Ik ben : DochterSions

V00rgedicht_2

Mijn geest is al
lang bij God
geweest.
Die tot in der
Eeuwigheid
geneest.

svp, klik op de tekening voor een groter formaat

Advertenties

25 gedachten over “Ik ben : DochterSions

  1. HEy Mies…

    Bij PTSS Items krijg ik mijn antwoorden niet , heb ik al’s gelezen…
    Heb net je verhaal gelezen en een heleboel dingen of voorvallen die je opnoemt hebben eigenlijk weinig met je ouders of opvoeding te maken…maar meer met dingen die je moeilijk kunt verwerken omdat het een hele pijnlijke ervaring was voor iemand die ( denk ik ) hooggevoelig was…

    JE verloofde die homoseksueel bleek te zijn…..
    Je broertje van 3 was veel te klein om al kwaadaardig te zijn, lijkt mij…
    De gespijkerde kinderen in de straat door die gek….
    Achtervolgd worden…..en zo kan ik nog veel meer opnoemen…
    Je schrijft dat je huwlijk in gevaar kwam doordat je ex verloofde nog invloed op je had, maar dat is toch echt een keuze die je zelf maakt als volwassene, de verantwoordelijkheid van een volwassen mens hoe hij/zij daar op reageert…zoiets kan je denk ik niet afschuiven..

    Mijn moeder is ooit dodelijk verliefd geweest en raakte verloofd, maar die gozer heeft haar destijds in de steek gelaten vlak voor haar trouwen voor een griet met een houten poot…
    Ze heeft dat nooit kunnen verwerken en is daarna ook nooit meer zo verliefd geworden, al haar vertrouwen weg voor altijd….dus dat soort dingen hebben een vreselijke impact op sommige vrouwen, maar staat verder los van een thuis situatie..

    Dat je vaak op je broertje moest passen is vervelend en gaf jou een te grote verantwoordelijkheid maar is denk ik geen reden om zo vreselijk getraumatiseerd van te worden of het moet zo zijn geweest dat als je het niet goed deed je alle hoeken van de kamer in geschopt werd ( bv ) of op andere manieren gestraft of vernederd werd..dat jij echt de rol van oppasser kreeg en dat ook als een soort moeder moest vervullen..
    Mijn broer heeft zo vaak op me gepast en ik weer heel vaak op mijn zus die ook een stukkie jonger was, vond ik niet altijd leuk, kon ik niet mijn dingen doen, maar daar houd je op zich niks aan over, terwijl ik ook de druk voelde van die verantwoording, maar dat is ook wel goed om te leren…..

    Ik heb het gevoel dat jij dingen mee hebt gemaakt die zwaarder voor je waren dan nodig omdat je misschien een
    HSP-er bent net zoals MC…
    Ook ik had op mijn 18 hyperventilatie, en heb ik nu chronisch…
    Spastische darm etc…
    ook ik verloor vaak het gevoel in mijn benen, dus ben er mee bekend..
    viel vaak flauw, soms wel 6 x op een dag..

    Ik bagataliseer niet he Mies, ik lees je pijn, en je voelt je echt vreselijk en je bent doodsbang, dat voel en lees ik overal doorheen, maar zou dat ook kunnen komen omdat je hooggevoelig bent??

    Ik ben zo vaak achtervolgd door kerels, maar lag daar echt niet van wakker ofzo, dus ik bedoel te zeggen hoe erg dat per mens verschilt wat je angst aanjaagt en hoe dat dan blijft hangen misschien…Ik ben een keertje 6 weken door een man achtervolgd, moest ik echt voor naar de politie
    was vervelend maar meer ook niet..was ik ook heel erg jong hoor en heb het thuis ook niet meteen verteld…
    Ik heb als kind van 14 een jongetje van 4 jaar naar beneden zien vallen van 10 hoog toen ik voor mijn vader even naar de stomerij moest om zijn broek op te halen…

