Terug naar de angst

Ik ben gevormd door ANGST!
Opgevoed door angst, met angst
met consequenties
voor als, als, als……

Ja, als wΓ‘t?
Als ik iets verkeerds zou zeggen,
verkeerd uit mijn ogen zou kijken
geen goed antwoord wist
niet de juiste oplossing
voor hun problemen.

Ik, die volgens hen
“van toeten nog blazen wist”.

Angst voor ieder eventueel onuitgesproken bevel
dat ik het niet goed genoeg
af had gelezen van hun houding, hun ogen?
een angst die mijn hele bestaan had in een duivelse greep
me de keel dichtkneep
mijn mond verstomde
omdat ik het niet begreep.

Angst om te bestaan
hen niet goed te verstaan.

Ik voel en zie
wat zij niet zien
“maak dat je wegkomt
ik tel tot tien”.

Angst om te worden opgemerkt
te worden gezien.

De gevangenis van angst
omringde het kind
dat niet weet
waar het zich bevind
dat gehoorzaamd
heel gedwee……
en telkens moet voelen,
de angst van:

“Afgedankt kind,
weg ermee” !

Jungle6

A jungle of danger.
gemaakt met fractal exploror.

In het bos van de geesten
is het een oerwoud van gevaar.
Ziet u daar
de wrattenkoning
de slang: Totempaal
de grote gestreepte tong?
Het ruwe gesteente
hoe het allemaal begon.
Hoort u het gescheld
hun kijvende monden
zo opgewonden.
Hoort u de echo
van hun woede
hun venijn in de staart?
het staart u aan.
Ga hier
maar heel vlug vandaan!
xc2xa9 Mies.

Advertenties

Mijn angsten: het kind

Mijn angsten: het kind.

Het is de, die verschrikkelijk, gruwelijke eenzaamheid waar je je in bevind.
Waarin je niemand iets, maar dan ook helemaal niets kunt – mag vertellen
over wat je voelt, over wat je onbewust weet.

Wat je aanvoelt dat er gebeurt, wat er op je staat te wachten.
Alle angsten voor de consequenties.
Ja, voor wat?
Gewoon, voor-om dat je er bent
en zo heel erg gevoelig bent,
en daar alleen maar misbruik van wordt gemaakt.
Maar je kan daar niets van zeggen
raakt in een doolhof,
verdwaalt.

Verdwaalt zijn mijn gevoelens
mijn gedachtes, en angsten.
Diep in dat hof
dolen ze rond,
tien maal in de rondte
is dat nog
gezond?

Ik heb zoveel verdrongen
zoveel gezongen
vrolijkheid en plezier
gevaren verdringen
maar ben helaas nog hier.

Er was een moeder
er was een vader, een grote zus
en een kleinere broer.

Ze deden alsof het een gezin was
een gezindte
hun verplicht spelletje.

Er werd gekookt
kinderen werden gekleed
als opgesierd voor de buitenwereld.
Huis, alles netjes aan kant.

Maar "het raakt kant nog wal"
hoe ik als een ding moest zijn
een gebruiksvoorwerp
een manusje-van-alles
zonder gevoel
zonder echte vader of moeder.

Niemand waar ik wat tegen kon zeggen
niemand die naar me keek
"geen tijd"
"zonde van mijn tijd"
"laat Miesje maar schuiven"
"zoek het zelf maar
UIT"!

Waar was de moeder
de hoeder
de behoeder
iemand met een luisterend oor
iemand met gevoel
begrip?

Het zat er niet in.

Maar Miesje
je hebt het goed gedaan
je hebt alles aanvaard
bent nooit in opstand gekomen
maar bent je eigen goede weg gegaan
ver van die zogenaamde familie vandaan.

Ook al zitten ze nog in je hoofd.
Met al hun bedreigingen en de angsten.
Geloof in je vrijheid,
zie hoe je bent opgevangen
door je man.

Aanvaard dat je bent bedrogen
dat ze allemaal logen
dat zelfs je eigen kinderen je hebben gebruikt
geen eerlijk spel hebben gespeeld.

Aanvaard het verdwalen in deze wereld
Want er is meer,
veel meer, en vele malen BETER
dan dat jij je voorstellen kan.

Ga:
toekomstgericht,
mijn wicht.

