
Doen alsof ik een mooi leven heb, alsof ik alles fijn vind, alles met humor bedekken gaan. Ja, zo is het vroeger altijd gegaan.
Ik wil heb NU ook niet meer. Ook wil ik geen medelijden horen, zien of ontvangen. Zeker niet oogsten!

Maar toch, niemand is er die mij begrijpt. Die ziet of weet hoe gruwelijk die fysieke pijn er inhakt; hoe die NIET te beschrijven; te omschrijven is.

Mijn leven, het is geen leven. En ik WIL dat niet meer leven. Niemand zien, geen mens die ik spreek, totale desolation. Alleen maar leven om het meeste vuil hier weg te halen in huis, boodschappen doen, af en toe kunnen fietsen, kunnen wandelen. Geen mensen aan de telefoon, geen gesprek met medemensen die meevoelen wat wij, ik voelen, dat/hoe wij (moeten) zijn. Niets, helemaal niets.

En ik HEB GEEN zelfmedelijden, ECHT NIET WAAR.

En dan die stomme mailtjes van iemand die je juist hebt willen helpen; waar je je voor hebt ingezet, die valse beschuldigingen, die trappen na. NAAR is het, die trappen. Ben er weer ingetrapt om andermans leven op te knappen. Ja, moet ik ook niet doen. Maar wat doe je als je alleen maar alleen bent, alleen (en dan bedoel ik het in dubbele betekenis) alleen maar wat contactjes hebt via pc. Die halve gare pc, die ik nog liever direct het huis uit heb ook.
Want alles is toch nep, grote nep. Een ding waar je je op gaat fixeren om valse troost bij te zoeken, valse erkenning; mensen zgn. ontmoet. Alles is zgn., want weet jij veel, ze kunnen veel beloven, veel schrijven wat je naar eigen verlangen in gaat vullen. Misschien op xc3xa9xc3xa9n uitzondering na? Naar is dat gegeven om zo te moeten leven.

Een onmenselijk leven, zonder mensen, dat hebben wij. Maar als ik mij realiseer hoe de mensen hier zijn om ons heen, dan HOEF ik die contacten al helemaal niet. Niet, dat ze me te min zijn, ja ergens ook wel. Want vele veroordelen ons om onze persoonlijke onafhankelijkheid. Omdat wij niet meedoen in de strijd om de meeste macht (uit te kunnen oefenen hier in de buurt).

Maar die gruwelijke pijn, waardoor ik niet kan lezen, schilderen, doen wat ik wil; waardoor ik ook leef in een hel die niet te verwoorden is. Niets, of niet normaal kunnen eten, "helemaal niets van dat alles", zou mijn moeder dreigend naar me schreeuwen. Dan mocht ik weer eens niets, helemaal NIETS, dan alleen haar verlengstuk zijn. Oh, en staat die pijn van dag en nacht voor die angst die ik dag en nacht op mij af voelde komen, toen ik was jong; al als pasgeborene, of reeds daarvoor?
Nu moet ik er voor gaan, maar ik wil niet meer. Wil die monsterlijke horror in mijn kop en lijf NIET meer hoeven ondergaan en voelen. Wat moet ik ermee, ik kan het toch aan niemand kwijt, dus ik heb het ook niet gekregen zodat ik aandacht kan gaan vragen of begrip ervoor, bij een of andere therapeut. Want het IS NIET TE verwoorden. Ik ben het zat, ben mijn leven meer dan zat. Ja, ook dxc3 t wierp mijn moeder mij voor de voeten. Dat zij haar leven meer dan zat was,
en ik, ik moest daar voor boeten.

Boeten doen, daar bestaat nu mijn leven uit. Ik zal het moeten voelen. Ook daarmee bedreigde zij mij, zij allen bedreigden mij daarmee, zowel letterlijk als in de geest. Dat, als ik niet eens gauw voor hen door de kniexc3xabn zou gaan, ik mijn eigen hel over mij af zou roepen.

Staat alles van nu dus nog steeds voor die extreme angsten waarin ik heb geleefd, voor ben gevlucht? Ja, ik was extreem hyper/hooggevoelig. Oh, wat ben ik goed, ik ben hoog, hoogbegaafd in het doordenken, in het verzinnen van oplossingen voor anderen, in het aanvoelen en willen helpen. Voor iedereen oplossingen bedenken en uitvoeren. Dxc3xa8 helpende hand, dat is Miesje, niets aan de hand, met die helpende hand. Zij gaat van hand tot hand; een allemansvriend. Gebruiksklaar gemaakt, voor die, en die, en die………….

Alles geweest, gewist, ik wou dat ik het wist: waar komt die helse pijn vandaan? Wat hebben ze me allemaal aangedaan? Ik in hun handen. Ik wil niet meer in die hel belanden. Ik wil een leven. Dit niet meer, nooit meer. Maar ik kan veel willen (snauwde mijn moeder ook al) Je kunt veel willen, maar het gebeurt NIET! Ik ben de baas. Ja, zij de duivel, al die duivels: ze zijn nog steeds de baas over mij, heersen en zitten me uit elkaar te trekken, vechten om het meeste van mij binnen te kunnen schrokken. En ik, ik ben daar niet eens van geschrokken.
Weet jij veel als baby, als kleuter, dat gepeuter; hoewel onbewust voel en weet je het wel, en heb ik het altijd geweten, altijd gevoeld en door mij heen voelen gaan, mijn hele "lang-zal-ze-leven-lang"!

Ik wil dit leven niet meer. punt. uit ~~ geschreven ? af. ~~ geschreven ! uit . ~~ roep ~~ teken , komma ~~ Kommaar op jullie…..
"Dat komt er nu van", zou mijn moeder zeggen (verwijtend snauwen).
——————————————————————————————————
7 Januari 2009:
Door op mijn gevoel op mijn blog te gaan schrijven, omdat vanuit mijn onderbewustzijn opnieuw(alweer) die herinnering
naar boven kwam van toen ik ong. 20 jaar was (zoals dus beschreven in het geposte onderwerp: "Het is toch niet normaal"?), ben ik erg diep gegaan qua inzicht.

