Moeilijk te verwoorden

Dit durf ik haast niet te vertellen, maar het moet eruit.
Hier komt het:

Toen ik een jaar of 30 was en met 2 kleintjes thuis, die veel ziek waren, stimuleerde mijn man mij om ’s zaterdags een hele dag te gaan shoppen. Om de auto te pakken en er op uit te gaan.

Dan ging ik idd naar een grote stad een half uurtje rijden van ons vandaan.
Mijn man zei me dan ook om tussendoor ergens wat te gaan eten, om ergens koffie te gaan drinken, ofzo. Want hij wist dat ik een hele dag door kon gaan zonder ergens wat te gebruiken.

Ik vond het heerlijk om zo lekker vrij te zijn. Wel voelde ik mij wat opgelaten omdat ik er helemaal alleen op uit trok, en ik geen vriendin bij me had.
Maar eenmaal in de stad, leefde ik mij helemaal uit ;-).
Doch als het moment daar was om ergens koffie te gaan drinken, kwam ik op een bepaalde manier in moeilijkheden. Het is moeilijk te omschrijven, maar ik durfde dat niet. Dan ging ik bij de Hema in de lunchroom, omdat ik dacht daar wat anoniemer te zullen zijn. En omdat het daar goedkoper was. Mijn verborgen probleem had nl ook te maken met het feit dat ik mijzelf niets ‘durfde’ te gunnen, en geen geld voor mijzelf uit durfde te geven.

Maar dan was ik daar in die lunchroom, ging ik een plekje zoeken waar ik een beetje afzonderlijk zou kunnen zitten; en was ik zxc3xb3 ontzettend bang! Dan zat ik helemaal in de knoop met mijzelf.
Dat is niet in termen uit te drukken, echt niet, zo hopeloos verloren, opgelaten en op een bepaalde manier ‘helemaal weg van de Mies die ik altijd probeerde te zijn’; helemaal verwrongen, zoals ik mij daar dan voelde. Ik was zo enorm bang dat iemand mij zou zien, zou zien dat ik bestond. Dat iemand zou zien dat ik daar in mijn eentje koffie zat te drinken, en dan ook nog ‘het gebak van de dag’ erbij had genomen (omdat dat een aanbieding was). Ja, ik schaamde mij daar om te worden gezien, om te bestaan, om te leven, om wat?

Om dit hier te schrijven ben ik nu heel wat aan het overwinnen, helemaal gexc3xabmotioneerd van een soort verwarring. Ben/was ik een idioot?

Nu zou ik antwoorden: omdat ik toen besefte (onbewust) dat ik geen toestemming voelde van iemand, geen geruststelling (van mijn moeder?) om dit te durven doen.
Ik voel nu hoeveel verdriet er toen zat, hoeveel wanhoop, hoeveel twijfel. Ik besef dat ik nooit geleerd heb om te (durven, kunnen, mogen) bestaan.

Overigens bleef mijn man mij stimuleren om dit te doen. Hij vroeg ook altijd aan me bij thuiskomst : "xc3xa8n heb je ergens wat genomen"? En dan was hij blij voor me als ik het idd kon bevestigen. Maar ik durfde het niet.

Waarom durfde ik niet te bestaan?

Dit is mijn hele leven zo geweest, die angst om gestraft te zullen worden, om in andermans ogen niet goed genoeg mijn best te zullen, kunnen, hebben gedaan.
Het is een van mijn vreselijkste dilemma’s, welke ik vroeger echt niet zo zag; tenminste, ik had het niet door. Onbewust was daar altijd het zoeken en verlangen om bevestigd te zullen worden en het onbewust vragen om toestemming. Dit wist ik toen zelf niet. En in feite leefde ik er maar ‘op los’. Ik was mij totaal niet van (deze) angsten bewust. Achteraf zou je kunnen zeggen dat ik altijd veel risoco’s nam. Ik deed juist alles maar ‘op goed geluk’.