ApoM-BolStraal3bb

Een van mijn laatst gemaakt Apophysis-tekeningen.
p.s. met een muisklik kan je deze op ware grootte zien πŸ˜‰

Op

Ik ben gebruikt als kanonnenvoer
en nu ben ik helemaal
OP!

Opgesoupeerd.

Gedresseerd
als een mak peerd.
Aangeleerd
om me nooit te
verweren.

Ongegeneerd
mochten ze mij
bezeren
 beheren.

De heersers van ellende.
Ik ga door
tot het bittere
Ende.

BeestOpFe

The Escape.

Fled from the cage
out of the cell
the terrible hell

What next?
oh, just be relaΓ­
take to one's heels
wow,
how freedom feels!

Light, I see light?
a purpose in my flight
my compass, port of refuge
make it snappy
feeling so very happy!

Okay,
Do run, run run run runaway!

This poem is to apply on myself.
Mentally I'm still escaping from my past, from the indoctrination, from a prison of lies.
I'm not free yet.
I'm still being punished, with pain and opposition.
As their attacks on me.
But the fight, I don't give up.
There is light at the horizon!
*

 

Ik ben er nog….

Hallo Vrienden,

Daar ben ik nog. (helaas)
Waar ik niet uit kom, is dat de symptomen steeds maar erger worden,
met/in dat stomme lichaam.
Alles uit zich via idiote dingen (en natuurlijk pijn) in dat lijf.
Geen millimeter van dat lijf is rustig, of niet in beweging.
Alles wipt en raast door elkaar.
Ik begrijp echt niet dat zoiets kan, of xc3xbcberhaupt zou kunnen bestaan.

Nu zit ik ermee, wat vertel ik die nieuwe psychiater?
Het is zoveel, en het beslaat een proces van 11 jaar, waarin al die gekke dingen
'op mijn hoop zijn gegooid'.

1 Februari kan ik voor de eerste afspraak.
Ik heb al wat mailcontact gehad met de psychiater-in, een dame ;-).
Zal ik haar via mail alvast een beknopt verslag
(over het verloop van die 11 jaar) sturen???
Maar, wat zet ik daarin??
Ik kan het allemaal niet goed beschrijven, zeker dat van de laatste jaren niet.
Het is te complex, te veel, en niet in normale termen neer te zetten.
Ik weet het niet meer. Pffffff. 

MeAndMyBike
Vorige week tijdens stormachtig weer, ben ik door een rukwind tegen een auto 'beland' (midden in de stad).
Jakkes, moet ik weer hebben.
Ga ik eindelijk weer eens fietsen, en waai ik 'weg';-)

Gelukkig niets gebroken, maar die man en vrouw van die auto waren zich maar op aan het winden (winden, hahaha!)
Ik zou hun auto hebben beschadigd.
Geen krasje te zien.
Ik moest mijn naam, tel.nr. adres opgeven, de man maakte een foto van mij (smile), en hij dreigde met de politie, voor als ik mijn adres niet wilde geven.
Hallo!

Gelukkig ik heb niets meer gehoord.

Maar ik fiets weer gewoon, hoor. Door weer en wind.
Houd mijn stuurtje goed vast,
en ga 'op hoop van zegen'
door de regen.
Vanmiddag nog.
Vond het wel zonde van mijn mooie laarzen.
Maar ik MOET er gewoon uit!
Anders word ik 'gek'.

Oh, oh, slapen is zo'n crime.
En van de huisarts moet ik zonder slaapmeds proberen.
Ik heb tegen haar gezegd, "nu, dan weet jij niet, hoeveel pijn ik heb"!

Nu maar hopen dat die psychiater er iets van bakken kan.

Sterkte allemaal.
Dat was het dan weer.
Liefs van Mies.

Wat moet ik doen, zodat ik mag bestaan!

DarkCave-blog

Wat moet ik doen dat ik mag bestaan, dat mijn vader mij ziet staan, dat mijn moeder ophoudt met schreeuwen, dat m’n grote zus niet alles van me inpikt, en zo jaloers naar mij kijkt, dat mijn broertje niet zit te klieren, en ruzie zit te zoeken?
Dat de pijnlijke stilte doorbroken zal worden, ze mij niet ‘ver’-wensen?

