Dank je wel, lieve echtgenoot!

"Het geeft niet".

Oh wat een opluchting; wat een mooie zin.
En wat een bevrijding, ook een herbeleving.

Het kwam zo:
Vanochtend heel vroeg,
al weer vol vertwijfeling dat bed verlaten
hoofd zo zeer, zoals altijd.

Kom beneden, wat zal ik doen:
bijbel lezen,
krant lezen,
pb beantwoorden?

Kies ik vol aarzeling om toch maar die p.c. aan te doen.
Ja, want eigenlijk moet ik heel zuinig wezen met mijn energie.
Hoe later op de dag, hoe meer pijn.

Okay, p.c. aan, geen verbinding; lukt niet om het te herstellen.
P.c. doet gek, er valt iets weg, hij kapt ermee, zo lijkt het.

Echtgenoot ligt nog in bed.
Wil ik niet wakker maken, is nog berevroeg.
Dan maar pc uitschakelen.
welke knop ook alweer?

Tjonge, wat een held is deze ptsser.
Bibber, bibber, druk op knop, en lees.
Ja, ik doe het vast goed!
Of toch niet??

Man uit bed gehaald.
Ik: huil, huil van paniek en schuld.

Zegt mijn lieve man (nog in zijn onderbroek, hihi) : "het geeft niet"
En toen begon de herbeleving.
Of liever gezegd, de sluizen gingen open.
Al mijn verdriet, angst en de spanning, het kwam eruit,
het kan dus: ik hoef niet altijd schuldig te zijn.

Ik was weer terug in de tijd, was weer dat kind;
al mijn verdriet, het kwam eruit.
het besef ook, dat ik altijd schuldig werd verklaard,
al bij voorbaat; altijd was het raak.

Waarom: alleen maar eisen stellen,
waarom nooit eens zeggen dat je wel lief bent,
dat ze zien dat je zo je best doet, er echt voor hen wilt zijn, dat je je helemaal geeft, alles voor hen wilt doen; alles goed zou willen maken voor ze, alles zou willen voorkomen, aan wat evt. een last voor hen zou kunnen worden of zou kunnen zijn.

Waarom werd ik nooit gezien?
Alleen maar als een schuldig wezen beschouwd?
Weggekeken?
Het heeft me zo benauwd.

Zo angstig gemaakt,
altijd fout,
foute boel
ik besta!
Oei, ze hebben
liever
dat ik ga!

Wegwezen jij,
dxc3¡xc3¡r is het gat van de deur!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Het geeft niet"
wat een openbaring
God is niet boos op mij.

Het geeft niet
het is niet erg
ik mag er wel zijn
God heeft mij wel lief!

Zoveel oud zeer
zo oud, zo veel
steeds meer en meer
het komt eruit
alle afwijzing
al het "op stang jagen"

De plagen
het zeer
het "heen en weer"
geslinger
van "hot naar her".

Van de een naar de ander
steeds willen dat ik verander,
worden zal als hen.

Die willen dat ’t lukt
dat alles mij mislukt
mij geen rust, geen leven gunnen
geen plezier, geen tevredenheid.

Oh duivelse wezens, ik wil jullie kwijt!

Hoepel op!
Ga uit mijn kop!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vroeger gaf het wel,
maar nu:
hopelijk niet meer!

"Het geeft niet".
Ik ben weer even blij :-).

Blij met mijn echtgenoot,
en blij met God! ❤

Have a nice day!

Advertenties

6 gedachten over “Dank je wel, lieve echtgenoot!

  1. Beste dochter SIONS ,
    Wat afschuwelijk om die geestelijke horror/mishandeling zo “aan den lijfe” te moeten ondergaan.
    Ik wens je heel veel sterkte bij het terugvinden van de waarheid en wens je een spoedige genezing toe.

    Een zoon van SION.

  2. Kan het kloppen dat ik dit al van je gelezen heb? Volgens mij in pb (ben het even kwijt)
    Het is nog steeds een kwestie van overlezen en overlezen. Mijn verstand begint er nu aan te wennen, moet het nog accepteren als de waarheid. En gevoel…daar zal ik het maar niet over hebben 😉
    Want bij mij is het wel een soortgelijke situatie, zij het denk ik minder erg (weet ik veel of ik me dat wijsmaak of het daadwerkelijk zo is)…..