Dit onderwerp (met die koffie/over mijn vader) hebben we ook behandeld met EMDR.
Maar ik denk dat niemand begrijpt wat ik nu werkelijk bedoel. Dat er niemand is die de ware betekenis invoelen kan.

Hier mijn uitleg:
Ik heb dus altijd gevoeld dat de personen waar ik mee te maken kreeg in feite wezens waren, die in hun geest werden bestuurd door de duivel. Via die personen kwam de duivel op mij af. Die personen waren alleen maar vermommimgen van die demonen. Dat is wat ik altijd heb gevoeld, en heb ervaren, zonder daar een goed plaatje van in te kunnen vullen voor mezelf.
Vandaar mijn ontzettende extreme angsten vroeger, zeker als kind al.

Ik voel dus de geest die in mensen huist en via de mensen hen bestuurt. De boze geest welke die mensen zelf ook misleidt, cq in de waan laat dat zij (de mensen zelf) het zijn die "alles" kunnen en doen (echter dit laatste weet ik niet helemaal zeker). Ik laat het hier even bij.

Maar de bevestigingen mbt mijn gevoel over vroeger, met ook de gebeurtenissen daaraan, buitelen ahw over mij (of, over elkaar) heen. Het klopt allemaal met mijn inzicht van nu. Ook met die duivelse extreme pijnen die ik al zo lang moet ondergaan. Een pijn en onrust, niet te beschrijven, waar geen woorden voor te vinden zijn en pure horror is. Een duivels gebeuren, en dat heeft dus altijd al aan mij zitten "vreten", zitten trekken en op mij in zitten hakken/werken (letterlijk voel ik dit al jaren terug aan/in mijn lichaam(gebeuren).
——————————————————————————————————

2 Febr. 2009:

Vannacht was het wreed
Wat ‘heet’!
Alsof mijn neus er constant af werd gerukt, met tandvlees, tanden en al.

Heb na de 15mg Temazepam nog 2 Diazepam moeten nemen, en was na 4 kleine uurtjes alweer
wakker in pijn.
niet fijn
voel me ‘brak’!
niet op mijn gemak
ongelukkig alleen
mezelf te veel
weet ik veel!
—————————————————————————————————–

10 Febr. 2009:

Ik had hier vanmorgen al zoveel geschreven en gedicht.
Maar vergeten op te slaan 😦
Nog meer frustratie dus.

De laatste dagen zijn de krampen nxc3xb2g extremer geworden.
Dag en nacht zijn een ‘sleur’ van pijn
oh, wanneer komen ze me halen
is het om kwart over elf
of later?
wanneer is het gedaan
mag ik hier vandaan
houdt het op met slaan
pijn, pijn
kwijn, kwijn.

Wxc3xa8g!
wie niet weg is wordt gezien.
wordt mishandeld
tot hun verlengstuk
omgewandeld
wandelen over je heen
toch ziet mij geeneen
staan of zitten
na al die doorstane ritten
keer op keer
er is niemand meer
die ik kan vertellen
wat ik met hen
heb te stellen!

Radeloos door wat er vanochtend gebeurde.
radeloosheid die ik toegeven moet
waar ik mij voor schaam
ik schaam mij nog steeds
durf niet wanhopig te zijn
kwijn, kwijn.

Maar dit gebeurde er dus:
Vanochtend was ik om 5.00 uur weer wakker met die krampen in mijn gezicht (zo gewoon :(). Even later was Karel ook wakker, en kwam bij me liggen. Ik was maar aan het bewegen om die pijn weg te ‘krijgen’. Ik wilde naar beneden gaan, maar kon niet weerstaan dat Karel bij me zou komen, lekker naast me in bed. Dus nam ik van nood een Diazepam. En na een poos krampen, was ik toch in slaap gevallen.
Ik droomde juist dat ik koffie had gezet, en Karel riep voor die koffie. Karel was zo blij. Het leek net als vroeger, toen ik nog niet zo ellendig was.
En mxc3xa8t krijg ik van Karel (daar in bed) een ‘knietje’, en was gelijk wakker. Wxc3¡t een pijn waarin ik wakker schrok.
opgeslokt
pijn!

Tja, maar ik voelde me toen zxc3xb3 enorm beroerd. Slechter dan om 5.00 uur. Had er ahw een flinke kater bij. Voelde me dronken. Zo’n enorme kater!!!
Het was 7.00 uur.
Ik moest er dus uit
vooruit!
tot besluit
krampen!
om me weer
in die grond
te stampen!!

Wxc3xa9xc3xa9r een dag om door te komen
wxc3xa8g mooie dromen
alles weer stuk
stuk ongeluk
wat nu mijn leven is
wie helpt mij?
waar moet ik heen
er gelooft mij geeneen
als ik vertel
over die hel
Mijn moeder zou zeggen:
"zie je nu wel"!
—————————————————————————————————-
3 Maart 2009:

Hoe is zoiets mogelijk?
Dat, als je ligt de pijn als een trein, in volle vaart door je heen dendert. Je tenen krom trekken, de huid van je gezicht lijkt te scheuren; alles dreunt en in beweging is in heel je lichaam, door de pijn die walst, rijt en giert, als een op hol geslagen, onbeheersbaar, razende stormvloed?

Hoe bestaat ‘t, dat je hart de motor in dit alles lijkt te zijn, dat da
n meebonkt t/m je oren, ogen, wangen, neus, + in je mond en tong; dit als in me, plus over me heen te walsen voelt.
Dan is het zo heel erg vroeg, nog in de kleine uurtjes van de nacht, en blijf ik toch in bed liggen, ik ben zxc3xb3 moe! Masseer mijn neus, mijn heupbeen, beweeg mijn benen. Ik probeer heel rustig te blijven, in dat gekrioel aan drama, dat onbeschrijflijk iets.

Niet te bevatten, dus gewoon proberen om het vol te houden : dat liggen en hopen, om toch nog even in slaap te zullen vallen.
Hoe langer ik rustig blijf liggen, hoe meer die pijn en onrust me in zijn macht neemt, en fijnknijpt, overal. Dan leeft het zich in vol programma en op volle toeren op me uit (of in me uit).