En nu, wat moet ik doen, wat doe ik verkeerd, omdat de pijn zo over mij blijft heersen, altijd meer en meer?
God, wat moet ik doen zodat ik genees? Zodat U mij zal genezen, ik ben blijkbaar niet te genezen, en maak het zelf steeds erger; precies zoals mijn moeder beweerde.
Eigen schuld, had je maar niet dit, had je maar niet zo, nu zie je wat ervan komt. Wie zich brandt moet op de blaren zitten.
Burning mouth syndroom.
Een foute droom, een nachtmerrie is mijn leven geworden, al jaren lang.
Geen uitkomen meer aan; wat, oh wxc3 t heb ik verkeerd gedaan???

Wat moet ik doen, dat ik mag bestaan!?

Dat ik mijn blijheid mag tonen, en mijn tevredenheid.
Dat ik mij mag ontplooien, mijn talenten-rijk.
Dat ik mag blijven zingen en mijzelf uiten, mag huppelen en dansen van vrolijkheid.

Ik loop niet rond als een boerin met kiespijn, zoals hun verwijt.
Edoch, nu toch.
Kiespijn ten top,
het heerst over mijn hele kop.
Over mijn hele ‘hebbe en houwe’, omdat ik zo graag van mijn moeder wilde houden, van mijn vader, broer en zus.

Een ‘judaskus’, kon ik verwachten
zovele dagen zovele nachten,
smachten van verdriet.
Verdringen, dan zie je het niet.
Niet zijn, heel klein maken die pijn,
om net te doen
alsof alles is fijn.

Mooi en ideaal
gaan ze met me aan de haal
hun demonen
zie ze komen
zie ze nooit meer gaan.

En wat zijn ze voldaan
over de angst die ze me aan kunnen praten
wat ze dus niet kunnen laten
steeds een schep er bovenop
pijnlijk bovenop mijn kop
in mijn hoofd met hun scherpe klauwen.

Doe maar net alsof je het niet merkt
niets voelt
niets aan de hand.

Snaveltjes toe
in dromenland.

‘Gelukkig’

Waarom dit logje 'Gelukkig' heet?
Omdat ik zo blij ben met de reactie van Hanneke.
Het geeft mij net die erkenning, welke ik nodig had.
Het geeft mij ook de moed om hier weer eens te schrijven, iets waar ik niet meer toe kwam, en waartoe ik mijzelf niet meer 'durfde te zetten'.

Ja, en waarom?
Omdat ik zo verschrikkelijk onderuit ben gehaald bij die artsen in Maastricht.
Nota Bene, durf ik juist een beetje blij te zijn met mezelf, heb ik eindelijk durven geloven 'dat ik er mag zijn', zoals ik ben……: slaan ze mij met hun persoonlijkheids-onderzoeken als het ware om de oren.

Als ik het had geweten, dan had ik beslist niet meegewerkt aan al die vragenlijsten (in te moeten vullen). Urenlang, soms 4 uur achter elkaar. Dik voor mekaar voor hun EGO!
Ze hebben me te pakken genomen, ik voel me gebruikt!
Ineens ben ik geen patient meer, heb ik geen hulpvraag meer, maar ben ik hun product om over te gaan oordelen.

Veroordelen kan je wel zeggen.
Het gesprek dat ik met die psychologe (in opleiding) heb gehad, daarvan wist ik niet dat dit ook bij hun testen zou horen. Ik verkeerde in de veronderstelling dat ik gehoord zou worden, om mij te kunnen helpen.
Niet om een (voor mij vernietigend) oordeel over mij te kunnen gaan vellen, met elkaar.

De psychiater zelf heb ik maar xc3xa9xc3xa9n keer echt gesproken. Daarna ben ik drie maal bij een psychiater in opleiding geweest.
Het enige dat deze arts kon verzinnen was om de Cymbalta steeds te verhogen. Dit als enige remedie voor het feit dat de pijnklachten waarvoor ik naar hen was doorverwezen, totaal niet verminderden.

Maar ze wilden niet luisteren, me niet verstaan, als ik aangaf dat die Cymbalta niet hielp. Nee, dan moest ik meer nemen, en nog meer, en nog meer, iedere keer.
Ook moest ik bij die arts i.o. bij het derde bezoek weer uitleggen wie ik was, en waar ik last van had, enz.

Toen ik weer naar een andere arts i.o. werd verwezen voor mijn volgende afspraak, heb ik aangegeven dat ik naar de 'enige echte' wilde voor de eerst volgende (controle-) afspraak. Dat zou pas 22 December kunnen.
Omdat de pijnklachten, e.d. dermate verergerden heb ik aangedrongen op een eerdere afspraak.
Enfin die heb ik gehad op de 2e November.