    HEt was vreslijk, maar dat zijn wel dingen die ik
    uiteindelijk gewoon verwerkt heb, het is een deel van
    je verleden maar daar heb ik niets aan overgehouden, dus
    dat zal ik ook nooit vermelden als zijnde PTSS symptoom..
    Toen ik 15 jaar was hoorde ik op een bruiloft dat ik een
    halfzus had die aan de andere kant van de zaal stond, nooit
    geweten en natuurlijk shocking, maar wel verwerkt..ze moesten het me wel vertellen want mijn broer en zij waren bezig verliefd op elkaar te worden…maar uiteindelijk krijgt zoiets gewoon een plekje na een wat onwennig begin..
    Ik vond het niet eerlijk en was eerst heel boos enzo, maar je krijgt er volgens mij geen trauma’s van..

    Je schrijft dat je moeder een angststoornis had, en misschien ben jij daar ook mee belast en werd je sneller bang van dingen waar anderen niet zo snel bang van worden??

    Ik probeer mee te denken en ik hoop ZOOO dat je dit niet verkeerd opvat…
    Maar de erfelijke belasting van de angststoornis van je moeder en je eigen hooggevoeligheid zorgen er misschien voor dat alles wat op je afkomt heftiger overkomt??
    En anderen kunnen dat afdoen als aanstellerij, ik weet dat een aantal mensen hier niet meer willen komen….maar ik denk dat die mensen geen idee hebben wat het betekend
    om hooggevoelig te zijn, alle zintuigen zijn gewoon zwaarder belast, ik heb al 8 jaar zo’n persoon in mijn leven. Hij kan echt onder de indruk zijn van iets wat mij niet eens opvalt en dan ben ik behoorlijk scherp en waakzaam…

    Zou het zo kunnen zijn mies?? of zit ik er helemaal naast, jij moet het maar zeggen, ik probeer gewoon mee te denken in dit warrige doolhof van gevoelens waar je doorheen gaat iedere dag…

    ALs jouw moeder een vreselijke tiran was en jij een zacht en hooggevoelig en meestal hoog intelligent kind ( gaat vaak samen) zijn daar alle ingredienten gelegd voor een heel erg angstig bestaan…alle zintuigen werden verkeerd geprikkeld…
    Of je moet nog heel erg veel blokkeren in jezelf zodat er nog van alles uit moet komen…
    Ook ik werd soms 2 tot 3 maanden doodgezwegen dus ik weet wat voor uitwerking dat heeft op een kind, je denkt dat je lucht bent en helemaal niets waard, dus de basis is gelegd..en dat verklaard onzekerheid, faalangsten en minderwaardigheid complexen in je volwassen bestaan..en het voortduren dreigen met de boosheid of straf van God is ook vreselijk angstaanjagend..
    Ik heb meer het gevoel dat jij gewoon een vreselijke angststoornis heb opgebouwd, dat jouw lijf werkelijk lijdt onder vreselijke opgebouwde angsten en spanningen gecombineerd met een hoog sensitive karakter…

    Misschien vind je me vreselijk hard en heb je het gevoel ( voor de zoveelste keer in je leven ) dat je niet serieus genomen wordt….en toch is dat niet zo…

    IK hoor het van je, neem je wel serieus en probeer je te begrijpen…

  2. @Hoi Neesa,
    Mijn moeder was een wreed monster, zó nu is het eruit!
    Mijn broertje nog veel erger.
    En de onberekenbaarheid van die monsters, het toneelspel naar anderen toe, niemand die het zag, of wilde zien.
    Ik ben ernstig geestelijk misbruikt, ook door mijn zus en vader.

    Ik moest mijn moeder en broertje opvoeden.
    Vele malen meer doen dan alleen oppassen, hoor!
    Niet vergelijkbaar, zoals ik gewroken werd voor als ik niet in alles voorzag en voorkwam, van die uitvallen van die hysterische wezens.