Dan sta ik op. Kan niet op mijn benen staan, want het walst nog steeds onder mijn voetzolen, golft nog steeds na, blijft knijpen, nog zxc3xb3 lang. Ik word dan helemaal scheef getrokken onder ’t lopen. Toch beheers ik het. Vroeger viel ik en kon ik echt niet lopen. Doch ik moet wel alleen zijn, kan echt niemand om me heen hebben; geen bewegingen of i.d. verdragen, anders kan ik al dat gedoe in mijn lijf en die gigantische pijn niet meer aan.

Hoe lang houd ik dit nog uit?
Hoe-Lang…..(het) is een Chinees.
—————————————————————————————————-

4 Maart:
Wxc3 t een krampen vannacht, en diazepam (2 x) hielp NIETS!
Vanaf 1.45 uur wakker gelegen met krampen in mijn ogen, wangen, voorhoofd, kaken, en in mijn mond.
Het leek alsof mijn wegbrauwen eraf werden gerukt, met huid en haar! En ik hoorde het weer kraken, alsof mijn schedel bewoog(kraakte?). Ik had het dekbed over mijn hoofd getrokken, en het leek alsof ik het hoorde schuren (van mijn haar?)tegen het dekbed aan, zo’n geluid van beweging alsof alles op mijn hoofd meebewoog op die pijn. Dat branden en ‘schuren’ van pijn, het heeft uren geduurd. Net zo lang totdat ik (zo moe als ik was) uit bed ging. Maar ik voel het nxc3xb2g.

Ik heb zxc3xb3 gebeden voor hulp, redding, of wxc3 t ook maar.
Doch niets.
—————————————————————————————————–
12 Maart:

Vol in de aanval (door m’n moeder(?):
m’n tanden, kiezen, kaken
iedere vezel onder de huid
van mijn gezicht en schedel
wordt aan flarden gesneden
gereten, kapot gescheurd
gebonk erbij
aan xc3xa9xc3xa9n stuk
stuk gehouwen
wie moet dat berouwen?
ik.


Zo geweldadig
uit elkaar
machteloos
lig ik daar
onderworpen
aan gruwelijkheden
niet te bevatten
in het heden
niet te beschrijven
waarom moet ik hier blijven
blijf ik er niet
in.
Geen einde
geen begin
ze blijven me judassen

wie zijn ze?
:om gek van te worden!

De kop van Jut
is dat mijn naam?

M’n neusbeen
gebroken
ogen als uitgestoken
alles verbrand
de hel in mijn kop
vuur in mijn hoofd
versplinterde botten
gerafelde vezels
gebroken tanden
verhemelte verbrijzeld
onverdoofd
operatie op tilt
ongewild
geslagen mond
tong en lippen
slijmvliezen, wangen
als een beslag opgelegd
opgelegd juk
ik ben helemaal STUK.

Hels gebeuren
blijft eeuwig zeuren
ik ben te beurt
verklaard
onbewoond pand
afgebrokkeld
ingestort
tot gort
wordt me ingepeperd
ingewreven
pekelvlees, vrees
in mijn gezicht
gunt me geen licht.

Onbewoonbaar verklaarde
woning
op de puinhopen
zit ik
van wat
geen leven meer is.

Stuk gereten
om voor altijd te willen
vergeten pijn en smart
diepe van binnen
diepe ellende
er was niemand die kende
mij.

Ik kan van de pijn geen lucht krijgen.
Die pijn beklemt iedere ‘doorbraak’, ieder leven in mij
heeft die pijn in zijn greep
die vinger in de pap
in alles van mij
ik kan niets, totaal niets meer verdragen
geen geluid, hoe zacht ook
geen indrukken meer
op mijn ‘terug moeten trekken in pijn’
verdragen
moet het verduren
moet mezelf afschermen
om me te concentreren
op pijnbeheersing
om te kunnen leven
door moet ik
helaas

Was ik er maar geweest
er aangegaan
wat mij is
aangedaan
ik weet ’t niet
meer
niet meer
niet weer
stop
met alles
gedaan
laat mij gaan
het trekt onder mijn huid
alles kapot
helemaal voor rot
gescholden.

Het is alsof mijn tanden er constant uitgerukt worden
aan xc3xa9xc3xa9n stuk, en bonken dat hart in die pijnsensatie
slag na slag beukt het erin
geen einde
geen begin
in mijn neus
op mijn neus
er midden tussen in
bij de neus genomen
bij de kin

Och, waar gehakt wordt
vallen spaanders
er midden in.
————————————————————————————————-

ik vraag me af: "mama, wat….heb ik verkeerd gedaan"?
Niets, helemaal niets
miesjemeisje.

je bent liever dan lief
maar er wel
geweest
snik
dat ben ik!
————————————————————————————————-
"je bent niet goed snik"!
zegt de moeder

het was een loe…
echt waar?
————————————————————————————————-

28 Maart
Helemaal gek dreig ik te worden, door te draaien, enz.
Wanneer word het nu eens minder?
Die pijn, het is nxc3xb2g weer erger.
Die brandende hel komt omhoog zetten, vanuit mijn tenen, zo via mijn ruggegraat, naar mijn mond, mijn hoofd in; om daar alles in de fik te steken.
Wat een toestand. Vannacht was het zo gruwelijk heftig.

Het kan toch niet waar zijn, zoiets?
Dat het net lijkt alsof je tanden eruit worden gesneden?
Dat alles verbrandt wordt onder de huid van je gezicht, in je mond, onder je schedel?

Heel mijn mond is constant stuk, dat is echt.
Alles smaakt naar blik, en ook bitter.
Kan het zijn dat mijn vader al zijn pijn, na zijn operatie (waarin zijn 3e stel tanden en kiezen eruit werden gesneden) aan mij heeft overgedragen, en dat ik dit nu voel gebeuren, dat kan toch helemaal niet?

Ik weet niet wat ik voor die pijn in moet vullen.
Heb ik toch een vorm van kanker?
Is er iets mis in mijn hoofd, mijn hersenen?
Waarom blijft het steeds erger worden?
Waarom kan ik nooit ontspannen zonder die pijn over en door me heen te krijgen?
Waarom kan ik nooit eens gaan liggen?
Waarom krijg ik geen hulp, geen inzicht, helemaal niets dan alleen maar nog meer extreme klachten en een niet normaal mee te leven pijn?