Daar werd gelijktijdig de uitslag van al die persoonlijkheidsonderzoeken even op tafel gegooid. Zat ik daar tegenover twee psychologen en de psychiater (de enige echte), en werd aangevallen omdat ik het niet met hen eens was, waar zij mij mee confronteerden.
Ze hebben het helemaal niet over mijn PTSS gehad, niet over de medicatie, niet over de klachten, alleen maar 'een confrontatie van hard tegen hart'.
Hun verhardheid tegenover een patient, een 'clixc3xabnt', die het hart op de tong draagt.
Alles werd ineens allemaal mijn eigen schuld.

Ineens kennen zij mij zo goed!!!
Die psychiater heeft mij maar xc3xa9xc3xa9n maal gezien.
Ik stop hierover.
Maar ik ben gekapt met Maastricht, met die hele 'handel '
van hen.

Een schande
patienten te kwetsen
juist als ze zich kwetsbaar op durven te stellen
hen alles vertellen
ik mezelf niet spaar
Ik niet laat merken, of zien
hoeveel pijn het mij kost
om hen hun kost te laten verdienen
ten kostte van de patient.

Ik ben al wat gewend
maar nu is de maat vol
de volle laag heb ik gekregen
had ik maar meer gezwegen
me niet zo vrolijk voorgedaan
was ik maar niet zo spontaan
zo eerlijk en openhartig
in mijzelf oppeppen zo krachtig
zij vinden het allemaal prachtig
zichzelf zo geleerd en interessant.
Nee, met mij is niets aan de hand!

Zo, even gespuit, het moest er ff uit.

Gelukkig, ik kreeg erkenning
van iemand die ik helemaal niet ken
waarbij ik geen vragenlijsten in hoef te vullen.
Lieve Hanneke: xe2x99xa5 Bedankt xe2x99xa5

FaseOneJenMiDefGroot

Bovenstaande fractal geeft weer hoe ik mij voelde, en nog steeds voel:
Onder 'de aanval'
onderhevig aan
waar komt het vandaan?
van OVERAL!

Haha, toch maar mooi gemaakt, die fractaltekening van mij!
Is Miesje weer blij?
Gelukkig πŸ˜‰

 

Ben ik depressief?

Het is lang geleden dat ik hier 'echt' heb geschreven. Er is zoveel gebeurd dat ik het zelf niet kan bijhouden, en ook geen rust vind om te schrijven.

Inmiddels ben ik vanaf Juli in behandeling bij een psychiater in het AMC te Maastricht. Vaak heb ik hem nog niet gezien. Ik heb vele uren doorgebracht met testen invullen bij een psychologe  Zeer vermoeiend, en voor mij : 'grote onzin'. Een gesprek gehad i.v.m. evt. deeltijd dagbehandeling. Ook dat is op niets uitgelopen. Tegen mijn lichamelijke pijn kunnen ze niets doen.

Ongeveer 3 maanden heb ik Cymbalta geslikt. Daarmee werd het ook niet beter (eerder andersom).
En vanwege de bijwerkingen ben ik ermee gestopt. De ontwenningsverschijnselen waren niet mis, dus ik ben blij er vanaf te zijn.

13 Aug. heb ik een endoscopie moeten laten doen. Het roesje 'deed niets'. Het waren zeer onvriendelijke mensen. En naast de normale pijn, kreeg ik er dus een behoorlijke schep bovenop.
Op de terugweg van het ziekenhuis konden we nog net een tegenligger ontwijken (die op de verkeerde weghelft 'scheurde'). Dankzij Karel's snelle reactie is het goed afgelopen.

Ik was al veel afgevallen, kreeg daarop (3 weken lang) ernstige diarree; kiespijn, een ontsteking in mijn gezicht, en misschien ook in een hoektand.
Heb Penicilline 'op', en nu afwachten of 'alles' over gaat.

Er wordt aan ons huis gewerkt, waarbij we ook flink tegen worden gewerkt. Iedere keer ontdekken ze andere schade aan dit oude huis. Steeds meer onkosten en steeds weer andere dingen moeten er gebeuren. Daarbij zijn de werklieden ook niet van pech gespaard. Kortom, er gaat van alles stevig mis.
De as van hun bestelbus brak onderweg, een uitgeleende machine is nog steeds niet terug, er worden werknemers ziek. Oh, te gek om op te noemen.