    Ik voel de geest van mensen, voel wat er in mensen huist, zonder dat die mensen zich daar zelf bewust van zijn. Ik voel die kwade machten op mij afkomen; dat voelde ik al toen ik nog maar een baby was. Daar heb ik ook herinneringen aan.
    Rara, maar waar.
    Misschien staat daar ook wel iets over in mijn trigger-items (PTSS) over geschreven wat dat illustreert. (In : ‘de angsten van een klein kind’, maar het kan zijn dat ik dat niet heb vermeld)

    Dank je Neesa voor je betrokkenheid.
    Dat waardeer ik alleen maar.

    Dat 2 mensen hier niet meer willen komen lezen, daar weet ik de reden nu van. (dat ligt niet aan mij)
    Als je het wilt weten, dan stuur ik je dat wel per mail.
    Moet je maar ff zeggen dan, okay?
    Maar misschien ken jij wel meer mensen die hier niet meer willen komen(?), mag je rustig zeggen, hoor ;-)!

    Weet je, dat jij ziek bent na een ‘behandeling’ komt heel vaak voor.
    Dan reageert je lichaam. Ik heb zoiets ook wel eens de ‘emdr-griep’ genoemd.
    Dat zijn de emoties (oude emoties).
    Ik heb ook een spastische darm. De gekste onverklaarbare dingen komen hier voorbij. Dan willen ze allerhande onderzoeken gaan doen, maar dat laat ik gewoon NIET meer toe.
    Ze vinden toch nooit iets.
    Ik ga nu niet eens meer naar een huisarts, ofzo.
    We zoeken het zelf wel uit.

    Doen we sws al jaren, want ik heb in feite nog nooit een ptssbehandelaar gehad. Trouwens die diagnose heb ik zelf vastgesteld. Ik zag gewoon diverse dezelfde sympthomen voorbij komen op tv, bij oorlogsveteranen.
    Nu ja, inmiddels is officieel (wat heet officieel, hihi) complexe ptss en een multiple jeugdtraume gediagnostiseerd.

    Die arts van gisteren heeft ook het vermoeden dat mijn geheugen nog niet compleet is ingevuld, zeg maar.

    Heel veel sterkte, kanjer!
    Morgen zal je je weer beter voelen.

  3. Dag Miezeke van me,

    Je schrijft:

    “En wat mij altijd diep heeft geraakt, cq ‘er diep heeft ingehakt’ (in mijn gevoelswereld), zal een ander misschien afdoen als overdreven, of ver gezocht; verzonnen, of grote onzin.”

    Het doet er totaal niet toe wat een ander van jou vindt, wat een ander van jouw problematiek en manier van reageren daarop vindt. Het gaat er uiteindelijk enkel om hoe iets voor jou is, of is geweest. Iedere situatie is anders, ieder mens is anders, omstandigheden zijn nooit hetzelfde of volledig vergelijkbaar. Ik vind echt dat een ander nooit kan of mag oordelen over andermans pijn. Pijn is niet te vergelijken, niet meetbaar vanwege onder andere bovengenoemde factoren die een zeer belangrijke rol spelen. Haal jezelf niet omlaag, haal je pijn en klachten niet omlaag. Je voelt ze toch? Je hebt er toch gruwelijk veel last, pijn en verdriet van? JIJ moet er toch mee leven, en een ander niet? Neem jezelf ajb serieus, geef jezelf ook die erkenning die zo belangrijk voor je is. Je weet best wat je voelt en hoeveel pijn je (daarvan) hebt. Je hoeft het niet te verstoppen of weg te maken (voor anderen) maar wel voor jezelf te erkennen. Dat de oorzaak van je pijn en verdriet wél degelijk heel veel impact op je leven hebben (gehad), dat het wél ernstig was, beschadigend, veroordelend, vernederend, verdrietig. Wéés er ook verdrietig en boos om, om hetgeen je allemaal is aangedaan en dat je er nu nog last van hebt terwijl het enige dat je wil is een pijnloos, gelukkig leven! Uit je gevoel, erken je gevoel.

    En wat een ander daarvan denkt? Pffff dat is zijn of haar probleem. Mensen die oordelen over andermans pijn, vind ik respectloos.