Waarom is er geen arts voor mij?
Waarom zet niemand zich eens voor me in?
Waarom zijn alle huisartsen zo stom, luisteren ze niet, doen ze net alsof ik niet besta met mijn pijn?

Waarom word ik van het kastje naar de muur gestuurd?
Ik houd dit niet meer vol!
Niemand begrijpt me, en ik ben N
IET gek.Ik ben bij mijn volle verstand.

Hebben ze mij dan geestelijk ECHT zoveel pijn gedaan?
Karel zegt van wel.
Maar dan nog, als ik dit geloof, wat dan?

Ik kan niet meer leven, het lukt niet meer, maar het moet; ik ga geen zelfmoord plegen, dat heeft geen zin.
Dan moet ik nog een keer naar die hel hier beneden afdalen.
Oh mijn tanden worden er weer uit gesneden, ik voel het gebeuren, en zo gaat dat mijn hele kop door, de hele dag, xc3xa8n nacht.
——————————————————————————————————

22 April 2009:

April doet ook nog wat ie wil, aan grillen in mijn hele kop! Ook andere plekken nu in mijn lijf, ze protesteren, geven het op ;-).
Grapje, dit laatste, maar het is en blijft….wxc3 t zeg ik..: de pijn in mijn hoofd, gezicht, mond….nxc3xb2g wordt – IS het erger. Hoe kan dat?????????????????
De electrische schokken sidderen pijnlijk door mijn lijf.
Vooral ’s avonds is dit het geval. Ik ben een geval waar geen woorden voor zijn.
Ga ik naar bed, zo hulpeloos, zo eenzaam, zo verlaten van ieder goed gevoel in mijn uit-elkaar-worden-gereten gezicht, in elkaar gepreste schedel, kaken ontwricht. Dit wicht….dit is toch geen leven meer zo.

Niemand zou mij geloven, niemand weet, dat ik dochtersions heet. Alweer maak ik er stomme geintjes over, kan dit niet laten, word – ben ook wanhopig van het zoeken naar….
Naar oplossingen. Naar, hoe ik mij moet gedragen, zodat ik ff geen pijn zal hoeven: voelen, knellen, knagen, scheuren, uitwringen, branden, schrapen, steken, trekken, persen, snijden!!!!!!!! Zo, genoeg woorden aan verspild. Ja! ik was verspilde moeite, volgens mijn moeder. En toch, ook al had een ander zo’n moeder gehad, zou die persoon dan ook zxc3xb3xc3xb3xc3xb3xc3xb3’n pijnen hebben moeten ervaren? en dat ook nog ACHTERAF! Als een enorme straf, een dreiging, niet te verwoorden, getril, gebonk, kromtrekkende tenen, voortdurende krampen in mijn onderbenen, een hart dat mij de adem beneemt. En dan de geluiden hier, die afscuwelijke buren, als duivels lijken ze voor ons te zijn, zo vreselijk opdringerig met hun geklets, geschreeuw, hun egoxc3xafsme en zelfvoldaanheid, hun brutaliteit!

Tja, en dan zeggen anderen (in hun goedbedoelde adviezen) je kunt nu doen waar je zin in hebt, je mag nu zelf beslissen.
Ja….ik zou op vakantie kunnen gaan, lekker van alles ondernemen, ik zou zxc3xb3veel willen, en zou ook de gelegenheid hebben, ware het niet dat ik opgeslokt word, en Karel inmiddels ook overspannen is, dus : So what!!!! Ik KAN helemaal NIETS!!!!
Niet musiceren, niet schilderen, niet pijnloos eten (constante gruwelpijn in heel mijn mond, lippen kapot, slijmvliezen, tandvlees onstoken, vol met pijnlijke ‘schaafwonden’ e.d.). Forceren om de dag door te ‘moeten’ komen; ik MOET in beweging blijven, als ik gewoon ontspannen zit, dan word ik knettergek van de pijn, maar mijn ogen, zo’n pijn van binnen daar, in mijn als xc3xa9xc3xa9n grote wond aanvoelend aangezicht, geen gezicht (zou mijn moeder alweer zeggen), ik was GEEN GEZICHT!!!!
Ik heb mij daar vroeger juist niets van aangetrokken, van al haar gemeenheden. Maar nu, ik kan echt niets beginnen, ik tril van binnen heel de dag ‘als een rietje’ alles op hol geslagen, lezen, het doet zo’n pijn. De pijn IS
mij. In mij, om mij, door mij,
Kleine mij zegt dag! Zeg maar dag met je handje, contantje, lik op stuk….kleine mij is nog erger dan stuk(je). Geen stukje meer van over.
Een stukje van kleine mij.

p.s. zxc3xb3, even weer genoeg geklaagd, tegen mijn klaagmuurtje. Wat zeg ik, het is een hele WAND, want…………..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ik ben in een hel geboren.
Een hel die mijn moeder heet.
Daar kwamen ze bijeen: mijn vader, zus en broer(tje), allen intens duivels-gemeen.

Dit moest gebeuren, opdat ik zag, wat hier beneden was.
Iets dat ik niet wilde geloven, iets dat ik niet mag.

Ik kreeg afschuwelijke omstandigheden om mij heen. Allemaal mensen die in de macht waren van iets sluws achter hen, zo verdekt opgesteld. Ik kwam in een duvels gebeuren, waar satan de scepter zwaaide en over mijn leven scheen,
te heersen over al die mensen, welke kwamen om mij heen.

Naar de buitenkant leken ze aardig, leek alles doodgewoon. Maar ik, ik was de dupe, van de dood, heel gewoon.

Ik kreeg psychisch gestoorde mensen om mij heen, leerde mij aan hen aan te passen, speelde met hen mee. Doch zij speelden allen, de baas over mij, stuk voor stuk, en xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n!

Ik kreeg kinderen, nooit tevreden, meer huilen en janken om iedere scheet, altijd wat. Nooit waren wij goed genoeg, nooit was het naar hun zin; nooit kregen ze zgn. dxc3 t, waar zij dxc3 n precies weer, hun zinnen op hadden gezet.