Ik weet niet of ik depressief ben, meestal kan ik mezelf wel oppeppen. Wat ik wel ben is helemaal gesloopt. Van die (meer dan) 10 jaren extreme pijn (+ deze te beheersen/verdragen). Van al die jaren dat ik mijzelf nooit kan ontspannen, vanwege dat stomme lichaam dat altijd onderhevig is aan STRESS!!! Het niet kunnen slapen, nooit vakantie, enzovoort.
Ik klaag niet echt, het moet gewoon eens gezegd. Dat mag als je bijna 10 kilo bent afgevallen, en kiespijn hebt πŸ˜‰

We zullen doorgaan!
Ik ga een foto zoeken:

Koninginnenpage-2
En gooi er nog maar eens een Koninginnepage tegenaan.

Volgende keer beter πŸ˜‰

Oh ja, die endoscopie moet opnieuw, ze hadden 'een moeilijk stukje laten zitten'.
We zullen wel zien.

p.s. als je op de foto klikt zie je hem nog veel mooier.

 

 

 

 

 

Een update, Juli 2010


Hort-bel-5-blog


Het is al een tijd geleden
dat ik iets heb geschreven over het proces
waar ik 'in zit', over dat ptss-gebeuren dus πŸ˜›
Eerlijk gezegd kan ik het zelf niet meer bijhouden. Het belangrijkste waar ik voor leef is om de pijnen, plus de gekte in mijn lichaam te relativeren, en te verdragen. Ik  probeer dit alles 'af te leiden', door het verzinnen van steeds nieuwe trucjes.

Om een voorbeeld te geven: tegen de aangezichtspijn, de pijn in mijn ogen, mond, neus, e.d. heb ik 'uitgevonden' dat, als ik iets in mijn mond heb, dit de spanning verlicht. Dat mijn tong dan niet tegen mijn verhemelte 'kan persen', wat dat ding constant automatisch doet.

Eerst hielpen (chocolade-)rozijnen iets, bendes heb ik er verslonden.
Nee hoor, juist heel langzaam in mijn mond zacht laten worden.
Toen dat niet meer afdoende was, begon ik kauwgom te 'knauwen', waar ik helaas veel pijn aan mijn kaakspieren aan overhield. Dus dat is ook niet DE oplossing.

Momenteel is het alternatief: Fries Roggebrood.
Haha, het word nog eens mijn dood,
mag hoor, hoe eerder hoe beter.
Dit met een kwinkslag gezegd, edoch ook met een stevige kern van waarheid!
Dat roggebrood heeft xc3xa9xc3xa9n lastige bijwerking, ik ben ervan aan de diarree,
(hup, weg ermee ;-)), 'stront aan de knikker' dus.
Maar ja, zo modderen we verder.

Kranten lezen of i.d. kan ik vergeten, tjxc3xa9 wat doet lezen pijn, zeg!
Ik fotografeer me suf. Het is een geweldig leuke afleiding, wat mijn energie wel opslokt, maar ik heb mij er op toegelegd om bijzondere plaatjes te schieten.
(zo schieten we lekker op)

Inmiddels had mijn huisarts acupunctuur 'op mijn programma gezet'.
Vreselijk, twee maal uitgehouden, maar NOOIT weer.
Och ja, je probeert alles, hxc3xa8?
Maar dan lag ik daar met die naalden (nog net niet lek). Doch liggen, betekent 'horror in mijn 'kop', echt waar.
De 2e maal had die acu-punct. ook nog bonkmuziek aanstaan.
Echt, ik werd radeloos van de pijn.

Trouwens, die a.p. zei al direct, dat bij zo'n extreme pijnen, die al zoveel jaren aanwezig zijn, de behandeling weinig kans van slagen had.

Wat hebben we nog meer gehad?
: Van de huisarts moest ik aan de steunkousen.
Ik zou zgn. spataderen hebben, nu geen spatje te zien!
En die dingen helpen helemaal niet tegen de klachten waarvoor ik hulp nodig heb.

In tegendeel, waren het eerst alleen mijn benen waar ik zo'n pijn aan heb, nu zijn mijn kniexc3xabn en tenen, plus bovenbenen er ook nog bij gekomen.
Lekker gezellig, doe allemaal maar mee.
Met die kousen: "weg ermee".