    Ik moest dit even kwijt hoor vrouwke, ik hoop dat het een hart onder de (je) riem is en wellicht een klein stapje op weg naar de erkenning van jezelf, en alles dat daarbij hoort. Maak je maar eens groot, Mies mag er zijn! Zoals ze is!!!

    Ga je nooit excuseren voor wat je voelt en waarom je iets voelt. Je vóelt het, en daarmee klaar.

    Een ontzettend dikke knuffel van mij voor jou Miezewies.
    En je weet me te vinden hé? Ik ben er voor je mocht je daar behoefte aan hebben.

    XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
    Iam

  4. PS Het is jammer als mensen beslissen niet meer mee te willen lezen of reageren, maar zo is het leven…mensen komen en gaan. Ik denk dat elk mens dat je ontmoet een boodschap voor je heeft, het is alleen aan jezelf om er iets mee te doen of niet. Die keus staat je vrij. Soms ben je aan bepaalde berichten of meningen (nog) niet toe en soms zit men er volledig naast met een mening.

    Kijk naar wat je hebt, niet naar wat je niet meer hebt. 🙂

    Iedereen is anders, dat maakt het ook zo mooi.

    XXX

  5. @ lieve Iam, ik dank je uit de grond van mijn hart! Jouw reaktie heeft mij in beroering gebracht. Je hebt me meer dan ‘een hart onder de riem gestoken’; veel meer dan dxe0t!!!
    Ik zit hier te huilen, heb al ‘tig’ keer deze reaktie proberen te schrijven. Ook al diverse malen jouw reaktie overgelezen :).

    Jij schrijft nu exact datgene waarin ik (door vroeger) blijkbaar nog vast zit, en altijd in klem werd gezet. Dat ik idd niets aan gevoel van mijzelf durf(de) te erkennen. Ik bestond gewoon niet voor hen! Niet als mens, niet als kind (bij hen).

    Ik mocht nooit gevoel ‘vertonen’, en moest alleen als een gebruiksvoorwerp zijn.

    Ik voelde me vanochtend juist weer zo alleen staan, pijn maakt je zo eenzaam, want alleen ‘jij’ voelt dat, hè?. Net weer die situatie van vroeger, helemaal terug.

    Ik zou willen dat jij mijn therapeut was! Bij jou voel ik de erkenning, voel ik datgene waarin ik altijd juist ben geminacht en verwaarloosd. Als je begrijpt wat ik bedoel.
    Jouw woorden halen datgene naar boven, en laten mij inzien ‘waar de schoen wringt’.

    Ik ben je ontzettend dankbaar. Jouw reaktie is van Boven gestuurd, tenminste zo ervaar ik dat dan, hè?!
    Jouw woorden geven mij die erkenning, waardoor ik de moed krijg om er weer tegenaan te gaan.

    Met een diepe buiging voor jou, lieve Iam!
    Dikke knuffel, plus dikke kus terug!!!!

  6. Dag lieve Mies,

    heel erg graag gedaan! Ik ben blij dat het een reactie is die je raakt en waar je wat mee kunt. Ik schrijf hetgeen ik voel en wat er in mij opkomt als ik jouw stukjes lees. Ik doe het met veel liefde en plezier voor jou. Veel dingen die ik schrijf zit een stuk eigen ervaring in plus dat ik jou zoveel beter gun.

    En Mies, is het ook niet gewoon zo “Wie goed doet, goed ontmoet?” Jij geeft ook veel aan anderen, en aan mij. Dat komt ook weer terug bij jouzelf!

    Ik vind het fijn er voor je te zijn, je belast me niet. Maak je daar maar niet druk om hoor.