Ik werd afhankelijk van erkenning en het dienen (goed genoeg) van al de hierboven genoemde mensen, plus diegene  hier : mijn schoonmoeder, mijn zgn. vriendinnen, allemaal wonnen-sponnen zij zich in (mij). Nestelden zij zich in mijn geest.

Ik paste mij aan, gaf hen alles, leverde mij helemaal in, leefde mij helemaal in, leefde voor hun plezier. Om hen te laten lachen, blij te maken, ten koste van mijzelf.
Dit laatste zie ik nu pas in.

En nu, nu is er al jaren de inhaalslag, om te zien, hoe ik naast mijzelf heb geleefd.
Nu overheest de gruwel, al de wonden die zijn geslagen, in mijn brein, mijn zijn, mijn denken over mijzelf, over wie ik ben.

Geen aandacht meer voor mij, zoals ik geboren ben, op deze aarde kwam. Bwxc3¡m!, de ene slag na de andere, mij toegebracht door anderen (in de geest).

Het is geen leven geweest.
Ik wilde er iets van maken.
Doch dat was ‘dikke pech’.
Niet gelukt, ik moet toegeven, het was in scene gezet.
Heel mijn leven een afschuwelijk iets.
Dat wat ik nu voel gebeuren, iets om diep triest over te treuren.
Niets, helemaal niets
is er van mij over
Hier
een typend typetje, dat dit van ellende maar doet
om toch op een of andere wijze
te voelen, ik ben (helaas)
dxc3¡xc3¡r waar leven pijn doet
verterend vuur
de hoofdrol speelt

Doet de wond het meeste pijn
als hij of zij
heelt???????
——————————————————————————————————

13 Mei

Ik wil niet meer
Heer
iedere keer
weer
die pijn
van ontwaken
of juist NIET slapen

Ik wil niet meer
Heer
iedere keer
zijn
in pijn
geweldadige
herinneringen
van ‘zijn’!
———————————————————————————————
15 Mei 2009
Vannacht was ’t de hel in het kwadraat!!!
Trekken, scheuren, rijten
persende gruwel in heel mijn gezicht
te voelen, al het kwaad in:
ogen, jukbeenderen
lijfelijk gebeuren
kan niet meer treuren
te veel, te lang
door die chaoot
van een duivels bestuurd
achterlijk plan.

Eerst geprobeerd om zonder meds in slaap te komen. Ondanks de BARSTEN v
an pijn!

Anderhalf uur doorstaan.
Toen 2 Diazepam, met veel twijfel over :"wat moet ik"????
Na een poos even geslapen, waarin ik steeds maar artsen opzocht (in dromen) om mijn hulpvraag bij ‘in te dienen’. Ook al vol aarzeling, niet wetend hoe te vertellen wat ik allemaal gebeuren voel!

Toen alweer wakker, ….? :"wat NU"????
Weer in die allesoverheersende hel, nxc3xb2g erger zefs.
Spijt van die Diazepam, natuurlijk. BAH!
Toen maar (bijna 20 mg)Temazepam. Bwam!
Het duurde LANG
Heel ERRUGG lang
voordat ik nog ff weg kon zijn uit dat gruwelgebeuren
dat uitkuren
op mijn kop
mijn sidderende lijf.

Weer in de ‘volle laag’
onder de beukende plaag
WAKKER?
Wakker dier
dierlijk afgeslacht
na zo’n nacht
En nu zit ik hier:
tierelier is nog steeds bezig in mijn gezicht
geen groot licht
dat mij red
wanhoop duw ik opzij
alles opzij gezet
over wat ik echt voel.
Automatische piloot
op volle toeren
achteruit?

Meds: weinig geholpen
heel onbeholpen
slachtoffer spelen
nooit te helen
hel
helaas overleef ik
hem ‘wel’
wil niet meer
kan niet meer
over en uit
een besluit
beslist
onbetwist
stekker
eruit……..
—————————————————————————————————

16 Mei 2009
Gered de nacht
met 10 mg Temazepam.
steeds wakker tussen de bedrijven van het pijnlijke gebeuren in de nacht
toen, heel onverwacht:
BWAM! voor de ECHT KLAAR-
wakker!
De slag als een hele veldslag boven op mijn hoofd.
Wapengekletter, boven op mijn schedeldak.
Dan schrik je je letterlijk te pletter
van de nieuwe dag
hij plet je:
die dag
alles nog te gaan
hoe laat?

nog zxc3xb3 vroeg
toen ie sloeg
die knoertharde dag
van uren slaan.
‘gaan, met die banaan’!
ja, was die dag maar eens zo zacht
aardig
smelten op je tong
maar hier gaat die gong
ging de slag over
slaat mijn hart over
hard ‘gelach’
met die knoertharde slag
die pijn er weer ingeslagen
Zoals gewoonlijk
‘zit dit er dik in’
Die gruwelijke story
potverdorie
wanneer is het weer eens gewoon
alleen mij
zelf
mogen ZIJN!
Met mijn vreugde
zoals ik mij vroeger verheugde
al mijn liefdevolle gevoelens
voor muziek
de glorie
dat warme gevoel
van blijdschap
van heerlijk ZIJN
Zxc3xb3 FIJN!!

Verlangen naar vroeger
toen ik dacht dat alles als vanzelfsprekend gelukkig, jolig, vol hupsakee; draai ik mijn hand niet voor om; zxc3xb3 gepiept
ik alles kon, zingen, grappen verzon
niet te behappen
hoe ik alles dufde toen
en kon.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het lijkt wel
alsof ik het
verzon!
Maar de zon
hij komt op!!!!!
kom maar op!!!!!!
—————————————————————————————————

21 Mei 2009

Het zij zo
zovele wonden
vannacht in mijn gezicht
gemept, geen heenkomen gevonden, geen pillen genomen…..!
"Jij moet maar in je eigen vet gaarstomen", zei mijn moeder.
Geen heenkomen meer aan.

Ik was haar onderdaan
haar slaaf
slaaf van haar zonden
werd steeds heengezonden
belachelijk gemaakt
moest voelen haar kruis
zo zei zij het letterlijk
zij dreigde ermee.
En dan ook nog zeggen:"jij!, jij ben nooit tevree"!
Wilt altijd wat anders
Bent geen knip voor de neus waard
ga maar, Ga!
daar is het gat van de deur……!