Dat goede geluk plakte ik overal overheen. Doch nu heeft ‘de lijm’ losgelaten, en word ik mij pijnlijk bewust van de achterliggende, enorme angsten en het verdriet waarmee ik ze altijd heb verdrongen.

20094bluestan

Want er is veel meer gebeurd.

Nu (achteraf) zijn er veel meer aanwijzingen waardoor die rare angsten in mij zijn gegroeid en opgeslagen.

Mijn hele leven stond in het teken van verdringen van mijn werkelijke wezen, en van mijn echte gevoel. Dat moest ik wel doen, want als ik mij bloot zou geven, werd ik gelijk afgestraft. Lik op stuk, zou mijn moeder zeggen. Stuk, ja dat ben ik ervan.

p.s. ik zit hier niet zielig (mee) te wezen. Ik heb het idee dat er veel dingen mee op hun plaats vallen, en dat er steeds meer ‘puntjes op de ‘ie’ worden gezet’ 😉

Misschien krijgen jullie het idee dat ik maar in het verleden blijf (zelfs, wil blijven) hangen. Doch dat is niet zo. Ik krijg juist steeds meer ruimte en inkijk in mijn ware wezen en in al mijn verstopte en onderdrukte gevoelens. Ik heb het idee dat ik steeds dichter bij mijn ware vrijheid aan het komen ben.

Laten wij het hopen!

Advertenties

5 gedachten over “Moeilijk te verwoorden

  1. Ik vind het goed en knap dat je dit plaatst. Het is toch de ruimte voor jezelf innemen, wat je absoluut mag. Knap dat je durft te delen en ik hoop dat je hier stappen in kan blijven maken. Zoiets ben je waard!!

    Liefs, Sophie

  2. lieve mies

    ik hoop voor je dat die vrijheid echt dichterbij komt
    ik weet dat je er voor gaat en strijd
    stukje bij beetje alles proberen achter je te laten
    door inzichten van toen en nu
    sommige dingen gaan inderdaad jaren terug
    maar wel goed dat die er zijn om aan te werken
    om naar die zo gewenste eindstreep finish te komen
    erg dapper dat je het hier zo hebt neergezet

    veel liefs van mij karin

  3. Je hoeft je niet te schamen dat je zo’n log maakt. Het is net goed dat je zulke gevoelens en gedachtes uitspreekt (uittypt). Het zal je alleen maar helpen om je beter te voelen.

  4. Door je te schamen blijf je hangen in het gevoel dat het niet “mag” , het is juist goed dat je het plaatst..

    Een persoon in mijn familie zegt dat ik blijf hangen in het verleden..so what, hij snapt me niet..
    Mijn psycholoog zegt dat het juist logisch is dat je blijft hangen in het verleden als er nooit een goede afsluiting is geweest en dat is in mijn geval zo, denk bij jou ook..
    HEb mijn vader ooit een brief van wel 10 kantjes geschreven over alles wat hij me aan heeft gedaan, de pijn, het verdriet, de angst en het antwoord was; dat is verleden tijd..we leven in het nu..
    HEt onvermogen om te begrijpen dat het “nu” voor ons niet echt mogelijk is juist door het verleden, maar nog veel meer omdat het niet uitgepraat is/wordt en dat de pijn niet erkent word en daarom blijft het sluimeren, altijd!

    HEt gevoel van jezelf niets gunnen ken ik…is een bekent gevoel, niets voor jezelf kunnen kopen, maar voor een ander helemaal los gaan…
    Zit allemaal zo diep, die ontwikkeling vind vanzelf plaats als niemand je verteld als kind dat je heel erg waardelvol bent…

    sterkte meid..

  5. Moeilijk te verwoorden, maar wel goed dat je het opgeschreven hebt!
    Het verleden blijft je toch achtervolgen in het heden en het is juist goed als je daar inzicht in krijgt. Dan kun je beginnen aan de ‘verwerking’. Veel stertke en echt bedankt voor de reactie!

    Liefs,
    Nina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s