Op de weg terug

(18 Aug 2009)

Bij het kijken naar een detective, schoot mij weer te binnen, hoe het geestelijk werkt.
Dat, zolang je wordt aangevallen, onder vuur ligt, je bv wordt achtervolgd, en je aan spanning en stress onderhevig bent (zodat je er in wezen geen tijd voor krijgt om daarbij stil te kunnen staan),: je dan de pijn niet voelt!
Want het misbruik gaat gewoon door, en het lijkt dan ook aan je voorbij te gaan; of liever, je gaat er zelf aan voorbij, hebt geen besef, en geen tijd om te voelen.
Het is ook zo normaal, je weet niet beter of, dit overleven is het leven.

En je leeft door in die drive (in dat proces waar je aan onderhevig bent).
Stoppen echter de achtervolgingen, ‘staakt’ het gevaar, cq maak je geen onderdeel meer uit van de ‘normale’ mishandelingen; dan kan het ineens ‘gaan dagen’, zodat je de (vanuit nood) uitgestelde pijn begint te voelen.
Dat, alles waar je geen tijd voor had (omdat je zo druk was met in noodsprongen te moeten overleven, en alles wat je had geparkeerd) je ineens inhaalt.

Als je leven in een ander, rustiger en ongevaarlijker, (voor jou) onbekend vaarwater terecht is gekomen, kan het zijn dat je ineens niet meer weet wat nu goed voelt, en echt waar is aan je gevoel, of wat niet echt is. Dat je gedesorixc3xabnteerd bent in je wereld.

Voorheen voelde je geen angst, geen pijn; ging alles ‘van een leien dakje’, en had je zo’n kracht ontwikkeld (om alles te kunnen handelen), alsof ’t vanzelfsprekend en automatisch ging, en kon je het ook allemaal (aan).

In die vroegere, xc3xa8chte pijnlijke situatie (waarin je geen weet had van dxc3 t het xc3xbcberhaupt zo pijnlijk was) kon je je richten op het doel, wat je steeds moest zien te bereiken, en zien om te halen. Kxc3xb3n je ook doorhollen, instinctief werden die functies aangeboord(aangesproken); en je bleef dankzij die aangeboorde instincten functioneren.

Doch, valt eenmaal die nood daaraan weg, dan kan je geen rust meer vinden. Je hebt immers nooit geleerd (ervaren wat het is) om in rust te (mogen/kunnen) leven! En dxc3¡n voelt het niet goed meer. Je lijkt ineens geen leven te hebben.

Klopt, want je hebt nooit geleerd om in een normaal leven te (be)staan!

Het overvalt je.
Je waant ahw doelloos rond.
Je hebt nooit geleerd wat vrijheid is, nooit die vrijheid ervaren; en ook nooit geleerd om, zonder je aan voorwaarden en regeltjes te moeten onderwerpen, iets te mogen doen.
Je mxc3xb3et die opdracht, dat doel als overlevings-opdracht ‘kunnen opvangen’, je op de commando’s kunnen richten.
En ineens vallen die stil.
Valt die drive om voor te leven weg.

Wat nu?
Wat mag ik wel doen, en wat niet? "Wat zullen de consequenties zijn", denk je! Maar er zijn geen consequenties meer als je opjager wegvalt, en je baas die je drilde en naar zijn hand had gezet, er ineens mee stopt (er niet meer is).
Je mist die negatieve aandacht.
Je mist de cipier.

Ineens valt het werken, om aan de genadeloze gevolgen te kunnen ontsnappen, en het werken om straf te voorkomen, c.q. die straffen vxc3xb3xc3xb3r te moeten zijn, weg.
Je mist het. Je bent daar enorm afhankelijk van geworden, om te kunnen leven.

Om voldoening te kunnen ervaren.
Om je ergens tevreden over te kunnen voelen.
Om te weten dat je je xc3xa8cht ergens voor in hebt kunnen zetten (en het weer hebt overleefd, dankzij ‘het je te laten misbruiken’).
Doch dat het misbruik was…..juist dxc3 t weet/besef je helemaal niet.

Het voelde nl goed.
Maar, als dat goede gevoel wegvalt….dan val je in een gat; zxc3xb3 diep, en zo zonder overzicht.
Er zijn geen zekerheden meer, waar je je doel in moet zien te behalen (om naar te kunnen streven), enz. enz.

Dan voel je je als een dolende in de woestijn.
Eenzaam, verloren, als ‘op de tast in niemandsland’.
Angst, twijfel, wanhoop komen omhoog.
Wie, wat, waar?…..ben ik?