    Mijn woorden geven jou erkenning, maar geef ook jezelf erkenning. Je mag er zijn, je pijn is echt. Je hebt net als ieder ander (Kind van God) (mag ik dit zo formuleren?) recht op een bestaansplek op deze aarde. Een plek om jezelf te zijn, te leren, te voelen, te denken, te groeien, je eigen mening te vormen en te hebben. Om lief te hebben en te leven zoals jij dat wilt. Niet om veroordeeld te worden maar om van jezelf te houden, te mogen zijn wie je bent. Dat is gewoon een ‘recht’ en dat is jou zeer ten onrechte afgenomen! Maar als je in jezelf gelooft, en in de plannen die God met jou heeft, kan jij een heel stuk verder komen in je leven en een (veel) rijker mens worden!

    Ik hoop dat je het niet erg vind dat ik zo schrijf over God? Maar op de een of andere manier leken mij bepaalde omschrijvingen echt op jou van toepassing, ik hoop dat ik in ieder geval goed overbreng wat ik bedoel. Nogmaals, ik weet niet zoveel van en over God maar ik weet dat Hij heel erg belangrijk is voor jou en dat je heel veel waarde hecht aan het pad, het plan, dat Hij voor jou in gedachten heeft.
    Dat respecteer ik ten zeerste.

    Lieve Mies, goed dat je zoveel emoties voelt, huil ze er maar uit, dat is ook een stuk erkenning van jezelf en je emoties. Het zijn allemaal kleine stukjes van een heel moeilijke puzzel. Uiteindelijk zul jij deze puzzel helemaal in elkaar kunnen laten vallen, dat weet ik zeker.

    Dag lieve schat, no worries over mij, ik vind het hartstikke fijn dat ik iets voor je kan betekenen en ik voel me er goed bij hoor!

    Heel veel liefs!!!
    Iam

  7. @ Lieve Iam,

    Meer dan ik in woorden uit kan drukken, ben ik dankbaar voor jouw reaktie.

    Ik kan alleen maar zeggen:

    “Ik hou van je”! (zoals je bent : WAARDEVOL)

    Je Miesjewiesje.

  8. *geeft even een zakdoekje aan die superlieve Iam*

    Huil maar lekker, dat doet je misschien wel een beetje goed.

    Ieder om de beurt, toch? 🙂

    Graag had ik hier een plaatje van een hele grote zakdoek geplaatst, maar dat kan hier niet, hè?

  9. Ik heb nog zitten denken over Neesa’s reactie op deze blog en wil hier nog wat over zeggen. (Geen aanval hoor, maar gewoon mijn mening/ideeën).

    Ik denk dat het niet uit maakt wát je hebt, dat is enkel een naam. Maar het is belangrijk hoe je met dingen om gaat, hoe je dingen ervaart. En iedereen doet dat op zijn of haar eigen manier. De een kan met bepaalde dingen, tegenslagen, trauma’s, beter omgaan dan een ander. Dit komt omdat iedereen een andere draagkracht heeft. Niemand is hetzelfde en zeker de omgevingsfactoren niet en ook niet de sociologische en psychische factoren die meespelen. Een vergelijk is in mijn ogen nóóit te maken daardoor, ik denk dat door te vergelijken een ander te kort kan worden gedaan. Zeker als de ander zelf de dingen nog niet op een rijtje heeft en gaten in zijn of haar geheugen heeft.

    Neesa ik weet dat je het juist goed bedoeld hoor, maar toch geeft het mij achteraf een beetje het gevoel alsof Mies al haar verdriet en pijn kan ophangen aan een naam of ziekte. Echter (in mijn ogen dan) heb je daar niks aan. Je kunt bv wel weten dat je de ziekte van Kahler hebt, of MS, of een gebroken rug (noem maar op) maar als er geen behandeling is waardoor er niks aan gedaan wordt en/of niet verklaard wordt/kan worden waar een ziekte vandaan komt, wat heb je er dan aan?

    Nogmaals geen aanval. Uiteindelijk gaat het erom dat iemand zijn of haar lijden kan verwerken, een plekje kan geven, er mee om kan leren gaan, kan begrijpen hoe het een en ander ontstaan is, zich gevormd heeft. Hierdoor krijg je de ruimte om jezelf erkenning te geven en dat is nou juist wat zo belangrijk is voor Mies. Bestaansrecht voor haarzelf, maar ook voor haar pijn en verdriet. Dat zij er mag zijn, dat het verdriet en de pijn en mogen zijn, niet weggemoffeld hoeven te worden, niet hoeven te worden verdedigd of verexcuseert.

