Niet boos worden, Miesje!

Niet boos worden, Mies.
Geduld bewaren.
En waarom?
Omdat het toch geen zin heeft.
Waar gaat dit over?
Over de administratie van de revalidatiekliniek.

Wat data op een rij (hebben ze ze daar nog wel allemaal op een rij?)
18 Februari werd ik doorverwezen.
12 Maart belden ze voor mijn emailadres om vragenformulieren naar mij op te kunnen sturen.
13 Maart heb ik geinformeerd of mijn emailadres wel juist was. Want, zo dacht ik : 1 druk op hun knop en ik moet dat formulier ‘binnen hebben’.
Emailadres was goed. Maar, zei Mevr. dat gaat zomaar niet, daar heeft een andere administratie nog lang werk aan. En er is een hele lange wachtlijst.

Nu ja, weer gewacht, en gewacht en gewacht.
Ik voelde dat er iets niet in de haak was met het adres, doch Karel zei, mochten ze het niet goed hebben dan zien ze dat vanzelf want dan krijgen ze die mail terug, en dan bellen ze je wel.

Nu ja, vandaag nog eens durven informeren. Ik zei :"hoe zit dat nu met die formulieren, ik begrijp niet waarom ik die nog steeds niet heb ontvangen"? Weer dat adres gecontroleerd, niets mis mee. Ja maar, zei mevrouw, er is een wachtlijst. "Is er dan ook een wachtlijst om die formulieren naar mij op te sturen"?, vroeg ik. Zij informeren bij de pijnafdeling, en ik zou die formulieren dan vandaag krijgen.

Na een poosje belde er een meneer op, die vroeg doodleuk waarom ik die formulieren niet had ingevuld, en nog niet had teruggestuurd. Ze lieten het voorkomen alsof het mijn fout was.
(Ja, hxc3xa8, hxc3xa8!)
Die formulieren heb ik dus niet, meneer.
Toen bleek dat ze in het adres mijn naam met een hoofdletter hadden geschreven. Vandaar.

Nu heb ik vanmiddag zo’n kleine 2 uurtjes die formulieren in zitten vullen, die ik dus direkt na dat laatste telefoontje binnen had gekregen. Zo ‘simpel’ is het dus/kan het dus gaan.
De pijnpoli belde nog wel, of ik ze idd had ontvangen.
En, vroeg ik, nu kom ik zeker onderaan die wachtlijst te staan en moet ik des te langer wachten, omdat ik weer 3 weken extra op die formulieren heb moeten wachten.
Mevrouw, zei meneer, zodra u die formulieren hebt ingevuld en opgestuurd komt u op de wachtlijst. Ja, maar dat bedoelde ik niet. Die wachtlijst is lang, ik kom nu onderaan, kan u daar iets aan doen? Antwoord: zodra wij het formulier terug hebben komt u op de wachtlijst te staan. Dat weet ik ook wel, zei ik. Maar waar kan ik op rekenen, op hoeveel weken? Er is haast geen wachtlijst, zei ie toen. Als u binnen 1 week niets gehoord hebt mag u mij bellen.  Over 1 week zou ik dus een uitnodiging in de bus moeten hebben voor een intake-gesprek. Nu, we wachten geduldig af.

Ik heb die formulieren iig vandaag teruggestuurd.
Ben er wel tureluurs van geworden.

Advertenties

Een gedachte over “Niet boos worden, Miesje!

  1. Ik heb de beide afleveringen ook gezien. Inderdaad is het haast onbegrijpelijk hoe die vrouwen als kille wezens zichzelf ook nog wijsmaken, dat hun gedrag in het belang van de kinderen zou zijn.
    Zij zoeken alleen hun eigen eer en niemand mag daar afbreuk aan doen.
    En jouw voorgeschiedenis kennend is dit ook typisch het gedrag van jouw moeder, één en al narcisme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s