Wat nu?
Niks is er meer, geen richtlijn, geen doel, geen zin van bestaan om te verdienen, en te dienen.
Je voelt pijn, en je mist de slagen.
Om je gevoel uit te kunnen schakelen heb je die slagen (waarmee je leerde leven) nodig.
Je hebt geleerd om alles (onder druk van hun martelingen) aan je ware gevoel te onderdrukken.
Op die manier is het in je leven altijd gegaan, en zo ben je gevormd; je weet niet beter, want je bent zo ‘gemaakt’. Je hersens hebben zich daarop (en in) aangepast, en zijn op die manier getraind om te functioneren (in die bochten gegroeid, gewrongen).

Als een prop papier in ‘hun’ kreukels geperst, in hun harnas.

En ineens valt dat harnas weg, moet die prop ‘uit zijn kreukels’ en (plat) worden gestreken.
En dxc3 t doet zeer. Dxc3 n doet het pijn.
Dan ervaar je in terugwerkende kracht, hoe je je hele leven lang (al) bent verkracht (in je denken).
Die weg terug naar wat echt is, is loeizwaar en lang.

Enorm zwaar om af te leggen: want al die indoctrinaties en hersenspoeling moet je doorlopen, op die weg terug.
Alles kom je tegen, alles moet je ‘doorkrijgen’, inzien, doorworstelen; en steeds meer + dieper voelen wat nu echt is, en wat niet.
Wat van jezelf is aan kwaliteit en aan gevoel, en wat je is ‘wijsgemaakt’ (dat van jou zou zijn).

Wat leugen is, wat waarheid.
Wat goed is, wat slecht.
Wat is wxc3 t?
Wie is wie?
Wat is mijn waarde?
Wat is liefde?
Hoe voelt liefde?
Wat is haat?
Hoe is de haat, hoe voelt dit, enz.

Nu, ‘geef mijn portie maar aan Fikkie’.
Helaas, die Fikkie…….dat ben ikzelf.

p.s. Voorbeeld van Karel:
Het is als een hert aangevallen door een troep wolven, dat rent in blinde vlucht om te kunnen ontsnappen.
Pijn voelt het niet, het bloedt uit vele wonden, maar het heeft maar een doel voor ogen: OVERLEVEN.
Pas als het gevaar geweken is, kan het stilstaan en voelt dan pas de pijn van zijn wonden.
Ook is het helemaal gedesorienteerd, en moet weer uitzoeken waar het zich bevindt.

Advertenties

5 gedachten over “Op de weg terug

  1. pff mies wat ontzettend mooi!
    en wat een waarheid.
    dat juist nu er bij mij al een jaar niet meer iets is gebeurd.
    dat ik er nu pas last van begin te krijgen.
    en dan vooral van de dingen die gebeurd zijn in mijn basisschool tijd
    en dat ik nu pas begin te beseffen hoe het was, toen mijn moeder ziek was..
    echt super geschreven, en wat een waarheid!
    maar ooit kom je er wel achter hoor,
    wat goed is, wat slecht.
    en zul je alles ingezien hebben,
    en zal die pijn ook weg gaan!
    Heb je eigenlijk verder nog iets gehoord van die psycholoog?
    of van t revalidatiecentrum?

    liefs,

  2. Allereerst maar een warme knuffffffffff ((00)) Je omschrijft het mooi lieverd en ivm het harnas dat wegvalt en dat dat ontzettend pijn doet , klopt … Bij mij gebeurde het en soms nog in stapjes …en het is idd wennen aan het ongekende … KNap van je dat je het zo mooi hebt weten te omschrijven mies … Ik ben gewoon dankbaar met jouw zijn … en wie je bent … omdat ik je zie , liefs vr magrietje van ver-geet-me-nietje 🙂

  3. je hebt het heel mooi omschreven en het klopt als een bus
    het is net als dat je in je vakantie ziek wordt ,omdat je dan pas de tijd hebt ziek te worden
    of dat mensen door de adrenaline hun lichamelijke wonden even niet voelen
    en zelfs de meest verwoestende omstandigheden kunnen een bepaalde mate van zekerheid bieden, hoe bizar het ook klinkt

    maar wat jouw waarde is hoef je je niet af te vragen, jouw waarde is gewoon jij
    jij hebt de moed om over de meest moeilijke dingen te praten, daar kunnen anderen weer hoop uit putten
    jij kan vechten , je staat open voor anderen
    dus je hebt heel veel waarde!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s