Maar het feit is wel, dan ik ben opgebruikt.
Dat ik dat ook voel, voel gebeuren.

Vannacht, niet te harden, zo’n bonkende pijn, op het ritme weer; heen en weer, van mijn bonkende hartslag, op golven van pijn.
Aan xc3xa9xc3xa9n stuk, STUK!
In ogen, neus, onder mijn ogen, in mijn ezicht, mijn oren.
ALLES, golft van de pijn. En dan, zo heel alleen.

In de vroege ochtend, Karel geroepen, even geprobeerd om in zijn armen te liggen.
NIET TE DOEN!
Elke aanraking verboden!
Zo’n PIJN!

Ik zal nooit
te genezen ZIJN!

Ook dxc3 t zei, schreeude, dreigde, snauwde mijn moeder!
Exact diezelfde woorden, "jij bent NIET te genezen"!
Zal me worst wezen
wat jij voelt
denkt
of wilt
al gil je de hele buurt bij elkaar
Hier krijg jij niks voor elkaar
Hier ben IK
DE BAAS!!!!!

Ben ik opgevoed door een duivel, of door 2
"NEE"! Ik had ze als ‘een hele school met valse vissen’ om mij heen!

Ja, in de 1e plaats mijn moeder, dan mijn broer(tje), vader, zus.
Dan mijn vriendin, al die kerkmensen, die hele familie, en zo gaan we door.
Net zolang, totdat Mies er ‘is geweest’!
Er ‘aan is gegaan’.
Het ver-leden is mij aangedaan.
————————————————————————————————-

11-8-2009.
Het boeit me niet meer, dit leven
waarom zou ik nog wezen
als een dief in de nacht
totaal aan het kwaad op deze wereld verpacht?

Ik blog, dus ik ben
whatever ik ben?

Mijn leven is geweest
altijd geleefd om anderen te willen helpen!

Nu ben ik niet meer te helpen
niet door mezelf
door niemand niet
heb me altijd op kunnen peppen
door er voor anderen te mogen zijn
om op die wijze, mens te durven en kunnen zijn.
Nu ken ik kind nog kraai
ziet niemand me meer staan
omdat ik ze niet meer dien.
En ik wil ook niet meer worden gezien
door al die leugenaars en egotrippers.

Ik geef het op
ook door die pijn in mijn kop
waar maar geen einde aan komt
waar kan ik mij nog op verheugen?

Alleen op het einde van mijn leven
dat hopelijk vlugger dan spoedig
komen gaat!

Iedereen liet mij stikken
mijn hele ‘lang zal ze leven’ lang.
Het was voor mij altijd maar geven, geven, geven.
Nu ja, ze gaven niets om mij.
Nu xc3xa8n!
Helaas, dat ik er nog ben.
Alleen om alles in te zien
om mijn zelf af te schrijven
mijn ego te verliezen.
Heb ik nog wat te verliezen?
Terwijl ik verloren heb?

Ik leef om het vol te houden
tot het zoete eind
want het leven was al bitter
GENOEG!
““““““““““““““““““““““““““““““““
Ik wil aandacht, aandacht, aandacht.
Ik wil er mogen zijn!
Waarom laat iedereen mij stikken?
Waarom doen jullie net alsof ik niet besta?
en geen gevoelens heb!!??

Waarom zijn jullie allemaal,
GROTE NEP!!!

Waarom doen jullie mij zo’n enorme pijn?
Ik ben toch nog maar
zo klein!?

Waarom moet ik jullie ruwe haat pikken en slikken
en
zxc3xb3 opletten om mij er niet in te verstikken
verstikken jullie mij aldoor?
zodat ik alleen jullie allen gehoor, xc3xa8n toebehoor?
Ik geen eigen leven meer heb!
Jullie waren en zijn allemaal : grote NEP!

Alleen op jullie voordeel uit
verdelen mij, als jullie buit
vechten om het beste deel van mij.
In mij vechten jullie jullie oorlog uit.
En geef ik die gelegenheid daartoe niet genoeg, niet perfect
dan zal ik er nog meer van moeten lusten
nooit mag ik eens rusten.
Alleen jullie haat en venijn, voorkomen en sussen
ik sta in brand, en ben niet meer te blussen.
Uitgeblust!

Ich habe genug !
““““““““““““““““““““““““““““““““““““

12-8-2009

Vannacht geprobeerd om met Bional extra sterk te gaan slapen (ipv een slaaptablet).
Ik wilde het gewoon weer eens proberen, eens kijken of het wilde lukken. Daar ik zo’n hekel heb aan die medische troep.

Nu, dat heb ik geweten, dit is wat er constant over me heen denderde:
M’n neus als verbrijzeld, vermorzeld, als doorgesneden. Aan 1 stuk door doorstoken, bonkend op de hartslag. Trekkend, alsof mijn neus bij de wortel (en nog meer) er constant af wordt gerukt.

Heel mijn lichaam onderhevig aan een bonkende hartslag, die als een trein in mijn oren klinkt (vooral links).
Tenen branden en bewegen in krampen die door heel mijn lichaam trekken, en alles walst onder mij en door mij heen.

Tandvlees, tanden kapotgereten, alsof alles kapot wordt gesneden daar in mijn verhemelte, mijn kaken, enzo. Alles is op een verwoestende manier bezig.
De huid van mijn gezicht wordt eraf gereten, voortdurend gaat dit door me heen.
Ik probeer om het te laten gebeuren, en houd mijzelf voor, dat ik toch wel in slaap zal vallen, dat het een kwestie van volhouden en volharden is.Na een uur (lang) moet ik het opgeven.

Dan doe ik mijn ogen open, ga rechtop zitten, en alles schokt en draait om me heen. Ik kan niet goed meer zien, vanwege die die enorme schokken die bewegen in mijn ogen. De kamer draait met schokbewegingen om mij heen. Mijn schedel, alle botten in mijn hele gezicht, ik voel ze breken. Ik voel het contant bewegen in mijn hoofd.

