Met een noodgang

Tijdens een wandeling,

Waarwijliepen

we waren niet ver meer van huis. (zie pijl)
Ik had het niet in de gaten, ineens achter ons een gedreun.
K. keek blijkbaar om, en riep hard tegen mij: "kijk uit"! en duwde mij aan de kant van het pad.
Ik schrok enorm, want wat stoof daar in dolle vaart met een noodgang langs ons heen ? :

Wildhorse1

3 uit het dolle, met het voorjaar in hun hoofd op hol geslagen ponny-paarden.
Werkelijk, als een wervelwind gingen ze rakelings aan ons voorbij. Je voelde ook de enorme kracht die van hen uitging.

Horse_jump_d_lund_2003

In de verte lag de grote weg, maar gelukkig stond daar een grote ijzeren balk voor.
Dus hielden ze halt om daar te grazen. (nu ja, ze hadden ons bijna te grazen genomen, hxc3xa8?)

Doch toen wij eraan kwamen, liepen ze zo om die ijzeren paal heen de weg op.
Tjxc3xa9, K. er achter aan. Een kleine pony had er al flink de pas in.
Doch K. was streng, en stuurde hem wijzend en pratend weer terug.

Haha, K. de paardenfluisteraar.

Mies was ook niet voor de poes. Want terwijl K. die eigenwijze pony terugstuurde, commandeerde ik de grote witte van de 3. Die wilde ook al de weg op gaan.
Jaja, Miesje kan ook streng zijn. Een stoet auto’s kwam er ook al aan, dus het moest gewoon, hxc3xa8?

Nu ja, ik had wel een wasbeurtje nodig. Tjonge wat was ik getriggerd toen die paarden ons zo plots bijna omver sjeesden, zeg!
Ik heb nog lang na lopen trillen. Niet normaal voor een ptss-er zoiets.

Waarwijliepen2

Hierboven nogmaals het pad waarop wij bijna de sloot ‘in moesten’.
De paarden hadden op dat punt al een aardig eindje afgelegd in hun vlucht vanuit een manxc3xa8ge, welke zich zo’n halve km. terug (achter de roze pijl) bevind.

Ik hoor nog het geluid van die beesten, als een soort van tromgeroffel, ook een beetje ‘oorlogsachtig’ voor mij. Ik kreeg er iig wel herbelevingen van, aan de onverwachtse uitvallen van mijn familie, en het tomeloze, agressieve gedrag om mij heen. 

Advertenties

7 gedachten over “Met een noodgang

  1. Ooh lieve Mies!!!
    Ik zoek even naar woorden, dit is zo’n belangrijk moment in je leven! Erkenning van je pijn door de medici! En nu kan je het (hoop ik) zelf ook een plek (erkenning) geven. Het ís er, je weet het, je voelt het, maar het mág er niet zijn, mag niet gezien worden door anderen. Dit mag veranderen Mies! Je bent wie je bent, ook met pijn. Hoe naar ook, het is wel een onderdeel van jou. Wat geweldig dat er therapie voor is Mies, het zal je vast goed doen! Ik vind de wachttijd nog wel meevallen hoor. Ik heb op mijn dagbehandeling 8 maanden moeten wachten en mijn trauma-therapie-dagbehandeling die ik erna ging doen 7 maanden…niet dat ik baas boven booas wil zijn hoor! Maar de tijd die je ‘over’ hebt tot de therapie begint, kun je mooi gebruiken om je (geestelijk) voor te bereiden op wat komen gaat.
    Het is in ieder geval ontzettend spannend zeg!!! En ik vind je ook heel moedig dat je deze stappen hebt gezet en gaat zetten!!! Het zal je uiteindelijk goed doen, echt waar lief Miesje!
    Miesje krijgt aandacht! Miesje krijgt DE AANDACHT DIE ZIJ VERDIEND en altijd heeft moeten missen! Tijd voor een inhaalslag!!! Go Mies, Go Mies!!!! Op naar een beter, mooier en prettiger, hopelijk volledig pijnloos leven…! Ik gun het je zo vrouwke, Floepie, vriendinnetje.

    Vanuit hier een heel dikke knuffel van mij en de beeb in mijn buik (hij/zij zwaait even naar jou!).
    XXXXXX

    Iam

  2. lieve mies
    ik vind het echt fantastisch voor je die erkenning
    eindelijk na zoveel jaren begrip
    waar je eigenlijk heel lang op gewacht hebt
    dat het nu allemaal even op je in moet werken en verwerken
    dat kan ik me voorstellen het is ook niet niks allemaal
    maar ik ben superblij voor je dat het dan eindelijk
    mag doorgaan
    hopelijk dat dit er voor gaat zorgen dat je minder pijn gaat krijgen in de toekomst

    dat wens ik je toe
    heel veel liefs en warme knuffel
    karin

  3. hoi lieve mies

    ja wat kan ik nog zeggen geweldig nieuws hoor!!!

    Je verdiend het om erkenning te krijgen maar geef die ook aan je zelf he

    lieve groet en dikke knuf

  4. pfff
    wat schrikken dan zeg
    gelukkig is het allemaal goed af gelopen
    denk je ook even rustig een wandelingetje te maken
    je maakt zo nog eens wat mee zeg
    hopelijk gaat het nu weer wat met je en k
    een beetje bekomen van de schrik
    doe het rustig aan he?
    ik denk aan jullie
    liefs karin

  5. Tjemig! Dat is enorm schrikken, zeg! Ik geloof dat de sloot dan inderdaad een veiligere optie was geweest dan verpletterd worden door een paar hoefijzers.

    Bedankt voor je bezoekje aan mijn blogje!

  6. hoi,

    bedankt voor je reactie :), en natuurlijk heb je geen onzin geschreven 😉

    Het moet wel schrikken zijn geweest met die paarden. Ik vind paarden zelf prachtige beesten, maar ze kunnen je idd wel doen verschieten. En ik denk zeker als je ptss hebt dat je daar extra gevoelig aan bent. Ik heb zelf gelukkig sinds een maand ofzo geen angst meer. Ik heb een aantal maanden ptss-symptomen erg hard gehad, maar ben er met emdr echt bovenop gekomen.

    Liefs, Stephanie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s