Om een erg lang verhaal kort te maken.
Ik ben naar Amicura gestuurd, naar een betere psychiater, omdat die van de GGZ zo slecht bekend staat (volgens de huisarts, en ik was daar na 2 keer ook op 'afgeknapt')

De Amicura-psychiater, was sympathiek. Natuurlijk weer een intake en weer 'alles' vertellen.
Hij zei heel eerlijk dat hij mij niet kon helpen. Maar dat wat ik voelde aan 'horror' echt waar is, dat ik mij niets verbeeld, en me ook niet aanstel; in tegendeel. Ik ben juist altijd te flink geweest.

Hij stuurde mij door naar een speciale unit van het AMC te Maastricht. Waar hij een poosje had gewerkt, en waar hij mensen met mijn klachten, genezen naar huis heeft zien gaan.
Hij zei, dat daar een team van o.a. internist, fysiotherapeuten, psychiater en andere peuten, met elkaar samen 'naar de patixc3xabnt kijken' (kijk je ogen maar uit ;-))

Het zou wel weer minstens 2 maanden duren voordat ik daarvoor een oproep zou krijgen. Maar na 10 dagen werd ik al uitgenodigd voor een intake-gesprek.
Dat was gisteren. Het werd gedaan door een 'laatste-jaars-student' psychiater. Waarvan ik een goede indruk heb.

Maar……laat dat speciale programma, waarvoor ik was doorgestuurd er nu niet (meer) zijn! Misschien dat ze in de herfst weer starten, maar dat is nog helemaal niet zeker. Na deze intake zou ik nog ong. 2 maanden moeten wachten voor een gesprek met 'de enige echte' (psychiater).

N.A.V. de intake vond die jongeman dit in mijn 'geval' veel te lang duren, en heeft hij 'versierd', dat ik volgende week vrijdag, na afloop van het spreekuur (van die 'hoofdpsychiater') een afspraak heb om e.a. samen te bespreken, m.b.t.
hoe nu verder.

Hier laat ik het bij, en ga ik niet verder πŸ™‚

Allen een heel fijn weekend toegewenst !

p.s. We hebben bendes werk, want zowel afgelopen maandag als woensdag, is een 'aardig' gedeelte van onze tuin geplet. Dit door een omgewaaide (-gestormde) boom van onze buurman.
"buurmansgek".

Hoe is het mogelijk?

Hoe is het mogelijk, dat iemand je niet gunt, om die persoon een plezier te hebben gedaan.
Dit is een hele kromme zin. Moeilijk uit te leggen.
Om een voorbeeld te geven, iemand die ik erg liefheb, gaf ik vaker een cadeautje als verrassing. Iets waarvan ik wist, dat ze dat heel graag wilde hebben.
Maar,……..ik werd er voor gestraft. Ze 'legde het gebaar van mij naast haar neer', keek er (expres) niet meer naar om; deed net alsof het niet in goede aarde was gevallen, en alsof ze het maar kinderachtig en stom van mij vond, om haar te willen verrassen. Dit gaf mij een schuldgevoel, waar ik destijds eigenlijk niet uitkwam, ik voelde me gewoon weer 'afgaan'. Ik was niet goed genoeg, ik had het niet goed gedaan; dat geloofde ik, en interpreteerde ik onbewust zo, want het voelde zo.

Dus, nog meer je best doen!

Ook als ik haar uitzwaaide, om haar moed in te 'praten', te laten merken dat ik van haar hield; omdat ik wist dat ze zo'n hekel had om naar school te gaan (toen was ze al 16 jaar), dan keek ze me aan van : 'mens waar bemoei jij je mee', vol met minachting, en hekel in haar blik.

Ik heb zoiets altijd verdrongen, liet het niet tot mij doordringen, hield het niet voor mogelijk. Maar ik voelde mij er altijd wel schuldig onder, en werd er zo door verward, en onzeker van.
Dit verdriet, dat iemand je a.h.w. steeds op je ziel wenst te (willen) trappen, ben ik zo dikwijls tegengekomen.  Maar met mijn achtergrond, zie je dat niet in. Doch ik moet nu toegeven, dat ik het ALTIJD heb gevoeld, en van daaruit, nog meer mijn best ging doen, om anderen 'ter wille te zijn'. Om alles goed te maken voor een ander.