Ik sta voorzichtig op, maar het schokt zo heftig onder mijn voeten. Exact diezelfde schokken, waardoor alles om mij heen (incl. mijn tenen) beweegt voor mijn ogen. Alleen bewegen die tenen echt.
Ik probeer te gaan lopen. Waar is de aarde? waar leef ik in? Ik ken mijn kamer, dus weet waar zich alles bevind, en het lukt om voorzichtig te lopen.
(in de loop van de jaren heb ik dat geschok, ed steeds beter leren ‘hanteren’; ben er inmiddels op getraind).

Na een Zoplicon (sl.med) te hebben genomen, schrijf ik nog even in mijn nachtboek. Oh, wat doet dxc3 t zeer in mijn ogen, jukbeederen, tussen de ogen, enzo. Want ik houd mijn hoofd wat geboren, en het lijkt alsof die pijn dan heel heftig naar beneden ‘dendert’.

Eigenlijk is dit niet te verwoorden.

Om 5 uur ben ik dan weer wakker, en weer is daar die pijn. Ik weet dat ik eruit moet, maar ben moe. Probeer om mijn hoofd wat te masseren, doch zonder verlichting te ervaren.
Dan moet ik er dus uit.
Helaas, mijn botten (gezicht-hoofd-mond) breken nog steeds.
Nog steeds voel ik de nachtelijke ellende in mijn gezicht. Een gezicht (qua ogen) , dat ook niet al te helder is. Nog steeds die schokken, dat draaierige, waardoor ik ook ‘zit te wippen op mijn stoel’.

Zo voelt dat, omdat die krampen, of ‘weet ik wat’ voor golven en spanning, nog steeds door mij heen denderen.

Het is een gruwelijke ochtend.

We moeten naar de Gemeente. In de auto wordt ik nog beroerder, ben steeds aan het ‘hikken’, of opboeren, ben misselijk. Het voelt als een hele zware uitputtingsslag om daar in die auto mee te moeten rijden.
Als we uitstappen kan ik haast niet op mijn benen staan.

Kon vandaag amper zitten, amper eten. Een groot gruwelgebeuren.
En ik kan niet gaan liggen, want dan komt alle pijn altijd in zijn heftigheid doorzetten.
Ik heb al pijn genoeg terwijl ik normaal zit. Hoewel, ik weet al niet meer wat het is, om zonder zxc3xb3 ontzettend veel pijn en ellende ‘in leven te zijn’.

Tot overmaat van ramp, heb ik ook al een paar dagen last van pijn aan m’n nieuwe kies. Verdraaid, mag ook nooit eens iets probleemloos gaan?
Ik ben toch altijd zo’n optimist.
Nu, ik wacht echt nog even om terug te gaan naar de tandarts, maar die zorgen moet ik dus ook weer zien te beheersen(van me af zetten). Het is te veel, en duurt al zo abnormaal lang; help :(.

Mijn oren suizen, piepen, zoemen, seinen, best wel hard. Ook dit is al heel lang zo.
Ik moet nergens tegenaan komen met mijn lichaam, want dat versterkt de schokken enorm.
Om 4 uur komt Karel op het idee om 2 Oxazepam te nemen. Het tempert alles een beetje. Maar normaal…..? Nee, dit lichaam is knettergek van veel te veel.
Pijn, gruwel zonder uitweg, zonder weerga of einde.
Ja, is het einde zoek?
Zoekt iets in mij een uitweg uit /via mijn lichaam, en lukt dat maar niet?
—————————————————————————————————

19 Maart 2010

Zojuist heb ik op de dag 2 Oxazepam genomen. Ik kan het niet meer aan. De pijn is zo gruwelijk en continue aan het schrapen onder mijn huid; het is alsof ik uitgebeend word. Een en al gruwelgebeuren, en het wordt er niet beter op. In tegendeel. Steeds moet ik n.a.v. die pijn weer dieper constateren en aanvaarden (wat ik ook doe) wat er aan de hand van die pijn gebeurd moet zijn, in de geest bij/met mij. Maar hoeveel ik ook aanvaard, het houdt niet op.

Ik ben gexc3xabxploiteerd als ieders positieve energiebron. Alles moest ik afgeven en investeren in/aan de ander. Alles wat ik van God had meegekregen gaf ik weg, werd van me ingenomen. Werd van me ingepikt, met huid en haar verslonden, zo voel ik mij; daar aan onderhevig te zijn, de hele dag, xc3xa8n nacht!

Hoe moet, en kan dat ooit eens over gaan? Ik heb geen hulpverlening meer, eigenlijk ook nooit gehad. Ze stuurden mij van de ene leugenachtige naar de andere ‘verdraaier’. Niemand die ook maar enig invoelingsvermogen voor me over had. Allemaal baasspelers over mijn gevoel.
Ik telde niet
niet mee.
Te gedwee
heb ik altijd
over mij moeten laten lopen.
En ik kan nu wel zeggen:
nu is het afgelopen,
maar daar red ik het ook niet mee.
Ik hoop zxc3xb3 op God.
Dat is mijn enige wapen in de strijd.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Challange13_2Hier zit ik dan weer ’s ochtends hxc3xa9xc3xa9l vroeg te schrijven, en vraag me af, waarom doe ik mij toch altijd zoveel beter voor, dan dat ik mij voel van binnen?

Waarom?

Terwijl ik voel dat ik word afgeslacht ^&$#@!.

Totaal ‘in de fik’ van binnen; overal, explosies van pijn: in, en tot en met mijn haren, ja werkelijk alles word verpulverd van de pijn. Waarom, als ik nooit eens kan ontspannen, het onmogelijk is om te doen wat ik graag zou willen.

Maar
ik moet wel, wat moet ik anders? Als toch niemand iets aan mijn pijnen kan doen, NOCH KAN ZIEN! Ik heb geen bewijzen, en die heb ik nooit gehad, ook vroeger als kind al; ik heb het zelfs niet eens gemerkt, ondanks dat ik gebrandmerkt ben, (voor het leven?)