    In mijn ogen is het niet zo belangrijk wat de naam is, dat is slechts voor de buitenwereld misschien handig om alles in een woord samen te vatten.

    Ongetwijfeld ook goed bedoeld, maar toch ook iets dat me niet lekker zit, is dat je jezelf min of meer vergelijkt met Mies. Ik lees dat jij ook heel erg veel ellende hebt meegemaakt, maar dat je er op de een of andere manier sterker van bent geworden, dat dingen jou minder raakten, dat het jou steeds lukte om toch weer verder te gaan. (Dit vind ik trouwens een heel positieve eigenschap, sterk van je.) Echter denk ik dat het niet goed is om Mies voor te houden dat het jou gelukt is, en dat dat haar dan toch ook wel kan lukken. Het geeft mij een beetje het gevoel van superieuriteit t.o.v. een ander die niet zo sterk is of niet in staat is om te doen wat jij kon doen. Het zou zelfs, ondanks dat dat niet jouw bedoeling is, het gevoel kunnen oproepen dat Mies zich moet gaan verdedigen waarom het zo anders is bij haar. En dat verdedigen is nou juist wat Mies al heel haar leven doet. Het niet erkennen van de ERNST van haar verleden, de impact ervan. Dat is ze NU juist wél aan het doen en ik denk dat door een (nogmaals, goedbedoelde) reactie als bovenstaand, het juist een remmend effect kan hebben op Mies haar proces. Mies heeft het nu juist nodig om te ontdekken waar de pijn zit, waar die vandaan komt, de pijn te voelen, het te kunnen en mogen (!!!) uiten. Kortom, om het te zien als een stuk van haar dat wel degelijk bestaat, hoe verdrietig en pijnlijk ook. Mies is in mijn ogen bezig om de vicieuze cirkel waar ze al heel haar leven in zit, te doorbreken door zichzelf en haar verdriet te erkennen. Dit is eerst nodig, voor ze verder kan.

    Neesa, ik hoop niet dat je dit verkeerd oppakt, ik bedoel het juist niet verkeerd, probeer alleen mijn gevoelens te verwoorden in combinatie met wat ik van Mies weet en hoe ik Mies ken. (En dat is niet enkel van deze weblog, maar ook wat persoonlijker).

    En Mies, misschien zit ik er wat jou betreft óók naast hoor, mag allemaal tegen mij gezegd worden. Misschien is het gewoon enkel mijn eigen gevoel en zegt het meer over mij dan over Neesa of Mies.

    Ik wilde het gewoon kwijt, even delen, wie weet inspireert het weer tot nieuwe dingen of andere ideeën.

    Lieve sterke dames, beiden een fijne avond gewenst, ik heb voor jullie beiden veel bewondering.

    Liefs
    Iam

  10. @ Lieve Iam, wat ben je wijs.

    Dit vind ik ontzettend mooi geschreven van je, en naar ik hoop, vindt Neesa dit ook.

    Ik heb nu te veel pijn in mijn gezicht, dus moet ik het kort houden.

    Graag wil ik nogmaals zeggen : DANK!

    Dag ‘wondertje van leven’.

    Dag lieve, warme vriendin.

  11. In een rustig momentje kom ik je graag eens lezen …
    TOt zover , ben je voor mij een heeeeeeel mooi , bijzonder … persoontje … die gevoeligheid … het maakt wie je bent .. bijzonder mens …

    Veel liefs x

  12. Je “over mijzelf” heb ik laatst een keer vol ontroering gelezen..
    al jou kanten, al jou gevoelens, al jou belevingen mogen er ZIJN
    helemaal, voluit meisjelief..