  3. Meissie….ik kreeg de tranen ervan in mijn ogen. Vind het zo goed van Karel en zo goed voor jou. Zie dat nu maar in (dat het zo is) en blijf dat doen! Je hebt niet overal schuld aan. Aan niets zelfs. En als je wel ergens schuld aan hebt: het was niet expres, dus HET GEEFT NIET!
    Nu, tijdens en na het lezen, wil ik je alleen maar vasthouden en knuffelen…dus bij dezen!
    Zusterlijke en liefdevolle knuffel!
    Kim*

  4. Hoi Lieve Mies, dochter Sions,

    Ik heb net een deel van je weblog bekeken. Vast niet makkelijk om dat allemaal te maken en op te schrijven.

    Nu je bericht gelezen over je lieve echtgenoot.
    Bij mij was t een hele bevrijding dat als Jezus zegt: “maak je geen zorgen!” ,Dat dat ook betekent: maak je geen zorgen over je zonden en schuld.

    Als we God volgen willen, en we ons leven (en onze schuld)in zijn handen hebben gegeven ; veranderen we van glorie naar glorie.
    En dus niet van niksnut naar glorie .
    Dat betekent: je bent al OK, geaccepteerd en alle schuld wordt je bij voorbaat niet aangerekend.

    Als je toch gedachtes en gevoelens van schuld krijgt, komen die dus niet van t goede.

    Maar voel je vooral niet schuldig dat je die gedachtes krijgt…

    Weet je, laatst heb ik een film gezien waarvan ik zondige gedachtes kreeg. Stom natuurlijk dat ik die film tot t eind gezien heb. En ik kreeg die gedachtes maar niet uit mijn hoofd.

    Op een gegeven moment wenste ik bijna dat ik hoofdpijn zou krijgen. Ik vond dat een gerechte straf voor mezelf en ik dacht dat dan mijn aandacht naar de hoofdpijn zou gaan en ik niet meer zondig zou denken.

    Erg he?!

    Heel veel liefs van een andere dochter Sions

    Miriam

  5. Dag lieve Mies,

    ik kan jouw opluchting na je man’s woorden bijna vxc3xb3xc3xa9len!!! Wat een goede ervaring voor jou, te weten dat jij niet overal en altijd overal schuldig aan bent! Ik hoop dat het je lukt om dit gevoel vast te houden voor jezelf. Heb je met je man kunnen delen wat de aanleiding was tot je huilbui? Misschien kan hij het dan wat vaker zeggen tegen je! 😉

    En Mies, je was een ONschuldig, weerloos, kwetsbaar klein meisje. Wat een last werd er steeds op jouw schouders gelegd door jou overal de schuld van te geven, dat je nooit iets goed kon doen, dat je nooit gezien werd, door jou schuldig te laten voelen. Dit was zxc3xb3 verkeerd, niet terecht!

    Je hebt nu dat kleine meisje geholpen door haar te laten weten dat zij niet overal verantwoordelijk voor is, dat zij niet overal de schuldige van is!
    Goed zo!!!!!

    Dikke knuffel,
    Iam

  6. lieve mies
    wat zal het een fijn gevoel hebben gegeven dat je eindelijk jezelf mocht zijn dat je eindelijk niet op je kop kreeg voor iets waar je helemaal niks aan kon doen en waarin je altijd het onschuldige kind bent geweest
    die zin het geeft niet is dan zo belangrijk voor je dat zo doordringt
    in het diepst van je ziel dat inderdaad alle emotie er dan uikomt
    je verrast maar goed je kan dan huilen en het is niet erg het mag
    en er is iemand die je troost er voor je is en naar je luisterd
    en je steunt en zegt dat je niks verkeerd doet

    ondanks je verdriet en je pijn moet dit toch een hele opluchting op dat moment voor je zijn
    na al die jaren van vreselijke mishandeling en verdriet
    kun je nu iemand vertrouwen die de angst en al je verdriet en pijnen
    wel ziet en je gerust kan stellen

    mooi heel mooi dat dat nu eindelijk kan

    dit is je zo gegund

    ik wens je heel veel sterkte moed en kracht toe
    en heel veel liefs van mij karin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s