Is dit een leven, vertrapt, verguisd, geen plek om adem te halen: te veel pijn! Alles slaat nog steeds op vroeger, op het verdringen, wat ik als automatisch altijd heb gedaan. Klaar uit? Ja, was het maar gedaan.
Maar wat heb ik altijd gedaan: gelachen, anderen vermaakt, mij om anderen bekommerd, bediend en verzorgd. Hen altijd omringt mijn mijn vrolijke noten (welke ik vroeger, volgens mijn moeder "te veel op mijn zang had (zitten)")

Nu, waar is mijn zang dan gebleven ? :  mee achter het behang geplakt. Het behangsel van mijn leven: het is een zeer grote zware jast. Een last, hun lasten, welke ik moest dragen, zonder het te beseffen, nog te weten. Om alles wat mij is verweten, zonder dat ik iets (slechts) op mijn geweten had.
Zij allen hebben mij bezeten, en geprogrammeerd op: "commando "LACH"! :"Lach om de pijn die je voelt van binnen, houd je eigen pijn maar binnen, want dat is allemaal verzinsel en gelogen, jij bent alleen maar veeleisend! En, omdat jij bestaat in onze wereld, zul je voelen dat voelen, en goed tot je door moeten laten dringen! Dat zul je weten, en ‘weh je gebeente’ als je niet doet wat ik je opdraag en zeg".

Zeg, hoor eens even, waar is de Mies zonder pijn gebleven? Is die er ooit wel eens geweest? Ja, ik heb alles verstopt van binnen, en nu schiet mij al jaren steeds meer te binnen. Dit is wat ik gisteravond in bed schreef (crepererde liggend in dat rot-bed, ja geef dat rot-bed maar de schuld). Een mens ben ik, daar in pijn gehuld, omhuld, nee uitgehold word ik van binnen, totaal vermorzeld en opgevreten om alles wat ik was vergeten. En mijn moeder maar klagen, dat zij zich zat op te vreten van de zenuwen, klaag, klaag, en dit ‘blaag’ (volgens haar), kreeg de schuld, moest het dragen).

Maar terug wat ik in mijn nacht-boekje schreef: "Mijn moeder was een monster, mijn vader een beul, mijn broer een tiran, en mijn zus de huichelachtige slager. Oh, het word mij te veel van verdriet om zoiets op te moeten schrijven. Hoe is het mogelijk? Hoe heb ik overleefd, mijn hele leven lang, overleven, zonder denken, zonder leven. Het leven, was toch ook aan mij gegeven! Moest ik alles gelijk inleveren aan de foerier? De duivel, die ik gevoeld heb, die ik gezien heb in mijn moeder, als ze zich weer eens op mij uitleefde.

Hiep, hiep hoera! Leef je uit op Miesje, die heeft toch nergens weet of last van, want daar zullen wij wel eerst voor zorgen, dat ze helemaal niet meer weet wat ‘voor of achter is’. Dat ze knettergek word van ellende. Laat het haar maar voelen, laat ze het maar mooi voor ons allemaal opknappen: alles waar wij ongenoegen aan beleven. Want anders…. ‘dan zou ik wat beleven’, zo hebben zij mij dat ingepeperd, zodat ik het idd niet meer wist.

Nooit meer weten wat echt waar is, nooit meer weten wat je echt voelt, en aan onderhevig bent. Als klein kind al, heb ik eens met een spelt mijn arm aan de binnenkant open zitten, peuteren; ik wilde gewoon (als automatisch/als onder hypnose(?)) weten wat daar onder zat, dus die huid even open maken, of halen en het zien, het weten, het voelen misschien?

Maar ik hoorde een lieve zachte stem in mijn binnenste, die zei dat ik dat niet moest doen, Oh, wat een lieve zachte stem. Laat Hem mij opnieuw horen, neem mijn pijn en mijn wanhoop weg. Ik zie geen heg of steg meer in dit leven, en wil er zo graag uit weg. Ik kan wel janken, kan wel huilen, maar moet mij beheersen en blijven doen alsof. Niemand begrijpt mij toch! Hoeveel aan pijn er door mijn lichaam, mijn gezicht, door mijn ruggengraat dendert. Alles dendert maar door. Ook ik dender door, en ik vlucht, ik ga naar buiten, ik doe net alsof, en ik lach me krom (van ellende?)

Waarom, doe ik nog steeds zo vrolijk als ik iemand tegenkom; als ik zoals nog steeds mij om mensen bekommer, en alleen maar aan hun noden denk, ik mijn lieve zachte ik nog steeds aan de ander schenk . Maar wat moet ik, want de pijn is het die niet verandert. Help, ik zie er normaal uit, ik lach. Help, ik ben van binnen totaal van slag, maar laat het niet merken. Ik moet nog steeds die straf voor zien te blijven, terwijl ik er onder bedolven, (mijzelf) vrij probeer te vechten eraan. Maar wat doe je eraan: helemaal niets! De pijn blijft nog steeds erger, sterker, intenser, mij overheersen in dit schijnbaar door God verlaten land. Waar de mensen helemaal niet door willen hebben (en nooit hebben willen weten) wat er echt is aan de hand.

Berekenend zooitje. Egoxc3xafstisch, pure zelfverheerlijking aanbidden, maar over diegene die anders zijn, gevoelig en gewillig, daar lopen en stampen ze met hun grote ‘poten’ constant overheen. Zij willen zich machtig voelen, de koning te rijk. Nu pure armoe troef is het daar bij hen van binnen, kilte koude en steen hardheid…..oh, ik moest dit even kwijt.
Nu gaan we weer ‘vooruit met de geit’, die niet mag mekkeren, en altijd moet doen alsof:  niets mag laten merken, dat ze al lang uitgemolken is.

Ik sla dit op voordat ik het wis.

Sorry, dit is niet bedoeld om te klagen, want ik overleef en accepteer…..iedere dag, iedere minuut, accepteer ik het weer. Ik verzin weer, net als vroeger iets wat mij kan doen overleven, doe net alsof ik niet ben en word overgeleverd, aan wat zich al zo lang "vol-trekt".

Hoewel vol….wanneer is die emmer met prut van die herbelevingen en inzien, nu eens leeg? Bleef hij vol, omdat ik erover zweeg?

Nu heb ik iets van mijn zwijgen doorbroken, maar ik schaam mij rot!
Nou, doei! Sla dit maar over. Volgende keer beter. helemaal???

p.s.  ook nog even iets wat ik wel leuk vond: ze hebben nl mijn foto over die ontsnapte gifwolk in de krant gezet. (en op internet, wat een pret 😉
Tja, altijd blijven lachen, toch!