    Veel warmte, xxxxxxxxx

  13. Lieve mies,

    Wow, die reactie van Iam hierboven is zo uitgebreid en eigenlijk exact wat ik wilde gaan zeggen, maar dan waarschijnlijk honderd keer beter geformuleerd. Ik vind ook dat je moeilijk voor een ander kan beoordelen hoeveel pijn ze hebben meegemaakt en hoeveel impact het op hun leven heeft gehad. Ik vind de gebeurtenissen die er staan behoorlijk heftig en kan me inleven in de situatie zoals het thuis was en kan me het isolement en het gevoel van niet gewaardeerd worden erin lezen en ook de pijn en het verdriet erachter. Het ís erg om niet gewaardeerd te worden, vooral als je eigen familie betreft. Ik denk niet dat je per se de meest verschrikkelijke dingen meegemaakt moet hebben om ergens onder te lijden. Los van het feit of het trauma’s zijn of niet, dat doet er niet zoveel toe. Ik denk trouwens wel dat het belangrijk is voor de behandeling, maar die mensen weten vast wel waar ze het over hebben (hoewel niet altijd). Ik heb zelf véél minder meegemaakt en ook ik voel verdriet (hoewel dat niet echt onder een trauma valt) en dat verschilt per persoon. Sommige mensen zijn wat dat betreft gewoon sterker.

    Maar Mies, ik waardeer je echt zoals je bent. En ik hoop echt dat je wat ruimte gaat vinden voor je gevoelens en gedachten, want die hoeven niet onderdrukt te worden. Je mag je uiten, je mag verdriet en pijn voelen, je mag leven.

    Liefs,
    Nina

  14. Neehoor, dat vat ik helemaal niet verkeerd op, we hebben hier allemaal een gevoel bij en proberen soms op te lossen of mee te denken…
    HET komt altijd vanuit een goed gevoel omdat ik als mede
    ptss-er mies echt wel begrijp…
    En natuurlijk zijn we allemaal anders en gaan we allemaal anders met trauma’s om uit onze jeugd en ook ik zal er met mijn gedachtengang naast zitten…

    Ik ga er verder niet op in dat ik me superieur zou voelen omdat ik de dingen anders oplos..geloof dat ik vaak genoeg duidelijk maak dat daar totaal geen sprake van is…

    Ik herken in Mies een bepaalde hooggevoeligheid en dat komt omdat ik al 8 jaar een relatie heb met iemand die
    ook HSP heeft..er zijn herkenningspunten…
    En ik vind het af en toe vreselijk voor hem dat bepaalde dingen er zo vreselijk inhakken terwijl het ook vaak dingen zijn die dan in verhouding misschien meevallen…
    en het klinkt dan direct alsof ik Mies niet serieus neem…maar dat staat daar helemaal los van…het komt misschien harder aan en het is misschien voor Mies moeilijker om kwijt te raken of om een plek te geven, dat is meer wat ik bedoel..
    Iemand met HSP raakt dingen niet kwijt en kan het vaak geen plek geven, en daarom is hun leven vaak ook erg zwaar, zwaarder dan voor iemand die dat niet heeft of ervaart..

    Als MIes schrijft dat ze wel’s achtervolgd is dan denk ik …”ja dat hebben wij als vrouw allemaal wel’s meegemaakt”….kut en vervelend ….maar voor iemand die
    hooggegevoelig is kan de dreiging van die achtervolging of die onveiligheid die je daardoor ervaart veel langer blijven hangen, alle zintuigen reageren sterker..

    Het was meer een vraag aan Mies of zij misschien ook hooggevoelig zou kunnen zijn…

    Geen idee of ik het zo een beetje goed heb uitgelegd..

  15. @ Neesa, inderdaad ben ik hooggevoelig.
    Ook weet ik dat het vanuit een goed gevoel komt dat je reageert.
    Je oprechtheid en eerlijkheid waardeer ik alleen maar.

    Ik heb geen energie, en ook geen zin om mijn gevoel (dat juist altijd is miskend en verkracht) nader te moeten gaan verklaren, en al helemaal niet om dit te moeten gaan verdedigen of met dingen te gaan bewijzen.