Bale, bale, wat een teleurstelling om altijd maar geconfronteerd te worden met die inzichten omtrent, wat ik toen niet heb willen voelen. Het is gewoon te veel, en het WAS te veel.
En ik mijzelf altijd maar verwijten maken, mijzelf forceren. Wegcijferen, dat woord durf ik niet te zeggen, omdat mijn moeder dit altijd vol woede aan mij verweet, dit voor mij te doen. Terwijl dit totaal niet waar was. Terwijl ze me afbeulde, voor rot schold en me geestelijk totaal heeft 'verkracht', en misbruikt. In haar heb ik de duivel gezien, tijdens haar woede-aanvallen, die ze uitkuurde op mij.

Doch, om eerlijk te zijn: "ja"! Ik cijferde me wel weg, voor al die gene die ik enigszins kon helpen.
Juist omdat ik me onbewust altijd heb voorgenomen, NOOIT zoals mijn moeder te willen zijn.
Ik ken de pijn, ik weet hoe je een kind kan beschadigen. Zo, hier laat ik het even bij.

p.s. bij het uitvlooien van hoe 'Weblog' nu werkt, kwam ik dit oude bericht tegen.En ik post het maar even, laat het er maar zijn.

Nog even lachen, hoor!

Lachen
Een swingend weekend toegewenst xe2x99xa5
Oranje boven, toch?

 

 

Durf ik? (trigger!!!)

Challange13_2Hier zit ik dan weer ’s ochtends hxc3xa9xc3xa9l vroeg te schrijven, en vraag me af, waarom doe ik mij toch altijd zoveel beter voor, dan dat ik mij voel van binnen?

Waarom?

Terwijl ik voel dat ik word afgeslacht ^&$#@!.

Totaal ‘in de fik’ van binnen; overal, explosies van pijn: in, en tot en met mijn haren, ja werkelijk alles word verpulverd van de pijn. Waarom, als ik nooit eens kan ontspannen, het onmogelijk is om te doen wat ik graag zou willen.

Maar ik moet wel, wat moet ik anders? Als toch niemand iets aan mijn pijnen kan doen, NOCH KAN ZIEN! Ik heb geen bewijzen, en die heb ik nooit gehad, ook vroeger als kind al; ik heb het zelfs niet eens gemerkt, ondanks dat ik gebrandmerkt ben, (voor het leven?)

Is dit een leven, vertrapt, verguisd, geen plek om adem te halen: te veel pijn! Alles slaat nog steeds op vroeger, op het verdringen, wat ik als automatisch altijd heb gedaan. Klaar uit? Ja, was het maar gedaan.
Maar wat heb ik altijd gedaan: gelachen, anderen vermaakt, mij om anderen bekommerd, bediend en verzorgd. Hen altijd omringt mijn mijn vrolijke noten (welke ik vroeger, volgens mijn moeder "te veel op mijn zang had (zitten)")

Nu, waar is mijn zang dan gebleven ? :  mee achter het behang geplakt. Het behangsel van mijn leven: het is een zeer grote zware jast. Een last, hun lasten, welke ik moest dragen, zonder het te beseffen, nog te weten. Om alles wat mij is verweten, zonder dat ik iets (slechts) op mijn geweten had.
Zij allen hebben mij bezeten, en geprogrammeerd op: "commando "LACH"! :"Lach om de pijn die je voelt van binnen, houd je eigen pijn maar binnen, want dat is allemaal verzinsel en gelogen, jij bent alleen maar veeleisend! En, omdat jij bestaat in onze wereld, zul je voelen dat voelen, en goed tot je door moeten laten dringen! Dat zul je weten, en ‘weh je gebeente’ als je niet doet wat ik je opdraag en zeg".

Zeg, hoor eens even, waar is de Mies zonder pijn gebleven? Is die er ooit wel eens geweest? Ja, ik heb alles verstopt van binnen, en nu schiet mij al jaren steeds meer te binnen. Dit is wat ik gisteravond in bed schreef (crepererde liggend in dat rot-bed, ja geef dat rot-bed maar de schuld). Een mens ben ik, daar in pijn gehuld, omhuld, nee uitgehold word ik van binnen, totaal vermorzeld en opgevreten om alles wat ik was vergeten. En mijn moeder maar klagen, dat zij zich zat op te vreten van de zenuwen, klaag, klaag, en dit ‘blaag’ (volgens haar), kreeg de schuld, moest het dragen).

