Stoorzenders

Ik voel hoe ik steeds moet voldoen aan een verwachtingspatroon. Hoe ik moet voldoen aan stilzwijgende bevelen,
steeds afdoende, voldoende, en volmaakt.
Op afroep beschikbaar? Nee, nog veel erger. Ik voel hoe ze me claimen om in hun hersens aanwezig te zijn, om voortdurend mee te draaien in, wat zij van mij verwachten. Om uit te zoeken wat zij van hun leven verwachten, en wat daarvoor door mij, voor hen zal moeten worden gedaan. Hoe ik al hun ongerief voor moet zien te zijn, om dit bij voorbaat op te zullen heffen, nog eer zij er zelf last van zouden kunnen gaan krijgen. Ik word daar als automatisch constant voor gebruikt.

Ik voel, hoe het mijn drijfveren zijn geworden in mijn leven, om voor te moeten gaan leven. Ik ken geen ander leven, dan alleen het leven van dienstbaar zijn.
Nu voel ik nog steeds de stoorzenders, die mij bewerken. Stoorzenders, continue.
Ik voel het echt:
lichamelijk slecht!

Ik voel letterlijk fysiek hoe ik wordt afgeperst, hoe er aan me getrokken word. En hoe ik word fijngeknepen, hoe ik uit elkaar word getrokken in mijn ‘kop’.
Hoe ik nergens van mag genieten.
Niet van rust, niet van ontspanning, niet van eten.
Dat alles wordt mij onmogelijke gemaakt.
Want altijd is daar die afstraffing en die dreiging, nu altijd letterlijk te voelen in mij.
Geen leven gegund, dan leven voor andermans eisen, dan dansen naar hun pijpen, dan zorgen voor de ander.
Het doet pijn, fysiek, vreselijk veel pijn. Alles moet ik nu vertalen en omzetten naar, wat er vroeger echt met mij is gebeurd en mij is aangedaan.
En naar, wat ik altijd (onbewust) heb gevoeld dat er gebeurde.

Ik heb dit hier al eerder gezegd. Ik voelde hun boze geest. Die boze geest in hen wist dat ik ‘hem’ voelde. Dus werd ik bedreigd, werd ik dermate door ‘hem’ bestookt, dat ik niet meer wist ‘wat voor of achter was’.
En ja, ook dat voel ik nu allemaal in herhaling letterlijk terug gebeuren.
Alle bedreigingen, vroeger naar mijn hoofd geslingerd door mijn moeder, en toegedacht door mijn vader, zus en broer : ze komen allemaal uit.

De laatste tijd post ik weinig, en dan meestal maar wat gedichten, maar waar ik werkelijk tegen vecht, en constant aan onderhevig ben, dat wil ik hier niet gaan schrijven.
Dat is te gek voor woorden, en zeker ‘te gek’ voor een blog.
Maar toch, nog steeds wordt mij geen leven gegund. Op geen enkele manier. Op geen enkel gebied. Het is een vreselijk iets om daar continue van doordrongen te worden, constant op de vlucht voor te moeten gaan, en trucjes voor te moeten bedenken om het enigszins ‘zo goed’ als mogelijk te ondergaan.
Ik vecht me een ongeluk.

Maar iedere dag is er xc3xa9xc3xa9n.
Welke hopelijk is xc3xa9xc3xa9n,
op weg naar bevrijding?
Door inzicht, en acceptatie heen.

De aanhouder, wint die nog steeds?
is overwinnen een kunst
zonder trucjes uit te halen
trucjes die ik vroeger wel heb gebruikt
zodat ik toen geen tol hoefde te betalen?
(tenminste, dat dacht ik)

Ik betaal achteraf,
maar krijg met rente terug
als alles is : achter de rug.

achter de rug om
liepen zij een loopje met mij
nu voel ik pas hoe zij mij hebben genomen
wat ze mij hebben ontnomen…..
ooit krijg ik alles nog veel mooier
dan voor woorden
ook weer terug.
xe2x99xa5

Advertenties

11 gedachten over “Stoorzenders

  1. Wat mooi gemaakt meis…
    En zeker weten dat je “fight” …dat is je geraden ook. 😉

    Mijn dochter is ook zo’n vechtersbaasje…ik zal niet in details treden want dat zou ze niet willen.
    Maar ze heeft er ooit eens een lied over geschreven, ze schrijft graag teksten…en ook gezongen.
    Misschien vindt je het leuk…elke keer als ik het hoor krijg ik zelf ook weer even meer vechtlust. 😉 He:t geluid is niet optimaal, ze was ook erg zenuwachtig..het was een hele overwinning voor haar na zoveel jaren gepest te zijn.