    Daarom heb ik juist mijn weblog gemaakt.
    Om gewoon mijzelf te mogen, durven en kunnen zijn.

    Dit is nog best moeilijk voor me.
    Op fora ben ik ook wel eens totaal onderuit gehaald omdat ik te veel deelde over mijn voelen.
    Ik wil gewoon oprecht zijn, en nergens doekjes om moeten gaan winden.

    Ik ben Mies, en ben uniek, hahaha!

    De groetjes
    van : zie boven ;-).

  16. Jouw geest is er al geweest en zeker een dochter sions dat ben je zeker lieve mies
    niet jij maar zij hebben je dit aangedaan
    maar eens zal niet alleen jouw geest maar jouw hele lichaam ervaren
    dat je in de vrijheid van een dochter sions mag staan

    dat wens ik je met heel mijn hart toe
    dat die dag er gaat komen
    je vertouwen in God oprecht en puur

    je wens zo intens
    hopelijk komt deze echt uit op den duur

    ik wens het je met heel mijn hart toe

    liefs van mij karin

  17. @ Lieve Karin, je hebt het weer helemaal begrepen. Heel erg fijn om je reaktie te lezen.
    Dank je wel <3.

    Eens zal ik hier een droom durven plaatsen, van waaruit deze gedichtjes (vermoedelijk) zijn ontstaan.

    Lieve groeten van Mies.

  18. Ik geloof niet meer, daar heb ik juist mijn steun gezocht mijn hele jeugd lang, en heb me nog nooit zo in de steek gelaten gevoeld…

    Geest en lichaam werken samen jammer genoeg..

  19. @ Neesa, dat je niet meer geloofd, daar heb ik alle begrip voor. Ook wij voelen ons vaak in de steek gelaten, maar we geloven wel, en weten dat God ons txc3xb3ch niet in de steek laat.
    We gaan al lang niet meer naar een kerk, en kennen ook geen anderen waar wij in dat opzicht iets gemeenschappelijks mee ‘hebben’; nu ja : het zij zo.

  20. Prachtig toch Mies !!! Zo is het ook , mijn inziens …
    Op die manier … kwam ik heel wat te boven …
    Op een dag , liet het licht mij zien … (klinkt mss vreemd ) maar zo heb ik toch mezelf genezen … stap per stap …

    Het ziekte( beeld ) wordt ons toe-bedeelt … , innerlijk zijn we heel … dat deel dat enkel jouw toe-behoort en GOD … dat deel is heel … volledig mee eens …

    Dankje wederom ,
    voor het mooie delen

    Liefs en nog een mooie avond

  21. die tekeningen van jou zijn mega gaaf.

    ik ben mijn lichaam wel. ook als het ziek is. ook als het gezond is. ik moet wel. ik weiger mijn lichaam te verstoten. weiger dat nog langer. want als het niet ik is…dan behoort het toe aan al die anderen die het zich hebben willen toe-eigenen.

    en dat. laat ik niet meer gebeuren.

  22. wat een mooie tekst en mooie tekeningen!!

    kan me er wel iets bij voorstellen
    ik ben ook ik en niet alleen wat mij is aangedaan
    dat hoort bij me , maar maakt me niet tot wie ik ben

  23. Dank jullie voor het delen van jullie gevoelens hierover.
    Voor mij is het lichaam hier op aarde als een vervoermiddel van de geest.
    Via het lichaam kan de geest ook signalen aan je afgeven, over waar je in de geest aan onderhevig bent, e.d.
    Maar idd, Mijmertje, ze moeten er niet ongevraagd ‘aanzitten’ (zacht uitgedrukt dan nog).
    De geestelijke beschadigingen, juist die, welke je niet ziet, zijn volgens mij het hardnekkigste om onder ogen te krijgen, en om een plek te kunnen geven.
    Maar ook hier geldt misschien, dat iedereen weer anders is.

    In ieder geval is het samenspel tussen lichaam en geest een boeiende materie. Ik geloof dat dit ook wel conversie wordt genoemd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s