Maar terug wat ik in mijn nacht-boekje schreef: "Mijn moeder was een monster, mijn vader een beul, mijn broer een tiran, en mijn zus de huichelachtige slager. Oh, het word mij te veel van verdriet om zoiets op te moeten schrijven. Hoe is het mogelijk? Hoe heb ik overleefd, mijn hele leven lang, overleven, zonder denken, zonder leven. Het leven, was toch ook aan mij gegeven! Moest ik alles gelijk inleveren aan de foerier? De duivel, die ik gevoeld heb, die ik gezien heb in mijn moeder, als ze zich weer eens op mij uitleefde.

Hiep, hiep hoera! Leef je uit op Miesje, die heeft toch nergens weet of last van, want daar zullen wij wel eerst voor zorgen, dat ze helemaal niet meer weet wat ‘voor of achter is’. Dat ze knettergek word van ellende. Laat het haar maar voelen, laat ze het maar mooi voor ons allemaal opknappen: alles waar wij ongenoegen aan beleven. Want anders…. ‘dan zou ik wat beleven’, zo hebben zij mij dat ingepeperd, zodat ik het idd niet meer wist.

Nooit meer weten wat echt waar is, nooit meer weten wat je echt voelt, en aan onderhevig bent. Als klein kind al, heb ik eens met een spelt mijn arm aan de binnenkant open zitten, peuteren; ik wilde gewoon (als automatisch/als onder hypnose(?)) weten wat daar onder zat, dus die huid even open maken, of halen en het zien, het weten, het voelen misschien?

Maar ik hoorde een lieve zachte stem in mijn binnenste, die zei dat ik dat niet moest doen, Oh, wat een lieve zachte stem. Laat Hem mij opnieuw horen, neem mijn pijn en mijn wanhoop weg. Ik zie geen heg of steg meer in dit leven, en wil er zo graag uit weg. Ik kan wel janken, kan wel huilen, maar moet mij beheersen en blijven doen alsof. Niemand begrijpt mij toch! Hoeveel aan pijn er door mijn lichaam, mijn gezicht, door mijn ruggengraat dendert. Alles dendert maar door. Ook ik dender door, en ik vlucht, ik ga naar buiten, ik doe net alsof, en ik lach me krom (van ellende?)

Waarom, doe ik nog steeds zo vrolijk als ik iemand tegenkom; als ik zoals nog steeds mij om mensen bekommer, en alleen maar aan hun noden denk, ik mijn lieve zachte ik nog steeds aan de ander schenk . Maar wat moet ik, want de pijn is het die niet verandert. Help, ik zie er normaal uit, ik lach. Help, ik ben van binnen totaal van slag, maar laat het niet merken. Ik moet nog steeds die straf voor zien te blijven, terwijl ik er onder bedolven, (mijzelf) vrij probeer te vechten eraan. Maar wat doe je eraan: helemaal niets! De pijn blijft nog steeds erger, sterker, intenser, mij overheersen in dit schijnbaar door God verlaten land. Waar de mensen helemaal niet door willen hebben (en nooit hebben willen weten) wat er echt is aan de hand.

Berekenend zooitje. Egoxc3xafstisch, pure zelfverheerlijking aanbidden, maar over diegene die anders zijn, gevoelig en gewillig, daar lopen en stampen ze met hun grote ‘poten’ constant overheen. Zij willen zich machtig voelen, de koning te rijk. Nu pure armoe troef is het daar bij hen van binnen, kilte koude en steen hardheid…..oh, ik moest dit even kwijt.
Nu gaan we weer ‘vooruit met de geit’, die niet mag mekkeren, en altijd moet doen alsof:  niets mag laten merken, dat ze al lang uitgemolken is.

Ik sla dit op voordat ik het wis.

Sorry, dit is niet bedoeld om te klagen, want ik overleef en accepteer…..iedere dag, iedere minuut, accepteer ik het weer. Ik verzin weer, net als vroeger iets wat mij kan doen overleven, doe net alsof ik niet ben en word overgeleverd, aan wat zich al zo lang "vol-trekt".

Hoewel vol….wanneer is die emmer met prut van die herbelevingen en inzien, nu eens leeg? Bleef hij vol, omdat ik erover zweeg?

Nu heb ik iets van mijn zwijgen doorbroken, maar ik schaam mij rot!
Nou, doei! Sla dit maar over. Volgende keer beter. helemaal???

p.s.  ook nog even iets wat ik wel leuk vond: ze hebben nl mijn foto over die ontsnapte gifwolk in de krant gezet. (en op internet, wat een pret πŸ˜‰
Tja, altijd blijven lachen, toch!