    As I kept on fighting, fighting, oho, fighting, fighting.
    Fighting ‘till the end.
    Kept on fighting, fighting, oho, fighting, fighting.
    As long as you’ll take my hand.

    Zomaar even als opstekertje hoor..
    Omdat ik bewondering voor je heb.

    Maar dat wist je al.

    Slaap lekker voor straks
    Liefs X

  2. Beste Mies,
    Ik ben nog niet zo erg bekend met al het gebeuren van de forum, dus bij “toeval” klikt ik bij het tekentje naast de pb en kwam hier bij je weblog. Het is prachtig gemaakt en ik zal dit zeker vaker bezoeken en van al die mooie gedichten en prachtige foto’s genieten.
    Hartelijke groeten
    Afghan

  3. @ ‘Bovenste’- Beste Afghan.
    Dank voor jouw “toeval”,
    toevallig had ik je een pb gestuurd.

    Dank voor je fijne reactie hier.
    Ik ben er erg blij mee.
    Mies ❤

  4. Beste Mies,
    Ik had je pb nog niet gelezen, toen ik je weblog bezocht. Dit is dan echt “toevallig” dat het op hetzelfde moment gebeurd is.
    Ik heb dit soms ook meegemaakt dat ik een goede vriend wilde bellen, maar die niet kon bereiken, omdat op precies hetzelfde moment die vriend ook mij aan het bellen was.
    Mijn complementen voor zulke prachtige foto’s met betekenis hier.
    Hartelijke groeten
    Afghan

  5. Beste Mies,
    Wat heftig om dit alles te lezen. Ik heb er geen woorden voor, wel gun ik je alle leven, vrijheid en herstel. In zekere zin, verwoord je hier ook weer wat ik zelf ook enigzins heb meegemaakt, daarom raakt je woorden mij enorm.
    Sterkte met alles en geef je strijd niet op.
    Hartelijke groeten
    Afghan

  6. @ Dank je, Afghan.
    Ik schaamde me eigenlijk om dit stukje hier te plaatsen, maar heb het toch maar ‘gedurfd’.
    Je sterkt me, door er op te reageren.
    Dank voor je woorden, je aandacht en je reactie!
    Het doet me goed, het geeft mij het gevoel van ‘er te mogen zijn’.
    Veel liefs van Mies. THX ❤

  7. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen…buiten dat ik het ongelooflijk goed van je vindt dat je het opschrijft vind ik het ook intriest, dat mensen dit een ander aan kunnen doen.
    Ik kan alleen maar hopen dat je de rust gaan vinden die je zoekt en ook nodig hebt.
    En dat je je verleden los kunt laten, zoveel als mogelijk.
    Sommige dingen zijn het niet waard om energie in te steken.
    Zelf heb ik dat ook ondervonden…niet alleen sommige dingen maar ook sommige mensen.
    Soms is dan de enige oplossing de deur dicht te doen, maar dan nog is het moeilijk het ook in je hoofd los te laten. Toch..jij bent een sterke en moedige vrouw, en op een dag ben je zover.

    Meer weet ik even niet voor nu…soms is het moeilijk de juiste woorden te vinden.
    Ik geef je gewoon een virtuele knuffel (komt ie: vangen!!!! 🙂 )..en wens je een heerlijke woensdag!!!

    Liefsss

  8. @ Hoi M.L. Dank voor je schrijven.
    Ik wil niets liever dan alles los te laten.
    Doch de fysieke pijn laat mij niet los.
    Had ik die gruwelpijnen niet aan de lopende band, dan had ik nergens last van, en zou mijn verleden nog altijd ‘begraven’ zijn (gebleven).
    Doch helaas, wat ik ook doe of laat, het blijft ****** piep.
    Liefs van Mies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s