Hoe meer je je best doet……

Hoe meer je je best doet om het kwaad waarmee een ander op je afkomt te maskeren/ontkennen, en om te draaien naar goed; en ook, hoe meer je je daarin  uitslooft/investeert/inlevert (om die situatie goed te draaien), des te meer angsten je daar tegelijkertijd achter en mee kunt verstoppen, plus kunt ontkennen en  onderdrukken voor jezelf. Dat gaat ahw gelijk op (dubbel OP, zou je kunnen zeggen!).

Hoe meer je je uitslooft voor een ander, des te meer angsten je dan kunt blijven verstoppen. Net zo lang, totdat je er zelf in blijft geloven, dat er niets is om bang voor te (hoeven) zijn (zo getraind om het kwaad automatisch weg te werken). Geprepareerd en steeds paraat om daar al bij voorbaat mee bezig te zijn, xc3xa9n te blijven. Alles draai je voortdurend om, xc3xb3m maar die angst, en zo ook de waarheid niet te hoeven voelen, plus alle pijn die ze je doen, steeds meer!

Dat ‘systeem’ is altijd samen opgegaan bij mij. Op die wijze heb ik leren overleven.

Ik ben anderen altijd onbevangen tegemoet getreden, nooit iets vermoedend van enig kwaad. En vind het eerlijk gezegd nxc3xb3g enorm moeilijk om van iemand iets kwaads te moeten geloven. Ik denk altijd : ‘waarom zouden ze dat dan doen’?

Hoe meer je je best doet voor een ander, des te meer angst kun je blijven verstoppen met je ‘uitsloverij’. En des te beter je ook de akelige waarheid kan blijven omdraaien naar GOED.

Je doet er alles aan om hun kwaad maar te verstoppen, te compenseren en te camoufleren; wat dan tegelijkertijd jou de ultieme gelegenheid geeft om ook alle angsten te kunnen blijven ontkennen.

Het mes snijdt aan 2 kanten. Maar wie is de pineut? Ik, zei de gek.

Want je slikt alles van hun stekeligheden, hun bedreigingen, hun leugens en hun kwaadaardigheid, als zoete koek (gaat het erin).

Als zoete broodjes over de toonbank van toelaatbaarheid.

Je laat alles toe…..als je maar niet waar hoeft te hebben dat ze het echt op jou hebben gemunt; als je maar niet waar hoeft te hebben dat je echt tussen onmenselijke wezens aan het roeien bent (met de verkeerde riemen); riemen die je geen steek verder brengen, in water dat steeds meer begint te stinken, als in ‘een poel des verderfs’  .

Je ruikt onraad, maar je doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is, alsof alles ‘rozengeur en maneschijn’ zou zijn.

En je doet meer je best, xc3xa9n voor die profiteurs welke er steeds meer op uit zijn om jouw goedheid te misbruiken, xc3xa9n om a.u.b. dat mooie wereldje, waar je zo je best voor wilt doen gestalte te kunnen blijven geven.

Hoe meer je je best doet om al hun gemene spelletjes vxc3xb3xc3xb3r te kunnen zijn (door alles bij voorbaat proberen op te heffen), des te effectiever en grotere hoeveelheid aan angst je ook kunt blijven ontkennen en onderdrukken achter al je ‘geven om hen’. (wat je ook zo graag waar zou willen hebben, dat ze het zagen, dat ze het voelden…..n.l. dat je ze wel lief hebt, en alles voor hen over hebt.

Maar het wordt expres niet opgepakt.

Zouden ze je er n.l. wel erkenning voor geven, zou er daadwerkelijk medewerking komen van hun kant, dan zou je je niet meer zo uit sloven….tja zo denken zij dan.

—————————————————————————————————-

Onderstaande heb ik in een nieuw bericht geplakt.:

Je best doen om de situatie goed te draaien:

Hoe meer je daar je best in doet, hoe meer angst je daar tegelijkertijd mee, en achter kunt verstoppen voor jezelf. Net zolang totdat je er zelf in blijft geloven, dat er inderdaad niets is om bang voor te hoeven zijn.

Zo blijf je altijd getraind om al het kwaad om je heen automatisch weg te werken. Geprepareerd en steeds paraat om daar al bij voorbaat (altijd) mee bezig te zijn.

Alles draai je voortdurend om, om maar die angst en het verdriet over de waarheid niet tot je door te hoeven laten dringen. Om maar de waarheid niet te hoeven bekennen voor jezelf. Want dan hoef je ook de pijn die ze je deden en doen, niet tot je door te laten dringen.

Zo blijf je maar steeds meer je best doen, om je te focussen op hulpvaardigheid, en je bereidheid tot klaar staan voor de ander.

Het feit blijft dat, hoe meer je je best doet voor een ander, hoe beter je alle angsten kan blijven verdringen.

Totdat…..

Er ineens niemand meer is waar je je voor kan of hoeft uit te sloven.

Dan is er de perplexiteit, de schrik.
Help!
Alles waar je je totaal nooit van bewust bent geweest, haalt je ineens in. En je weet niet meer wat nu echt is, en wat niet.
Je herkend jezelf niet meer, je weet niet welk gevoel waar vandaan komt. Alles is een warboel aan????

Al die jaren van verstoppertje spelen t.o.v. de ware feiten: een doolhof kijkt je aan! 

   

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s